Persschouw
1991-09-13
Met de kerk van alle plaatsen- Jaargang 35
- nummer 19
Onder deze titel schreef Drs. H.J. Selderhuis, chr. geref. predikant te Hengelo (Ov.), in de Cogmarubriek van TOT UW DIENST' - mededelingenblad van de ned. geref. kerk te Enschede-Zuid - een interessant artikel over het kerken in de vakantietijd in het buitenland.
Hij vindt, dat wij te vlot overgaan tot het beleggen van allerlei Nederlandstalige diensten terwijl het zaak is je te voegen bij de dáár aanwezige kerk van Christus.
Daar zit wel wat in hoewel we niet moeten vergeten, dat een dergelijke vakantiekerkdienst voor mensen, die veel moeite hebben met de taalbarrière, een eigen funktie heeft. En als men 's avonds zo 'n dienst houdt terwijl men 's morgens de eredienst van een Evangelische Kirche heeft meegemaakt, heeft men beide gekombineerd en komt men niets tekort!
Ds. Selderhuis heeft in dit kader twee heel verschil/ende ervaringen opgedaan en vertelt daarvan op een boeiende manier:
Het was dorpsfeest en wie Duitsland een beetje kent weet wel wat dat betekent.
De kerkdienst werd niet in de kerk, maar in de plaatselijke feesthal gehouden en ja hoor, bij binnenkomst wisten we al wel hoe laat het was.
Geen kerkbanken, maar lange rijen tafels, de liedboeken lagen al klaar en daarnaast ook alvast een bierviltje. De dienst werd afgeraffeld en de preek liep uit op de mededeling van de Pfarrer, dat hij komende week 25 jaar in het dorp was. Hij maakte er zelf maar melding van, volgens mij, omdat hij vreesde dat hij de enige was, die er aan zou denken. Onder het zingen hoorden wij hoe de eerste braadworsten op het vuur werden gelegd. De geur deed mijn maag vreemde geluiden maken, maar ja, wij doen zulke dingen op zondag niet - en terechten zo gingen we na de dienst huiswaarts.
Zonder preek, zonder zegen en zonder braadworst.
De week daarna reden we door Bitburg, een kleine plaats, waar een grote Amerikaanse basis ligt. Op zoek naar McDonalds - waar amerikanen zijn is ook McDonalds -, zagen we een kerkje met daarvoor een groot bord, waarop stond: Church of Christ.
Ja, daar sta je dan: Kerk van Christus.
Zo'n naam wekt bij ons niet altijd direct vertrouwen, wij willen weten wat dat voor kerk van Christus is.
Nederlands probleem: waar moet ik zo'n kerk plaatsen: links, rechts, zwaar, licht. Die problemen heb je niet als je naar de Nederlandstalige quasikerkdiensten gaat. De naam van de voorganger geeft de ligging al aan.
Maar één ding overtuigde ons ervan, dat het wel eens waar kon zijn wat er op stond, namelijk dat het een kerk van Christus was: er waren twee diensten, 's morgens en 's middags. Kijk, dan gaat mijn degelijke hart sneller kloppen. Twee diensten, dan moet het wel goed zijn.
Zo gingen wij op, die zondag, met onze kinderen, resp. 2 en 3 jaar oud.
Zeker, het is weer een gok, maar ja, wat kan ons gebeuren. Wij plaatsten onze auto naast de uit Amerika meegenomen wagens.
Binnengekomen zagen wij kinderen, veel kinderen, kleine kinderen, zelfs baby's en ie bleven in de kerk.
Geen zondagschool, geen kindernevendienst, zelfs geen oppas. Baby's werden tijdens de dienst gevoed en pas als ze te hard schreeuwden, zag je een vader of moeder even met dat kind verdwijnen.
Ook was er geen orgel. Wel allemaal jonge gezinnen, zwart en blank. Allemaal militaire gezinnen.
Wij namen plaats en werden hartelijk begroet. Men vroeg ons waar wij vandaan kwamen en hoe we heten, niet wat we hier kwamen doen, want dat was voor hen wel duidelijk. We merkten: hier zijn we welkom, en wat is het goed om dat te merken voor dat de dienst begonnen is. Heel wat anders dan de in je rug priemende ogen van· gezichten, die denken: waar zou die toch vandaan komen?
De dienst begon.
De dominee bleek met vakantie en de dienst werd geleid door enkele broeders.
Men zong zonder begeleiding, want muziekinstrumenten achtte men onbijbels. God had ons een stem gegeven om Hem te prijzen en die stem gebruikten ze.
Allen zongen van de Heiland en zo mooi en echt dat je er stil van werd.
Een deel van de mannen was net terug van de Golfoorlog en twee van hen gaven aan de hand een Schriftgedeelte een getuigenis van hoe ze ook daar, oog in oog met dood, de nabijheid van de Here ervaren hadden. Het was indrukwekkend hoe eerlijk ze vertelden van hun angsten, tijdens de aanvallen op Irak. Indrukwekkend hoe ze elkaar vastgehouden hadden bij de Schrift en in het gebed.
Maar vooral werden wij zelf bemoedigd door de belijdenis, dat deze stoere, door en door getrainde soldaten, zich helemaal aan de Here toevertrouwden.
Na de dienst vroeg men of we 's middags terugkwamen. Natuurlijk deden we dat. Na de middagdienst kon ik het niet laten en ik vroeg aan degene die de dienst geleid had, bij welke denominatie ze hoorden. Glimlachend antwoordde hij, dat ze gewoon bij de Kerk van Christus hoorden, meer hadden ze niet nodig. Eén was hun Meester en zij waren allen broeders en zusters.
Zo hebben wij het ook beleefd, de gemeenschap der heiligen met de Kerk van alle plaatsen. Twee zondagen tijdens de vakantie.
Het is gemakkelijk om je eigen clubje op te zoeken en als dat er niet is, je met een cassettebandje te voeden. Ik besef dat het soms niet anders gaat, maar vaak kan het best anders. Het was leerzaam om weer eens te zien hoeveel goede dingen wij hebben, hoe rijk de gereformeerde prediking is.
Maar ook leerzaam ·in die zin, dat je weer eens ziet dat het ook anders kan en dan toch nog goed is. Zeker, ik zal de laatste zijn om te zeggen dat er geen verschillen zijn, of dat het er niet toe doet naar welke kerk je gaat. Bovenstaande diensten hebben ons weer eens doen beseffen hoezeer we moeten bidden voor kerken waar het Woord niet meer gehoord wordt in binnen- en buitenland. Maar meer dan dat heeft het ons weer geleerd hoe Christus overal Zijn Kerk en God overal zijn kinderen heeft en hoe de Geest waait waarheen Hij wil, hoe de Drieënige aanbeden kan en wil worden in een andere taal dan de onze.
Enschede, O. Mooiweer