Boekbespreking
1990-02-16
J. Kiers, Rijsbergen - Jaargang 34
- nummer 4
Dr. Jakob van Braggen - Marcus
Dit boek maakt allereerst diepe indruk, stemt mij vervolgens verdrietig en maakt me tenslotte dankbaar.
Ik ben onder de indruk!
Van de zeer grondige studie van de tekst, van de de werkelijk open discussie met talloos andere schrijvers, van zijn aanpak: Van Bruggen strijkt moeilijke details niet weg. Noch met de dogmatiek (zo vele orthodoxen) noch met allerlei redactionele theorieën (zo vele modernen). Van Bruggen laat de tekst, zoals we die van de Heilige Geest ontvangen intact en maakt vrijwel alle details bruikbaar voor de verkondiging. Verkondiging, die met beide voeten staat in de heilsgeschiedenis die God met zijn volk gaat.
Maar dit boek maakt me ook verdrietig.
Omdat ik op zo'n moment de verscheurdheid van onze kerken voel. In de exegese en de gelovige, verantwoorde manier van bijbellezen sterk verbonden, door de kerkscheuring mijlenver van elkaar. Zo mag het toch niet zijn!?
Maar de dankbaarheid overwint. Dat God genadegaven geeft aan mensen om de bijbel voor de gemeente - in welke kerk dan ook - uit te leggen.
En dat velen daarin mogen delen. Zo wordt de ware kerk des Heren gebouwd.
O. Mooiweer, Zwolle
---------------------------------------------------------
Omgaan met zonde en schuld
Ds. J.F. Heij - 'Omgaan met zonde en schuld' Uitgave van Vijlbri.ef te Haarlem - 76 pag. - f 14,50.
Om maar met de deur in huis te vallen: We hebben dit fijnzinnige boekje geboeid gelezen. Inderdaad, zoals de auteur, emeritus-predikant van de (vrijqernaakt) gereformeerde kerk te Amersfoort-Centrum in het begin van zijn geschrift uiteenzet, betekent schuldbesef nog geen zondebesef.
Men moet voor de HERE komen te staan wil men er achter komen, dàt men zondig is en hoé zondig men is. Vandaag de dag willen velen alleen maar weten van een kollektieve schuld. Vooral jongeren spreekt dat wel aan. Samen zijn wij verantwoordelijk voor het verpesten van het milieu en samen doen wij tekort aan de derde wereld. Maar heel wat mensen willen van persoonlijke zondeschuld niet weten.
Daarin tonen zij aan, dat zij de konfrontatie met God ten diepste mijden.
In het boekje laat de auteur iets zien van wat er in een aidspatiënt omgaat en hoe een gehandicapte reageert op lichamelijke moeiten en op de reakties van de omgeving. De twijfel komt aan de orde. Mensen zijn op zoek naar zekerheid, maar de boot wordt afgehouden door anderen, omdat zij beweren, dat de Bijbel tijdgebonden is. Je kunt er niet altijd mee ult de voeten. Een moderne theologie leraart, dat de zonde geen doem, maar alleen maar een daad is. Het hoofdstuk waarin Heij handelt over een gedwongen huwelijk is ontroerend door de manier waarop verzoening en vergeving ter sprake worden gebracht.
Een vader, die niet met de vuist op tafel slaat, maar Psalm 32 leest met het jonge stel in casu en voorgaat in gebed heeft verstaan wat het evangelie van hem vraagt. Als een oudcatechisant per brief aan zijn dominee van destijds zijn gebedsproblemen voorlegt is het kostelijk te lezen hóe de pastor daarop ingaat. Het gebed is mogelijk en noodzakelijk, is zinvol en mag op verhoring rekenen en maakt het kind van God, dat worstelt met zijn zonden, niet mismoedig. Goede opmerkingen worden door kollèga Heij gemaakt over de betekenis van het woord ziel in de Bijbel. Hij erkent het nodige van A. Janse te hebben geleerd.
Verder gaat het over de vraag wat mag en niet mag. Voor het werken aan een christelijke levensstijl wordt terecht verwezen naar het begin van Romeinen 12. Dan hebben we de grote lijn te pakken al kunnen we niet op elke vraag een gedétailleerd antwoord geven. Hélaas zijn er mensen, daarover gaat het in het laatste hoofdstuk van het boekje, die na belijdenis van het geloof afnokken en de kerk de rug toekeren. Een verdrietige en hoogst ernstige zaak.
Maar er zijn ook mensen, die na tuchtoefening terugkeren tot Christus en zijn gemeente al is het soms ter elfder ure op hun sterfbed. Zo groot is Gods genade! Wat de kritiek betreft: We hebben bij het woord zonde de betekenis: revolutie, rebellie gemist. En wanneer gehandeld wordt over de genezing van een verlamde (Matth. 9) vermeldt de schrijver niet, dat Jezus lette op het geloof van zijn vrienden. Hierbij willen we het laten. We vinden dit geschrift een uitstekende wegwijzer, vooral voor onze jonge mensen.
Hartelijk aanbevolen!