Terloops
1990-03-16
Nijhoff over de kinderen- Jaargang 34
- nummer 6
Prekende burgemeesters kom je niet zo vaak tegen. Bij mij in de buurt woont er één. Tot voor kort was hij waarnemend burgemeester van Zaltbommel en momenteel is hij waarnemer in twee dorpen. En vorig jaar april stond hij op een zondagmorgen te preken op een preekstoel in Zaltbommel. Het ging over Amos, die de ongerechtigheden in Juda aan de kaak stelde.
Toen hij afscheid nam als waarnemend burqerneester van onze goede stad hield hij een sprankelende toespraak, waarvan ik het slot hier wil doorgeven: 'Het ga u goed, stad Zaltbommel. Ga met God. U kunt hem toch niet ontlopen.
Tenslotte heb ik nog een gedicht voor u. Het kan nog net even. Het is van Martinus Nijhoff.
Het roept op onze kinderachtigheden te vergeten en als de kinderen te worden. Het begint zo:
De kinderkruistocht:
Ze hadden een stem in het licht vernomen: 'Laat de kinderen tot mij komen.'
Daar gingen ze, zingende, hand in hand.
Ernstig op weg naar het Heilige Land.
Dwalende zonder gids, zonder held, Als een zwerm witte bijen over het veld.
In de armen van een der kinderen lag Een wolke-wit lam en een kruis met een vlag.
De menschen gaven hun warme pap En brood en vruchten en melk in een nap.
En kusten hen, weenend om het woord Dat de kinderen lachend hadden gehoord.
Want iedereen blijven Gods woorden vreemd, Behalve hem die ze van God zelf verneemt.
Ze zijn bij de haven op schepen gegaan.
En sliepen op 't dek tegen elkander aan.
De grootste der sterren schoof met hen mee En wees den stuurman den weg over zee.
Soms schreide er één in zijn droom en riep Over het water totdat hij weer sliep.
Met een dunne hand vóór haar gezicht Dempte de maan de helft van haar licht.
Zij voeren voorbij den horizon Waar de dag in een hoek van de hemel begon.
Toen stonden ze zingend voor-op het schip En zagen in zee een wit huis op een klip.
Wie alles verlaat vindt in vaders huis Dat vele woningen heeft, zijn thuis.
Het anker rinkelde en viel in zee.
- Domine infantium libera me (Heer der kinderen bevrijd mij)
Het hart van een kind is zoo warm en los
– Pater infantium liberet vos- (Dat de vader der kinderen u bevrijde)
Zoo buiten de wereld en roekeloos
- Domine infantium libera nos(Heer der kinderen bevrijd ons)
Dat ze gingen en zelfs geen afscheid namen.
- Libera nos a malo. Amen.(Bevrijd ons van het kwade)'
Zó kunnen in ons land burgemeesters nog afscheid nemen. En het wordt nog gerespecteerd ook. En tot mijn 'oud-burger' zeg ik: 'het was goed. Jammer, dat je lid van de Partij van de Arbeid bent.' Of zou U dat misschien niet erbij zeggen?