Het program van Christus' lijden
1990-03-02
De verheerlijking op de berg, zoals dit bijbelgedeelte meestal wordt aangeduid, is een markant gebeuren op de weg naar het lijden van Christus.- Jaargang 34
- nummer 5
In de verheerlijking laat God Zijn besliste keuze t>lijken voor de lijdende Messias, en wil Hij tegelijkertijd Zijn Zoon bemoedigen. Die verheerlijking is er dus al op een moment vóór het eigenlijke lijden!
Dat is veelzeggend: Degene, die straks lijdt en sterft aan het kruis, is de door God verheerlijkte, de geliefde Zoon, die in en na het lijden verhoogd zal worden: Zo wordt vóór de intocht in Jerusalem van de Messias Hem Zijn uitgang uit Jerusalem aangezegd. Dat program van het lijden wordt door Je7 JS aanvaard!
In de ge….
"Het aanzien van het gelaat werd anders, en zijn …. werd stralend wit" ( Christus ondergaat hier dus gedaanteverwisseling: Zijn goddelijke majesteit straalt door Zijn menselijk wezen heen. Tot nu toe was Zijn heerlijkheid verborgen gebleven. Alleen door het kleed van Zijn vernedering heen, was telkens iets openbaar geworden van Zijn heerlijkheid in Zijn woorden en werken. Wie in Hem geloofden, hadden daarvan iets gezien, zoals de evangelist Johannes zegt in Joh. 1:14: " ...en wij hebben zijn heerlijkheid aanschouwd, een heerlijkheid als van de eniggeborene des Vaders, vol van genade en waarheid." Maar nu wijkt Zijn vernedering een ogenblik en straalt Christus in al Zijn heerlijkheid en dat is zo overweldigend, zo onvergetelijk, dat Petrus er na jaren nog met diep ontzag over schrijft (2 Petr. 1:16,17). We zouden ons kunnen afvragen of hierin niet voor Christus een verzoeking of beproeving gelegen heeft om het lijden nu maar over te slaan: een ogenblik te mogen genieten van een stukje hemel op aarde bood toch de mogelijkheid voor Christus/om deze heerlijkheid voor Zichzelf te houden en zo van dit ene moment in de eeuwige heerlijkheid te stappen, zonder het kruis.
Maar de Heiland heeft geen ogenblik geaarzeld. Hij heeft de heerlijkheid niet willen grijpen zonder het kruis; niet uitsluitend voor Zichzelf, maar ook voor de Zijnen. Daarom heeft Hij het kruis gekozen en de verzoeking of beproeving doorstaan. En dat doet Hij vrijwillig, welbewust. Hij wilde geen heerlijkheid zonder Zijn gemeente, zonder óns. Hij heeft de heerlijkheid voor Zichzelf afgewezen om ook óns te "veranderen naar hetzelfde beeld van heerlijkheid tot heerlijkheid door de Here, die Geest is" (2 Cor. 3:18).
Uit handen van
Namens de Vader overhandigen Mozes en Elia aan Christus het program van Zijn lijden. Het is niet ondenkbaar, dat in dit feit een extra lijden voor Christus gelegen is, omdat nl. de Vader niet rechtstreeks met de Zoon spreekt, maar door Zijn boden en ook omdat Mozes en Elia ook in heerlijkheid verschijnen en er dus uiterlijk geen verschil is tussen Christus de Zoon en de beide knechten, die bovendien blijvende hemelse heerlijkheid hebben, terwijl Jezus haar slechts voor een korte tijd ontvangt. Dat het juist Mozes en Elia zo die door God voor deze taak worden uitgezönden is niet onbegrijpelijk: Zij waren beide door God in de hemel opgenomen (zie 2 Kon. 2 V.w.b. Elia en Deut. 34:6 en Jud. : 9 V.w.b. Mozes) En ze zijn de voornaamste vertegenwoordigers van de oude bedeling, van Wet en . Profeten. Ze spreken met Jezus, die gekomen is om wet en profeten te vervullen, om het gebod en de inzettingen van God te gehoorzamen, en om de vloek van de wet te dragen; ze spreken dáárom met Hem over Zijn uitgang te Jerusalem, over het lijden, dat over Hem zal komen, als H.frouw is aan Zijn roeping als Middelaar. Dat moet voor Mozes en Elia een groot moment geweest zijn: tijdens hun leven op aarde hebben ze de komst van de Middelaarmogen voorbereiden en nu mogen ze zien hoe hun arbeid niet vergeefs is geweest!
In aanwezigheid van
Christus wil geen heerlijkheid zonder de Zijnen, zonder Zijn gemeente.
Die gemeente is hier op de berg der verheerlijking vertegenwoordigd in Petrus, Jacobus en Johannes.
