Wij waren erbij (op Mission '90)
1990-01-19
Een nederlands gereformeerde op Mission '90- Jaargang 34
- nummer 2
Mission '90? Wat is dat nou weer?
Nou, niks bijzonders hoor. Gewoon 9500 mensen voor 5 dagen bij elkaar in de Jaarbeurs, uit (bijna) alle landen van Europa - de Roemenen en Albanezen ontbraken, ra, ra, waarom ... - alles werd simultaan vertaald in ongeveer 15 talen, en er was een tentoonstelling met meer dan 200 stands van verschillende zendingsorganisaties, bijbelscholen etc., er waren drie restaurants en vele coffeeshops, en je kwam nergens in zonder een 'badge' met je naam en land erop ... En waarom dit allemaal?
Simpel en alleen om iedeeën op te doen voor zending en evangelisatie, ..van Judea en Samaria tot aan de uiteinden der aarde ..;" Om allerlei lezingen, workshops en seminars te volgen rondom dat thema. En om mensen te ontmoeten uit allerlei landen. Eerst zit je in een zaal samen met duizenden anderen bijbelstudie te doen, dan loop je door de tentoonstelling en raak je je oriëntatie kwijt, letterlijk (je kunt de uitgang niet meer vinden) en figuurlijk (zo veel zendings- en evangelisatiearbeid!).
Daarna snuffel je voor een uurtje tussen de boeken die in aanbieding liggen, en je verlaat de boekwinkel ongeveer 100 gulden lichter maar met een veel zwaardere tas. Vervolgens ga je naar het restaurant waar je verrukt kennissen ontmoet uit je grijze verleden en/of uit een ver land, en je raakt onmiddellijk verwikkeld in een discussie over de meest effectieve methoden van evangelisatie in het Westen, over de invulling van de nieuwe democratisatie door de christenen in het Oosten, of over Gods ongelooflijk machtige hand onder de Moslims van Centraal Azië. Je kan ook gevraagd worden om te tolken tussen de arts van de EHBO-post en de patiënt, en je eindigt in een diep en bewogen gebed met elkaar ...
Hoe kan je als enkeling een kongres beschrijven met 9500 mensen? Het is totaal onmogelijk, en het vervult je met Gods grootheid als je al die mensen ziet, overal in gesprek, gezang, gebed ... kan een druppeltje dan een indruk geven hoe de oceaan voelt? Wel, een druppeltje kan vertellen hoe het zich zelf voelde en dat is ook niet in een woord te vatten.
Hoe voel je je als tolk en vertaler (en dat was dan mijn functie) als je door de teksten die je moet vertalen te weten komt dat er meer dan drie keer zoveel deelnemers uit Oost Europa aanwezig zijn dan men verwachtte, dankzij de zo kort geleden verworven vrijheden? Hoe voel je je als ze je hand vastgrijpen om je te bedanken dat ze hier mogen zijn (en je hebt er zelf geen cent voor bijgedragen)?
Hoe voel je je als ze met machtige verhalen komen uit het verre, communistische, moslimse Tasjkent; hoe de Here hen Zelf heeft bezocht om ze tot zich te roepen, omdat er geen andere wegen en manieren waren?! Hoe ze in de Sovjet Unie door heel hun stad posters plakten en uitnodigingen uitdeelden voor een bijeenkomst, en ALLE 400 aanwezige moslims kwàmen tot geloof? Hoe een man in z'n eentje naar een sportevenement ging om daar mondeling mensen uit te nodigen om op zondag naar zijn klein evangelisch kerkje te komen, en er kwamen meer dan 3000?! Nee, hier schieten woorden te kort, en passen niet meer op papier. Je wordt er gewoon stil van, stil in GEBED, want dit machtige wapen dat God ons gegeven heeft, hebben we hier in het Westen toch veel te vaak laten verroesten.
Of we hebben als deserteurs het slagveld verlaten en dit wapen achteloos daar achtergelaten, en ons verstopt in de 'veiligheid' van onze gezellige huiskamers, zoals een van de sprekers zei: ..Kom uit je muizeholen of konijneholen,. of waar je je ook verstopt hebt, en wordt een getuige van onze machtige God ..van Judea en Samaria, tot aan de uiteinden der aarde.
-----------------------------------------
Heleen van Oord
Heleen van Oord (23) was voor het eerst of 'Mission'. Ze komt oor-Spronkelijk uit Zeist, maar woont al weer een aantaljaren in Utrecht, voor haar studie. (Ze heeft eerst MAVO gedaan, toen HAVO, en daarna BiOlogie en Huishoudkunde aan de Lerarenopleiding.) Zendingswerk trok al snel, zodat ze een stage aan het Tropeninstituut in Amsterdam heeft gedaan (dat was fantastisch!).
Over een jaar hoopt ze met de 'Agapè-movement', van het lnatituut voor Evangelisatie, naar een Afrikaans land te gaan, om daar mee te werken aan een gezondheidsprogramma, in combinatie met evangelisatiewerk.) Haar verhaal:
Fantastisch!
Het was mijn eerste 'Missionconferentie en, om maar meteen mijn indruk weer te geven, ik heb het 'fantastisch' gevonden! Wat mij het meest aansprak was een tweetal dingen. Ten eerste de eenheid van Christenen uit zoveel verschillende landen en volkeren, en uit zoveel verschillende kerken en geloofsgemeenschappen.
Ten tweede werd, ik erg geraakt door de hoge mate van gemotiveerdheid die men had om Gods Woord verder uit te dragen.
