Delen hoe het echt met je gaat
2007-10-12
De weg naar het doel heeft minstens zo veel waarde als het bereiken ervan. Die wijsheid deden we op tijdens de rit van Zeewolde naar Heerenveen, in gesprek over onszelf, onze gezinnen en het net begonnen kerkelijk seizoen. Acht vrouwen onderweg naar de enige Nederlands Gereformeerde kerk van Friesland.- Jaargang 51
- nummer 20
Want daar werd dit jaar de jaarlijkse Vrouwencontactdag gehouden.
Na aanvankelijk in het Fries verwelkomd te zijn, werd het voortouw overgenomen door Corine Schaeffer.
Ze meldde dat de organisatie blij was met zo’n grote opkomst: ruim driehonderd vrouwen.
Uitstraling
Corine las de bijzondere geschiedenis van Mozes’ ontmoeting met God (Exodus 33). Die ontmoeting gaf Mozes zo’n glans en heerlijkheid, dat het nog van zijn gezicht afstraalde, toen hij weer onder het volk was. ‘Ik wens jullie toe dat je omgeving het zal merken dat je Gods licht verspreidt in je eigen omgeving, nadat je je eerst door zijn licht hebt laten beschijnen’, zo gaf de gastvrouw de aanwezigen mee. Ontroerend was de wijze waarop ze vervolgens zelf in het engels een lied zong – ‘Wij willen in uw aanwezigheid zijn, Heer, en uw liefde uitstralen’.
Jammer dan
Na een mooi neergezet en af en toe hilarisch stuk drama over twee vrouwen die strijden om dezelfde trouwjurk, kreeg Herman Schaeffer - de echtgenoot van Corine - het woord.
Hij leidde zijn lezing in door te vertellen hoe de werkgroep ertoe gekomen was dit thema te kiezen. Hij was als spreker gevraagd en kwam op het thema toen hij zich verdiepte in de wijze waarop God en Jezus met vrouwen omgingen. Dit bracht Herman tot de uitroep: Wauw, ik ben een vrouw!
Geheel in stijl droeg hij tijdens de dag zelf een badge met als titel: jammer dan, ik ben een man… Schaeffer schetste zijn eigen ontdekking van de mooie verschillen tussen man en vrouw gedurende zijn ontwikkeling van jongen tot man en vader. ‘Toen onze oudste zoon geboren werd voelde dat meer alsof ik er een broertje bij had, maar bij de geboorte van onze dochter werd ik overweldigd door een vadergevoel.’ Hij liet weten zich steeds meer te verbazen over de verschillen tussen mannen en vrouwen. Mannen die meer het voortouw nemen en pionieren en gericht zijn op de buitenkant en successen boeken en vrouwen die meer volgen, reageren en meer gericht zijn op de binnenkant en volharding.
Volgens de Heerenveense predikant zie je zulke verschillen ook terug als het gaat om gelovigen in kerken die onderdrukt worden: mannen haken vaak af, vrouwen blijken langer onder druk vast te houden aan het geloof.
Goddelijke kwetsbaarheid
In de hoofdmoot van zijn lezing gaf Schaeffer aan de hand van teksten uit het oude en het nieuwe testament aan hoe God en Jezus kwetsbare kanten van zichzelf lieten zien: God die emoties toont door te zeggen dat hij berouw heeft, God die zichzelf vergelijkt met een hen, die haar kuikens onder haar vleugels neemt. In God zien we de mannelijke en de vrouwelijke kant verenigd. Hierbij noemde hij het schilderij van Rembrandt (de terugkeer van de verloren zoon), dat dit prachtig illustreert: de vader, God zelf, omarmt zijn zoon. De vaderfiguur heeft twee verschillende handen: een vrouwenhand, koesterend en zacht en een mannenhand, sterk en krachtig. Dit schilderij was het uitgangspunt van het boek van Henri Nouwen ‘Eindelijk thuis’. Prachtig vond ik het om (opnieuw) te horen hoe Jezus oog had voor vrouwen: zijn omgang met de Samaritaanse vrouw, met de vrouw die hem met olie zalfde, met Martha en Maria. Bij al deze vrouwen zag Jezus hun hart aan en stond hij open voor de uitingen van hun geloof.
Ook schetste Herman treffend hoe in het Griekse denken en ook in de wereld van de oude kerkvaders vrouwen er niet toe deden. terwijl Jezus’ omgang met vrouwen daar totaal mee in tegenspraak was.
Herman Schaeffer hoopte dat de aanwezige vrouwen zich door al deze voorbeelden bemoedigd zouden voelen en bevestigd zouden worden in hun vrouw zijn, zodat ze oprecht zouden kunnen uitroepen: Wauw, ik ben een vrouw!
Tegenspraak?
Persoonlijk miste ik de gelegenheid om plenair op de lezing in te gaan, zodat het geheel wat interactiever zou zijn geworden. Om me heen kreeg ik van verschillende kanten de reactie dat een aantal vrouwen zich meer in de mannelijke eigenschappen herkende dan in de vrouwelijke. Ook gaf een aantal vrouwen te kennen zich in de eerste plaats mens te voelen, geschapen naar Gods beeld en bestemd om samen met de mannen dat beeld uit te dragen, elkaar aanvullend en samen initiatieven nemend. In Christus is noch man noch vrouw!
Heerenveen zou Heerenveen niet zijn als ze hun eigen muzikale en in het land welbekende talent van Jan Luth niet zou uitbuiten: hij leerde ons met groot succes in enkele minuten een prachtig en leuk lied aan, beginnend met de regels: ‘Wauw, ik ben een vrouw’. Aan het eind van de dag konden we dit negenstemmig zingen. Een leuk idee!
Ontmoeting
Tijdens de goedverzorgde lunch met een lekker warm hapje was er volop gelegenheid voor ontmoeting. Het meest geraakt werd ik zelf door een oudere, mij onbekende zuster, die vertelde dat ze net daarvoor in de pauze een moslimvrouw had getroffen, die nog maar pas christen was geworden.
Ze had verteld dat ze enorm bemoedigd was om met zoveel christenvrouwen samen te zijn. Kijk, dat maakt deze dagen voor mij altijd zo bijzonder: even in iemands hart kijken, van vrouw tot vrouw delen hoe het echt met je gaat en welke zorgen er leven in je gezin, je gemeente. Ook dat hoort er helemaal bij op zo’n dag.
Na de lunch was er voor elk wat wils: de actieven konden wandelen, meedoen aan een workshop ‘ketting maken’ of ‘drama’, de meer passieven konden luisteren naar een lezing over gastvrijheid of naar een klassiek concert.
Volgend jaar in …
Toen iedereen na de workshops weer in de zaal plaats had genomen, naderde deze dag het einde. We zongen nogmaals het vrouwencontactdaglied, de diverse medewerkenden werden bedankt en het stokje werd doorgegeven aan Zeewolde. Voldaan gingen we huiswaarts, waarna we in een wokrestaurant deze dag met elkaar bespraken. Dagen als deze, ze zijn oases langs de weg op reis naar het grote einddoel. Houd jij ook van pelgrimeren? Kom ga met ons en doe als wij! Volgend jaar in Zeewolde of in het nieuwe Jeruzalem.
Sarien de Groot is lid van de NGK van Zeewolde en werkzaam bij de Raad voor de Kinderbescherming in Lelystad.