Pastorale notitie
1989-02-17
Wie, zoals wij in Nieuw Zeeland deden, een kleine vier weken doorbrengt in de kring van een charismatische gemeente, gaat vergelijken met eigen kerkelijk leven. In dit stukje het resultaat van een' (overigens heel beperkte) evaluatie. Vandaag eerst de plussen; volgende keer de minnen.- Jaargang 33
- nummer 4
1: De grote liefde om mensen te winnen voor de Here Jezus. Meermalen ontmoetten we (jonge) mensen die zojuist ‘gekozen hadden voor Jezus'. Daarachter staken wervende gesprekken, gevoerd door jonge christenen die de Heer waarachtig lief hadden en begaan waren met leeftijdgenoten. Het is met name de onderlaag van de bevolking, de groep waar wij, gereformeerden uit de 'betere' standen, geen entree hebben, die zij bereiken.
Toen ik het stralende gezicht zag van een meisje van een jaar of 20 dat werd binnengebracht in de familiekring met de introductie: "Zij heeft zojuist de Heer aangenomen", kon ik een gevoel van jaloezie niet onderdrukken.
2. De totale aanpak. De gemeente is geplant, zoals sommige in Amerika.
Men zocht een kerkelijk 'leeg' gebied, waar veel Maori's en eilandbewoners woonden. Men kocht daar grond en bouwde een kapel. Christenen die tot de kern-gemeente gingen behoren kochten een woning in de buurt van de kapel. De dokter vestigde zich daar en stelde zijn medisch centrum in dienst van de gemeente. Zo deed de jurist, de boekhandelaar, de automonteur enz. De gemeente kreeg op die manier een waaier van 'organen' om zich heen, die in eigen onderhoud voorzagen, en zich in dienst stelden van de Heer. Zo kon de kapel zeggen: we hebben een medische dienst, een boekhandel, een jurist, een maatschappelijk werker enz. Men legt zich toe op gezinszorg, huwelijkscounseling, enz.
teveel om op te noemen. Daarachter brandde de liefde van velen. Een pas getrouwd stelletje kreeg (juist toen wij er waren) een erfenis van 300.000 N.Z. dollar en schonk het hele bedrag aan de kapel.
3: Het gebed neemt een zeer grote plaats in. Al de hier genoemde diensten worden gedragen door georganiseerde zowel als spontane voorbede. Toen wij op een stralende zaterdagmorgen in december een trip zouden maken per supercatamaran naar een vulkaaneiland, kwamen om 7 uur auto's aangereden.
Men was een uur lang bijeen voor Schriftstudie en gebed. Er dreigde nl. voor één van de vrienden (de man was niet bekeerd) een faillissement.
's Avonds werd uitbundig gedankt: het gevaar was afgewend. De Here had het gebed gehoord. Ook kwam het regelmatig voor dat gemeenteleden bij elkaar binnenliepen met de vraag om een gebed, b.v. in geval van ziekte, zielenood, aanvechting enz.
4: Er was een groot verlangen naar de genadegaven, b.v. die van Rom. 12: 7,8. De dominee hield zich uitsluitend bezig met de verkondiging.
Een groep zusters en broeders bekwaamde zich in counseling (huwelijksproblemen, kindermishandeling enz.). Ook de charismata van onderwijzing en profetie (verklaard als: bij het licht van de bijbel, de weg wijzen die we in het concrete leven moeten gaan) werden gezocht, ook door de zusters.
Genoeg om te laten zien dat Gereformeerde mensen van een charismatische gemeente veel kunnen leren.