Pastorale notitie
1991-12-20
Is er geen oplossing?- Jaargang 35
- nummer 26
De Amerikanen zijn bezig de Palestijnse kwestie te forceren, vooral de kwestie-Jeruzalem, waarvoor geen oplossing is. Dikwijls moet ik terugdenken aan de dag dat mijn vrouwen ik de gast waren van Dr. Ibrahim Anèni, cardioloog te Chalchoel, in de buurt van Hebron, vader van een groot gezin en ongeveer 55 jaar oud. Toen hij bij onze toevallige ontmoeting in Jeruzalem merkte dat ik dominee was, zei hij: "U wordt eenzijdig voorgelicht.
Kom, en wees een dag mijn gast".
Overladen met indrukken zijn we die avond teruggekeerd. Onvergetelijk blijft de herinnering aan het dramatische verhaal van vier generaties Anèni op de vlucht voor de opdringende Israëli's. Dr. Anèni nam ons mee naar een oosterse woning in de buurt van Bethlehem. "Kijk", zei hij, "dat huis hebben mijn ouders met hun eigen handen gebouwd. Maar ze werden eruit verdreven. Toen moeders verzoek of ze nog even naar binnen mocht werd afgewezen, bleef ze op haar eigen stoepje dood". Toen ik dr.
Anèni vroeg wat naar zijn mening de ~fuu~g~s~n~~~n~~e problemen, antwoordde hij met verstikte stem: .Jnere is no solution!" (Er is geen oplossing). Drie maanden later was hij dood: overleden aan een hartaanval.
Kort geleden hield Rev. Colin Chapman (Anglicaanse dominee, en een jaar of tien werkzaam geweest in het Midden Oosten) een serie lezingen voor onze stichting 'Evangelie en Moslims'.
Vooral tot christenen die oog hebben voor de bijzondere plaats van Israël in de Bijbel, zei hij: "U moet niet beginnen bij uw Bijbel, maar bij de geschiedenis van de laatste honderd jaar en bij de Palestijnse visie op Jeruzalem".
Toen Colin Chapman deze visie voor ons uitwerkte, moest ik onweerstaanbaar terugdenken aan de uitspraak van Dr. Anèni: Er is geen oplossing!
Maar Rev. Chapman gaf die wel. Hij besloot zijn toespraak nl. met een parabel. Die ging als volgt: Er was eens een rijk man, die twee zonen had. Bij zijn dood verdeelde hij zijn akker in twee gelijke stukken en gaf aan elk van zijn zonen een deel.
Nu was de éne zoon schatrijk, maar hij had geen kinderen. De ander was straatarm, maar hij had veel kinderen. Toen de zoons hun vader begraven hadden konden ze 's nachts niet ste-: pen. De eerste dacht: "Mijn vader heeft het niet goed gedaan. Mijn broer is veel armer dan ik. Hij heeft een groter stuk nodig. Morgen vroeg zal ik de grenspalen verzetten, zodat hij meer krijgt dan ik". De tweede zoon kon ook niet slapen. Hij dacht: "Ik ben zo rijk aan kinderen. En mijn broer heeft er geen. Eigenlijk moet hij een groter stuk krijgen. Morgen vroeg sta ik op om de grenspalen te verzetten".
De volgende morgen, nog vroeg, eer het begon te lichten, troffen ze elkaar bij de grenspalen, begrepen elkaars bedoelingen en vielen elkaar schreiend om de hals. En op de plaats waar hun tranen op de grond vielen, verrees Jeruzalem.
Colin Chapman zei dat de woorden van het Paasevangelie opzettelijk in het verhaal waren verwerkt: "vroeg in de morgen, voor het begon te lichten".
De verteller bedoelt dat een zo wonderlijke liefde tussen doodsvijandenIzak en Ismaël - alleen kan vloeien uit het hart van onze gekruisigde en verrezen Heiland, die ons zo bijzonder heeft liefgehad.
Misschien kan iemand deze parabel gebruiken als kerstverhaal. o Vredevorst, Gij kunt gebieden, de vrede op aard en in mijn ziel.
Doe alle volken tot u vlieden dat al wat ademt voor u kniel.
Gezegende kerstdagen gewenst!