Stel je voor...
1992-07-03
Het was Pinksteren geweest en dus stonden de kerken allemaal in bloei.- Jaargang 36
- nummer 14
Mensen, jongeren en ouderen waren laaiend enthousiast over het wonder van de liefde van God. Immers, als Hij zelf zegt dat je liefde voor Hem blijkt uit wie en hoe je bent (en dus: wat je doet). is dat bij Hem niet anders. Mensen merkten weer, omdat ze er open voor stonden, hoe reëel de nabijheid van de Heer was. Daardoor werden ze zelf geweldig bemoedigd en uitgedaagd. Om hen heen ontstond er belangstelling... Zoals die lieden met elkaar omgaan", zei de één tegen de ander... Ik zou niet weten hoe ik je zou kunnen helpen. maar misschien weten zij er wat op. dat is heel apart volk.... Zo werd er' gepraat en elke dag waren er wel mensen die informeerden wat er aan de hand was en of zij daar ook aan mee konden doen. Stel je voor. dat Pinksteren 1992 dat effect zou hebben. Het effect van die eerste Pinksterdag. Enig idee waarom er zoveel vuur gedoofd is? Enig idee waarom er niet meer zoveel aantrekkingskracht en zoveel enthousiasme is als in het Soms denk ik: Zou de Here God er nou nooit moe van worden? Zijn 'grondpersoneel' is nogal eens behoorlijk moeizaam volk. Ze tokkelen meer over Hem dan dat zij met Hem praten. Ze weten meer wijsheden over zijn Woord uit te kramen dan dat ze zoeken naar wijsheid uit zijn Woord. Ze zoeken eerder hoe ze zelf in de marge van het geloven kunnen leven (zo. dat ze er net niet buiten vallen) dan dat ze proberen mensen te winnen om ook met Jezus mee te gaan. Wat moet Hij met dat volk? Met ons? Zou Hij daar nooit moe van worden?
Er staat een verhaal in de bijbel waarin wordt verteld hoe God het moe wordt. Israël in de woestijn. Mozes is er even niet en zij maken een afgodsbeeld. Wanneer God dan tegen Mozes zegt: ..Ik stop ermee en begin met jou wel opnieuw". kan ik me dat best indenken. Mozes denkt er anders over, ook al kent hij zijn pappenheimers uitstekend. Hij zegt: ..Heer. dat kunt u niet maken. Dan verloochent u uzelf. U houdt toch nooit op met waar u ooit eens mee begonnen bent? Uw Naam is toch: Ik ben met en blijf bij je?" Ik vind dat een schitterend verhaal. Het risico is natuurlijk dat je denkt: Maak je niet druk. 't komt toch wel goed. Maar wie iets van God begrepen heeft. laat zich toch door zo'n verhaal uitdagen? Zo'n God 'verdient' dat toch?
Pinksteren is geweest. De mogelijkheden van de Heer liggen er allemaal.
De kerken bloeien lang niet overal. Desondanks gebeurt er onvoorstelbaar veel goeds. Maar of er nu veel of weinig gebeurt. Of de hele boel nu laaiend enthousiast is of niet. Pinksteren is voor mij de vraag: Ben je nog verbaasd over de liefde van God voor deze wereld? En doe je iets met die verbazing? die verwondering? God houdt nooit op! Hij werkt door tot en met de vernieuwing van de hele schepping: met of zonder mij en ons. Liever dan maar mét! Waarom zou ik een blok aan zijn been zijn. terwijl Hij me uitnodigt zijn medewerker te zijn? Waarom een lanterfanter in zijn Koninkrijk, terwijl ik daarin een koningskind kan zijn? Geniet ervan!
Dit boeiende artikel schreef de bekende Ds. Pieter Boomsma. geref. pred. te Apeldoorn. in zijn jeugdrubriek in het: "CENTRAAL WEEKBLAD". Hij drukt ons met de neus op de feiten, maar biedt tegelijkertijd een geweldig perspectief. Pinksteren! Je kunt over dit voorlaatste heilsfeit nooit genoeg praten en preken. Hoe beleven wij het Pinkstergebeuren niet alleen op. maar nog sterker misschien na de jaarlijkse Pinksterdagen? Als de Geest ons voortdrijft komen wij altijd goed terecht! Dan groeit er iets ongedachts in ons persoonlijke leven en zijn we ook in staat bepaalde moeiten, die zich op de weg van de kerk voordoen, te overwinnen. Wie Pinksteren echt beleeft houdt moed in het zicht van Gods grote toekomst. "Eens, als de bazuinen klinken ...