Tussen kerk en keuken
1990-02-02
Nog een keer 'de grote verwarring'- Jaargang 34
- nummer 3
Zodra je je in een bepaalde toestand bevindt, of je in een onderwerp verdiept, lijkt het of alles in je omgeving er op inspeelt. Bijvoorbeeld: Je hebt last van een pijnlijke rug. Opeens heeft iedereen uit je omgeving of zelf een beroerde rug, of een goede vriend of verwant gaat gebukt onder de zelfde klacht. Kortom, het is een wonder dat er nog zoveel mensen , rechtop door Nederland lopen.
Dit overkwam me ook, toen ik me bezig hield met de paranormale verschijnselen ..
Kort nadat ik had beschreven, hoe mijn overbuurvrouw was opgeknapt na een bezoek aan een vrouwelijke magnetiseur, belde één van mijn zusjes me op en vertelde me het volgende verhaal: Bij hun gemeente behoort een zuster, die erg veel last had van hoofdpijn.
Niet de gewone drenzende hoofdpijn, die na een paar dagen weer over gaat, maar een chronische pijn waar zij echt onder leed.
De gewone artsen én specialisten hadden haar bekeken en zij hield het op gegeven moment letterlijk en figuurlijk voor gezien.
"Meid", zei een kennis, "waarom ga je niet naar een magnetiseur? Baat het niet dan schaadt het niet".
Ze ging .
Tot haar grote opluchting vond zij er baat bij. Na een zitting was de hoofdpijn weg. Wel moest zij zich regelmatig laten behandelen, want onderhoud bleek van belang voor de patiënt.
' Er was één ding, dat haar verontrustte.
Ze kon zich niet concentreren als ze bad. Daar had zij, ondanks de pijn nooit last van gehad. Ook in de kerk dwaalden haar gedachten telkens af, hoewel zij nijver probeerde de preek in' zich op te nemen.
Nu is dat op zich niet zo schokkend, want iedereen kent veronderstel ik, de momenten dat juist een opmerking in de preek, je gedachten op een ander spoor zet. Ik heb er me zelf eens op betrapt, dat toen de predikant het had over de povere kleding van Johannes de Doper, ik meteen mijmerde: "Hé ... Reinier moet ook nieuwe sandalen hebben."
Het volgende kwartier heb ik de oproep tot bekering niet gehoord. In mijn gedachten slenterde ik door de winkels omdat de jongste zoon slecht in zijn kleren zat op dat moment.
Toen de dominee 'amen' zei, had ik hem helemaal in 't nieuw.
Maar bij deze zuster was iets anders aan de hand. Iedere week weer dacht ze: "Verdraaid ... waar heeft die dominee het nu weer over" en ging moedeloos naar huis, omdat er niets werkelijk tot haar door drong.
Ze kreeg het gevoel, dat iets haar verhouding tot God grondig verstoorde en voelde zich daar ongelukkig onder. Puur 'toevallig' preekte er toen in hun kerk een predikant, die net terug was van het zendingsveld.
Het ging over occultisme en de verwoestende uitwerking, die dat verschijnsel kan hebben. Na afloop van de dienst ging ze naar die predikant toe, omdat ze de preek nogal onthutsend vond en bepaalde dingen eng herkenbaar. De dominee adviseerde haar om toch maar eens te vragen aan de magnetiseur waar die vermoedde, dat zijn gave om te genezen vandaan kwam.
Tot haar verrassing wilde de genezer haar op die vraag geen antwoord geven en zei toen ze aandrong, korzelig, dat hij haar verder niet meer kon behandelen.
De hoofdpijn kwam vrijwel meteen terug. Het contact met God niet.
Daar was meer tijd voor nodig. En veel bidden. Vóór haar en dóór haar.
Het is een geschiedenis met een happy end, al heeft ze nog steeds hoofdpijn. Na de positieve ervaring van mijn overbuurvrouw, wilde ik u dit verhaal niet onthouden. Gewoon omdat het klamme zweet me uit kan breken bij het idee dat ik iemand een duwtje in een minder kritische richting zou kunnen geven.