Johan en Freek
1991-11-08
Er liep een onderzoek naar de manier waarop jongeren in een bepaalde gemeente tegen hun kerkgemeenschap aan keken. De onderzoekster had kontakt gezocht met de ouders van Johan en Freek. "Mijn kinderen denken nergens over na", zei de vader, "met 10 minuten staat u weer op de stoep".- Jaargang 35
- nummer 23
De onderzoekster maakte een afspraak met Johan en Freek. Stipt op de afgesproken tijd was ze er: 7 uur.
Ze ging mee naar boven en stelde aarzelend de eerste vraag. Het antwoord was ook aarzelend. "Inderdaad, als we zo door gaan, sta ik binnen een half uur buiten", dacht ze.
Toch kwam het gesprek op gang. En niet alleen de vragen die ze op papier had staan kwamen aan bod. Johan en Freek vulden haar vragen aan, stelden haar vragen, gingen met elkaar in diskussie. Over de betekenis van het geloof, de konsekwenties voor het dagelijks leven, de manier waarop de kerkdienst funktioneerde. En het was heus niet negatief of lauw. Kritisch, dat wel, maar het bleek dat ze er wel druk mee bezig waren.
De onderzoekster schrok toen ze op haar horloge keek. Hoogste tijd voor de bus. Ze nam afscheid en werd bedankt voor het fijne gesprek. Beneden in de gang kwam ze de vader tegen.
"Nou, U hebt het lang uitgehouden, hebt U het soms alleen over popmuziek gehad?"
Soms zijn kinderen veel met onderwerpen bezig, zonder dat ze hun ouders daar in betrekken. Dat kan ook op het gebied van het geloof zo zijn. Sommige zaken willen jongeren voor zichzelf uitvechten, de een wat meer, de ander wat minder. Je kunt zeggen: jammer, dat de ouders dit niet wisten.
Of mag je zeggen: gelukkig dat ze er toch veel mee bezig bleken te zijn?