De kerststal en het kind
1991-12-20
Het Kerstfeest in ons ouderhuis- Jaargang 35
- nummer 26
was streng gereformeerd maar knus
met tulband, kaarsen en als feest
het nummer van Timotheüs.
Daarin vond je wel afgebeeld
de Kerst als antiek schilderij,
maar in ons dagelijks bestaan
was 't visuele er niet bij.
Tot ik een Brabants vriendje kreeg
en dat wil zeggen: katholiek.
Daar trof ik - klandestien - in huis
iets van het wonder der mystiek.
Devotielampjes aan de wand.
Het wierooklucht je dat er hing.
De oude kerststal in echt mos:
een dierbare herinnering.
Want op dit tafeltje bij 't raam
heeft eens dit kind het Kind ontmoet
en zo konkreet als in zijn spel.
Zo was het werkelijk en goed.
En jarenlang behield de Kerst
die heerlijke realiteit.
Wat daar zo vroeg begonnen is,
helaas, nu ben ik het soms kwijt.
Het rijke roomse leven is
dan ook niet meer wat het toen was,
de mannen-broeders waren fout,
een te beperkt regentenras.
Maar al die ruimte om ons heen
die duizelig van vrijheid maakt,
manifesteert zich zo het Kind,
dat levenslang mijn troost uitmaakt?
Nee, het zat niet in die stal,
Het wordt herboren in ons hart.
Was ik nog maar dat kind van toen
en kreeg ik zo een nieuwe start.