Maar op dat ontzagwekkende ogenblik is die gemeente dan wel aanwezig, maar wat er van haar verteld wordt is niet erg vleiend: Twee dingen worden vermeld: wat ze deden én wat ze zeiden; en het is beide bedroevend. Hun daad was negatief, ze sliepen nl., en hun woorden waren louter dwaasheid, sloegen nl. nergens op. Slapen is trouwens maar al te vaak helaas kenmerkend voor de gemeente van Christus op aarde, die strijdende kerk zou moeten zijn. V.w.b. de discipelen lezen we in de Bijbel, dat ze behalve op de berg der verheerlijking ook snepen in Gethsemané en ook vaak met open ogen geslapen hebben, als Jezus hun het Koninkrijk predikte. "Traagheid van hart"
noemt Jezus dat, b.v. tegenover de Emmaüsgangers. Het is wel goed om de vraag te stellen, hoe het met die traagheid van hart vandaag bij ons staat. Zien wij wel de grote werken van Christus vandaag of zijn we te zeer rustig bezig met onze eigen belangetjes en proberen we te veel alleen maar onze eigen wensjes vervuld te krijgen, en zo geestelijk maar wat voort te dommelen?
Ook het woord van' de kerk op de berg der verheerlijking is niet erg positief te noemen. Petrus spreekt eigenlijk namens ons allemaal. En verontschuldigend staat er dan bij: "Want hij wist niet wat hij zei"; de stakker wist niet wat voor 'n grote dwaasheid hij daar poneerde. Hij was misschien nog wat slaapdronken en zei zomaar wat: drie tentjes maken, die a.h.w. als noodwoningen moesten dienen voor de drie hemelingen.
Hij wilde dit mooie moment vasthouden en dat is een zonde van de kerk van alle tijden: alleen willen delen in de heerlijkheid van (en mèt) Christus, en niet in Zijn lijden! Het kost ons vaak moeite om te zien, dat er een relatie is tussen het delen in het lijden van Christus en het delen in Zijn verheerlijking (Rom. 8:17).
Met goedkeuring van
Daarom, óók daarom laat God Zijn stem horen op de berg der verheerlijking.
Als Mozes en Elia uitgesproken zijn, neemt de Vader het woord: "Deze is Mijn Zoon, de uitverkorene, hoort naar Hem!", zo richt God Zich tot Christus en tot de discipelen.
Evenals bij de doop van Jezus zegt de Vader, dat Jezus Zijn Zoon is, in Wie Hij een welbehagen heeft. Daar bij de doop heeft Christus Zijn middelaarswerk aanvaard, nu aanvaardt Hij opnieuw de kern van Zijn Middelaarswerk: Zijn lijden en sterven, en nu klinkt opnieuw de goedkeuring van de Vader. Dit woord moet wel een versterking voor Jezus geweest zijn, V.w.b. Zijn band met Zijn Vader: We lezen tenminste in de lijdensgeschiedenis steeds, dat Jezus met nadruk God aanspreekt met de vadernaam: In Gethsemané, op Golgotha aan het begin van Zijn kruising en aan het eind (daar tussen in, zo zouden we kunnen zeggen, heeft een ogenblik lang Hem het bewustzijn van de vaderliefde begeven, nl. op het moment van de godsverlating!).
Maar' we mogen zeggen, dat Jezus Zich steeds bewust geweest is van de goedkeuring van Zijn Vader bij al Zijn smarten; tot in de dood toe wist Hij: "Toch ben Ik Vaders geliefde Zoon".
"Hoort naar Hem", zegt de Vader en met die woorden worden ook wij geroepen om alleen naar Christus te zien en naar Hem te luisteren.
"Hoort naar Hem": God roept ons steeds naar het Woord. Het mooie moment kunnen wij niet vasthouden, maar het Woord I5lijft. Niet ervaringen van mooie momenten zijn allesbepalend, maar luisteren naar het Woord. Dat is zo het slotwoord, dat in onze oren moet blijven naklinken: "Hoort naar Hem".
Jezus alleen
De evangelist Lukas tekent tenslotte nog een opmerkelijk feit aan: "En terwijl die stem klonk, bevond Jezus . zich alleen". Jezus blijft alleen over.
Geen Mozes, geen Elia, maar Jezus alleen in Zijn vernedering, geen gestalte noch luister, in knechtsgestalte zonder uitwendige heerlijkheid.
Hier is niets te zien, alleen te geloven. Ook wij moeten alleen op Jezus leren zien. Ons oog moet afgewend worden van Mozes, Elia en alle profeten en mensen of vergaderingen/systemen en instellingen van mensen. Het moet ons om Jezus alleen te doen zijn in heel de Bijbel, in elke preek of overdenking ook of juist in de lijdenstijd.
Christus is nu, na Zijn lijden en opstanding en hemelvaart met eer en heerlijkheid gekroond, maar wij zien Hem niet. Wij hebben alleen Zijn Woord. Maar zalig zij, die niet gezien en toch geloofd hebben.