Er is een dag...
2010-10-29
Daar verlang ik erg naar, naar die nieuwe hemel en die nieuwe aarde.- Jaargang 54
- nummer 21
Geen overstromingen meer, geen ziektes, geen handicaps.
Dan is alles volmaakt, ook ikzelf.
Ik zit er niet meer zo mee, met dat Syndroom van Down.
Ieder mens heeft z’n handicap.
Mijn vader heeft last van eczeem en ik kan niet zo goed leren. Zo zit dat nu eenmaal.
Maar toch.
Mijn broer ging naar het vwo.
Mijn zus ook.
En mijn andere zus ook.
Ze gingen studeren.
Ik heb ook wel tentamens gedaan, maar eigenlijk was dat niet helemaal echt.
Ik heb ook autorijles gehad, ‘k weet best hoe ik hem in de drie moet zetten. Maar ik durfde niet harder dan twintig kilometer per uur.
En trouwen kan ik niet, want ik zou niet voor mijn kinderen kunnen zorgen. Bakkes, die poepluiers.
Maar alles komt goed.
Er komt een nieuwe hemel en een nieuwe aarde.
Mijn vader en moeder hebben me dat verteld. Ik heb het ook vaak in de kerk gehoord. Aangepaste kerkdiensten vind ik erg mooi, dan begrijp ik het beter. En dan bidden we ook vaak of Jezus gauw terugkomt.
Hij komt op de wolken, dat weet ik zeker. Dat geloof ik gewoon.
En in de hemel kan ik de pabo doen en juf worden, zoals mijn ene zus. En ga ik mijn rijbewijs halen.
Ik verlang naar de hemel.
Maar over de dood praat ik liever niet. Als ik er aan denk dat mijn vader en moeder zullen sterven, moet ik huilen.
Over mijn eigen begrafenis praten, vind ik veel gemakkelijker.
Daar heb ik het ook wel eens over gehad met mijn ouders en met mijn begeleider. Over de liederen die dan fijn zijn om te zingen. ‘Er is een dag’, dat vind ik erg mooi: ‘Nooit meer tranen, nooit meer pijn, want wij zullen met Hem leven in zijn nabijheid, voor altijd’.
Een blauwe kist wil ik, want dat is mijn lievelingskleur.
En veel rode rozen, want daar houd ik van.
Ik wil mijn mooiste kleren aan en mijn knuffels mogen mee in de kist.
Maar mijn bril hoeft niet.
Die heb ik straks toch niet meer nodig.