Hoewel ik wel eerder in het buitenland geweest ben, en daar ook wel grootschalige bijeenkomsten heb meegemaakt, was dit toch iets heel anders.
'Eenheid' en 'echtheid', om mijn sterkste indrukken samen te vatten.
Uit bovenstaande vloeit voort dat het ook heel eenvoudig was om met andere jongeren aan de praat te komen - en dan ook echt diepgaande gesprekken te hebben; dat ging vaak als vanzelf. Persoonlijk, heb ik nogal veel gepraat met jongeren uit Duitsland, uit Finland, Italië en Portugal. Het hadden in feite ook Hongaren of andere Oosteuropeanen kunnen zijn, want die waren er ook in behoorlijke grote aantallen, maar die heb ik toevallig net wat minder gesproken.
Het viel me op hoe snel en gemakkelijk dat ging, zij het dat ik er wel vaak zelf bewust het initiatief toe genomen heb. We praatten overigens meestal Engels met elkaar en dat ging prima. Een van de aardige gevolgen is dat je veel meer zicht krijgt op wat voor landen en volkeren dat nu zijn, hoe de situatie is, ook kerkelijk.
Daar wist ik gewoon weinig van af - je hebt vaak zo'n beperkte kennis van een ander land.
Wat me opviel was hoe snel je ook diep contact kreeg. Ieder kwam met een bepaalde motivatie, om meer te weten hoe de Here God ons leven leidt. Ik merkte hoe ik, omdat ik al wat beter weet wat ik ga doen, mensen daarin verder kon helpen. Dus kon ik praten over de principes die erbij een rol spelen. Vragen als: wat past bij me? Waar ben ik goed in?
Welke mogelijkheden heb ik? Enzovoort.
Hoogtepunten
Hoogtepunten in het programma waren voor mij vooral de ochtendbijbelstudies door dr. Michael Griffiths uit Engeland. Ze gingen steeds over de twee brieven van Paulus aan Timotheüs en waren ongelóoflijk praktisch en ook heel toepasselijk voor ons: Timotheüs was tenslotte ook een [onqere, Verder vond ik het heel bijzonder om Oud-op-Nieuw te vieren met tienduizend andere jongeren. Dat was hartstikke goed!
Er was zo'n gezelligheid en sfeer!
Advies
Als ik andere jongeren een advies mag geven, zorg dat je er de volgende keer bij bent. Het ligf in de bedoeling in 1992 weer een congres te houden. Het is niet zo erg goedkoop, dat moet ik toegeven, maar je hebt er iets aan voor je hele leven!
Pieter van Kampen
Zicht op de wereld
Een groot deel van mijn tijd bij 'Mission '90' - mijn derde 'Mission'-conferentie - werd opnieuw gestempeld door mijn taak als tolk. Met mijn (vaste) collega zat ik in onze 'Nederlandstalige vertaalcabine' , naast ons de Duitsers, dan de Fransen, en helemaal aan de andere kant de Russen: 15 cabines op een rij. Door glas afgezonderd van de grote zaal, waar het zinderde van de muziek en het zingen, was ons voornaamste contact met 'buiten' de hoofdmicrofoon die zijn geluid rechtstreeks aan onze koptelefoons doorgaf. Ons stemgeluid diende, met een vervaltijd van maximaal 4 seconden, de gedachten en bewoordingen van de spreker, de zangers, de interviewer of de-vertoonde videoband, in het Nederlands weer te geven. Zoals te verwachten was, kostte dat steeds de nodige inspanning, en spánning!
Vanuit 'ons klein hoekje' zagen we mensen uit alle werelddelen aan ons voorbijgaan (spekers, zangers, geïnterviewden).
Via hen namen we kennis van - nee, werden we bepááld bij - noden en mogelijkheden in deze wereld, in het laatste decennium vóór het jaar 2000.
De verstedelijking van de wereld: de bijna 400 steden met een bevolking van méér dan één miljoen inwoners.
De talloos vele groepen mensen die van het Evangelie geen weet hebben, in die grote steden.
De armen van deze wereld, in Manila en Mexico City. Een Indiër sprak over de motivatie voor zending, een Brit gaf de Bijbelstudies, een man uit Sri Lanka, en twee uit Argentinië, en een uit Nigeria, en uit Joegoslavië spraken over belangrijke thema's. Er werd veel gezongen, goed en overweldigend uitbundig gezongen - uit tienduizend kelen krijg je een groot volume aan lofprijzing. Er werd veel gebeden, voor volken, noden en situaties, waarvan vóór Mission de meesten vermoedelijk nooit hadden gehoord: Oezbeken, Pathanen, Baloechis en vele anderen. Een kostbare tijd samen: bezig zijn met Gods wereldwijde werk. Het was, ook deze keer, weer bijzonder om erbij te zijn.
| Bijna 10.000 (voornamelijk) jonge mensen waren tussen Kerst en Nieuwjaar aanwezig in de Utrechtse Jaarbeurshallen. Ze kwamen uit nagenoeg alle Europese landen en het is niet verwonderlijk dat er ook een fors aantal uit ons land kwam. Temidden van vele anderen die ik kende ontmoette ik Heleen van Oord, uit Utrecht, en mevr. Natasja Visser-Martinov, uit Dordrecht. Heleen was er als deelnemer, mevr. Visser als tolk/vertaler, voor Engels-Servokroatisch (ze is van oorsprong Joegoslavische; vandaar!). Zelf was ik er, net als twee eerdere 'Mission'-conferenties, in de hoedanigheid van tolk Engels-Nederlands. Hieronder een drietal impressies van deze grote Zendingsconferentie voor jongeren. Pieter van Kampen |