Bianca
1991-10-11
Ze was in de personeelsflat van het ziekenhuis komen wonen. Overdag de drukte van de opleiding en van de stages op de afdelingen. 's Avonds kwamen er af en toe vriendinnen uit de opleiding langs. Ze zat ook vaak alleen, want er moest gestudeerd worden.- Jaargang 35
- nummer 21
In deze nieuwe omgeving was haar wereld beperkt tot de kontakten die ze via haar werk had. Ze ging weinig meer naar huis, die wereld leek steeds vreemder, steeds verder weg.
Toch ging ze zich afvragen wat het geloof voor haar betekende. Ze was opgegroeid in een kerks dorp. Wie niet naar de kerk ging, viel uit de toon.
Iedere zondagmorgen en iedere zondagmiddag zat de kerk nog altijd afgeladen vol. De basisschool in het dorp ging uit van de kerk waar ze 's zondags heen ging. Later ging ze naar.
een reformatorische school in de nabijgelegen stad. Op catechisatie was ze .nooit uit de toon gevallen; ze deed altijd mee en leerde de opdrachten die de predikant mee naar huis gaf altijd op tijd.
Het leek allemaal ideaal. Bianca was een meegaand meisje, dat weinig problemen gaf. Ook thuis niet. In dat wat gesloten gezin trokken haar oudere broer en haar jongere zus meer de aandacht. Haar broer kwam in het weekend vaak laat thuis. Daar werd dan wel stevig over gesproken. Haar zus hield van aparte kleding en haardracht en ging naar de disco. Dat leidde soms tot flinke konflikten.
Je zou verwachten dat Bianca in haar nieuwe omgeving weer een kerkelijke gemeente op zou zoeken. Maar ze leek er niet de energie voor te hebben.
Ze wist dat het eigenlijk zou moeten, maar het kwam er niet van. En het viel haar opeens op dat ze nooit had geleerd om zélf over het geloof na te denken. Zeker, op school, op catechisatie en op de meisjesverenigingen waren er vragen gesteld. Maar de teruggetrokken Bianca was niet opgevallen in die grote groep. Een lief en . meegaand meisje.
En thuis dan? Ja, daar had ze achteraf wel over nagedacht. Haar vader las altijd trouw uit de bijbel en bad altijd voor en na het eten. Maar het was altijd hetzelfde gebed. En er werd nooit over de preek gesproken. Alleen de plaatselijke nieuwtjes kwamen aan bod. "Ik heb niet geleerd om zelf aktief te geloven" zei ze. "Ik heb wel belijdenis gedaan, net voordat ik de opleiding in ging. Het was een fijne zondag.
Maar hier is alles zo anders. Je moet zo zelf aan de slag. En dat heb ik nooit geleerd."
Wat opviel was dat Bianca zo mild was over haar. ouders. Ze zei: "Die mensen hebben het ook niet anders geleerd, ze konden er ook niets aan doen. Mijn vader heeft nooit geleerd om in eigen woorden over het geloof te praten. Ik weet zeker dat hij gelooft, maar je zou het zo graag eens van hem zelf horen.
Maar daar is hij niet mee opgegroeid.
En als je het geloof zo voor jezelf houdt, dan stimuleer je anderen ook niet om aktief bezig te zijn. We hoefden nooit hardop te bidden, de kinderen lazen nooit zelf eens aan tafel een stukje uit de bijbel. Dat deden ze vroeger niet, dus dat werd nu ook niet gedaan".
Bianca kreeg verkering met een jongen uit de kerk. Die vriend stimuleerde haar om bezig te zijn met het geloof.
Ze gingen samen op een bijbelkring.
De antwoorden die ze vroeger leerde kregen nu toch voor haar inhoud, de teksten die ze uit het hoofd kende, de psalmen die ze op school leerde, ze bleken toch een waardevol bezit. Maar ze heeft ook het gevoel dat ze er nu pas aktief mee bezig kan zijn, omdat het haar eigen is geworden.
Inmiddels is Bianca getrouwd. Ze heeft haar opleiding afgerond en werkt als verpleegkundige op de intensive care. Er zijn weinig mensen in haar omgeving die naar de kerk gaan. Dat is niet altijd eenvoudig, ze heeft het er vaak moeilijk mee. De ernstig zieke mensen waar ze mee in aanraking komt, het lijden, het verdriet: het doet haar soms veel pijn. Ze heeft er lang niet altijd een antwoord op, ze kan er ook opstandig onder worden. Toch weet ze dat ze er niet alleen voor staat. Haar geloof werkt door in een omgeving waar je als christen veruit in de minderheid bent. Het lijkt haar nu zelfs te stimuleren om verder te zoeken, aktief bezig te zijn. "Het lijkt zo ideaal als iedereen in je omgeving naar de kerk gaat. Het klinkt daarom misschien vreemd, maar toch denk ik ook wel eens dat leren geloven moeilijker is als iedereen hetzelfde denkt", zegt Bianca ..