Persschouw
1990-06-22
Geen bezoek, geen bloemen- Jaargang 34
- nummer 13
Uit het Centraal Weekblad knipten we: Met een goede vriend ga ik naar de begrafenis van de moeder van onze vriendin. We hebben ons allebei in stemmig donkergrijs en zwart gestoken.
In het dorp aan de rivier is dat vast de gewoonte ..
Wanneer we het zaaltje binnenkomen zit de naaste familie er al. Onze vriendin ontbreekt Ze nam afscheid van haar moeder en moest weer vertrekken naar haar werk in Egypte.
Men stelt het op prijs dat wij toch gekomen zijn. Dal")schrijdt de begrafenisondernemer binnen. Hij heeft de algehele leiding van de plechtigheid.
Achter hem, allebei in het zwart, een bejaarde ouderllnq en een onwaarschijnlijk jonge dominee.
Ze nemen plechtig plaats voor in de zaal. De begrafenisondernemer heet ons allen welkom en leest een lange brief voor van onze vriendin voor haar familie en alle andere aanwezigen.
Dankzij de zegeningen van de moderne techniek kon de brief op tijd hier zijn. 'k Vind het eigenlijk raar, intiemedingEm als rouw om je moeder de wereld rond te faxen, maar de inhoud is er niet minder indringend om.
Ze vertelt ons dat veel mensen haar in Caïro kwamen condoleren, opbelden, bloemen brachten. Dat er op dit moment ook daar een rouwdienst gehouden wordt met ongetwijfeld veel lieve vrienden en bekenden, die bij haar willen zijn in het verdriet om haar moeder. Ze vertett over de laatste gesprekke:n met moeder, de troost en de hoop die een christen mag hebben, juist als het allemaal zo moeilijk lijkt. Ik vind het heel ontroerend haar em6tionele woorden te horen uit de mond van de keurig lezende begrafenisondernemer. Als de brief uit is, is eigenlijk alles gezegd.
De dorrilnee-staat op. Hij bidt een lang gebed over kommer en kwel, ellende en verdriet, diepe dalen en gedragen kruisen. Wanneer dat achter de rug is spreekt hij over schaduwen des doods, hel en vuur, die ons allen te wachten staan indien we ons niet bekeren.
"Weest gewaarschuwd, eens komt voor u allen de tijd," klinkt het uit de mond van een dominee, die mijn zoon zou kunnen zijn. Het verbijstert me hem dingen te horen zeggen, die ik alleen ken uit boeken van schrijvers, die in hun jeugd de kerk uitgepreekt zijn.
Mijn metgezel zit ongemerkt heftig nee te schudden, wat hem een por van mij oplevert. Na de preek is het afgelopen. Geen woord van troost en zegen, liefde, trouw, barmhartigheid ... komt er over de lippen van deze jongeman. ' In de auto op weg naar de begraafplaats van het dorp aan de rivier besluiten we allebei dat we bloemen willen op ons graf. We beloven elkaar met bloemen de laatste eer te bewijzen. Bloemen als symbool van nieuw leven, teken van hoop en troost voor de nabestaanden.
Bij de open groeve leest de kleine, zwarte gedaante op gedragen toon uit het boek Openbaringen over de poel van vuur en sulfur, die ons ten deel zal vallen, mits ...
We hadden gehoopt met de vrede van de Heer van dood en leven, de wereld weer in te gaan, maar we moeten het doen met: bezint u, eer het te laat is.
Coby Dijkstra
Je maakt op begrafenissen van alles en nog wat mee. Het is goed na een rouwdienst in de kerk of in een aula, op de begraafplaats sober te zijn wanneer men vóórdat de Apostolische Geloofsbelijdenis gelezen en het 'Onze Vader' gebeden wordt nog een enkel woord wil spreken als pastor. Laat men vooral niet vergeten de bedroefde familie te troosten met de woorden van het rijke evangelie van Jezus Christus. Het gaat in de eerste plaats om hèn! Uiteraard dient er aandacht besteed te worden aan het leven en sterven van hem of haar, die heenging in het christelijk geloof. Daar heeft de ontslapene recht op! Het is ztin of hààr begrafenis en niet die van een ander. Maar wanneer men al te zeer uitweidt over het wel en wee, de plus- en minpunten van de dode en daarbij zich ook nog verliest in allerlei geijkte dierbare termen wordt het geheel ongenietbaar, echt waar!
Je kunt als predikant in een rouwdienst de mensen ergeren door je wijze van spreken en bidden en daardóor een blokkade opwerpen voor de doortocht van het Woord van God. En wie alle registers van hel en verdoemenis opentrekt kan beter thuisblijven en zijn tuintje gaan wieäen.
Misschien komt hij dan tot bezinning.
Dat betekent niet, dat we niet duidelijk mogen en moeten maken, dat niemand zich mag onttrekken aan de ernst van het evangelie.
De kans om een appèl te doen op mensen, die van het getuigenis van de Heilige Geest vervreemd zijn geraakt, mag men niet voorbij laten gaan. Maar dan altijd in de kontekst van de troost. Altijd met de opwekking om het bij Jezus te zoeken.
Altijd gemotiveerd door de oneindige liefde van Christus voor zondaars en zondaressen. Dan zal men eventueel wèl merken, dat het Woord, dat verkondigd is, niet bij ieder het gewenste effekt sorteert.
Het is bekering ot verharding! We lezen het in de Bijbel. Zie bijv. 11 Corinthiërs 2:15-16. Overigens is het heerlijk als je later na een rouwdienst verneemt hoe mensen Christus en zijn kerk weer hebben gevonden!
Enschede o. Mooiweer