Tussen kerk en keuken
1990-01-19
De grote verwarring- Jaargang 34
- nummer 2
Onze overburen zijn gereformeerd.
Dat vind ik heel plezierig want je verstaat elkaar op de belangrijkste punten van het leven en dat praat gemakkelijk.
De buurvrouw doet me soms denken aan koning Hizkia. Ze ziet er blakend van gezondheid uit, maar dat is misleidend, want ze heeft een serie levensbedreigende ziekten achter de rug, die je naar adem doen snakken als je ze alleen maar h66rt.
Ze is tIaarbij bijzonder opgewekt van aard en straalt uit, dat ze de jaren van God heeft gekregen en ook wil besteden met die gedachte op de achtergrond. Vandaar de associatie met Hizkia.
Ze is altijd op sjouw voor kerk, school en vluchtelingenwerk. Af en toe krijg ik schuldgevoelens als ik haar bezig zie, want ik doe in gezonde toestand nog niet een tiende van wat zij, met haar kwetsbare gezondheidstoestand, presteert.
En ik heb de tijd, net als zij, ook van God gekregen.
Een paar weken geleden kwam ze met een betrokken gezicht binnen.
"Ik barst van de hoofdpijn ... al een paar weken ... Ik heb net gebeld met een magnetiseur ... want al die pijnstillers van de dokter helpen geen snars" deelde ze een beetje opgewonden mee. .
"Neem eerst een stoel en een kop koffie" zei ik, want een zittend mens is altijd kalmer dan een staand persoon.
"Wat is die magnetiseur voor man?"
"Seuze ... het is een vrouw".
"Wat is het voor vrouw", verbeterde ik gehoorzaam.
"Een fijn mens ... Ik ben al eens eerder bij haar geweest... Ze heeft me toen prima geholpen ..: Helemaal niet uit op winstbejag, want ze vindt dat ze haar gave van God heeft gekregen ... en een geloof ... Zo!" Ze maakte een gebaar, dat ze ook maakt als ze de kwaliteit van een lap stof aanprijst.
"Vlug er naar toe dan", zei ik monter.
"Ja", draalde ze, "maar laatst vertelde ik aan Jo Witers dat ik naar een magnetiseur was geweest en die zei toen dat ik me aan de duivel had overgeleverd". Bij die mededeling verslikte ik me in een biscuitkruimel en ik hoestte met tranen in mijn ogen. "Dat is niet mis ... Die Jo Wite!"
"Wat vind jij er nu van", zei ze, terwijl ze krachtig op mijn rug sloeg en me een papieren zakdoekje gaf.
"Jullie zijn ook nogal orthodox".
"Als jij kunt merken dat die magnetiseur een gelovig mens is en je hebt baat bij haar behandeling, zou ik Jo Wite stiekem laten zeuren. Gewoon verder niet over praten, anders heb je nog het gevoel dat je je moet verdedigen ook", zei ik.
Een paar uur later zag ik haar lopen.
"Heeft het geholpen" riep ik.
Tevreden stak ze een duim omhoog.
U kunt zich voorstellen dat ik met een lichte voldoening het artikel heb gelezen van ds. Ganzevoort in de eerste Opbouw van dit jaar. Hij heeft het hier over de houding tegenover bepaalde dingen die niet met name in de Bijbel worden genoemd, (Magnetiseurs, Acupunctuur, Iriscopie) en waarover je je standpunt min of meer zelf moet bepalen. Maar zeker niet buiten God om.
Als u niet meer precies weet wat hij (Ganzevoort) er over schreef moet u het nog maar eens nalezen. Dat is nooit weg.