Tussen kerk en keuken
1989-03-03
"Jij bent wel streng, hè", zei mijn buurvrouw bespiegelend terwijl ze een slak uit de andijvie viste. We hebben allebei een moestuin en op de een of andere manier hebben slakken in de gaten, dat het bij milieuvriendelijke mensen goed toeven is, want ze hebben hele kolonies gesticht bij de aardbeien en de andijvie.- Jaargang 33
- nummer 5
"Vind je", zei ik verheugd, "leg eens uit". Toevallig was ik die morgen tot de conclusie gekomen, dat ik te toegevend was voor de kinderen en... hoofdzonde voor een opvoeder, niet consequent genoeg.
Dat een buurvrouw die jarenlang het reilen en zeilen van ons gezin op de voet heeft gevolgd, me streng noemt, gaf me een plezierig gevoel.
"Nou, ik herinner me nog van vroeger, dat als de jongens 's zondagsmiddags allemaal buiten speelden, jullie ze zonder pardon uit hun spel haalden en meenamen naar de kerk" .
"Is dat alles?", zei ik teleurgesteld.
Ik had gehoopt dat ze een voorbeeld uit de kast zou halen, waar ik als een streng doch rechtvaardig moeder geëtaleerd zou worden. Ze zette de kraan hard zodat de modderspatten van de andijvie op de tegeltjes spatten. "Ze hadden er absoluut geen zin in; volgens mij moet je kinderen niet te veel dwingen. Hè bah, daar heb je nog een paar slakken.
Wat doe jij eigenlijk met die beesten?"
"Ik bewaar ze in een potje en dan gooi ik ze in de sloot."
"Dierenbeul dat je er bent." Ze schoof de slakken op een oud andijvieblad en gooide het in de vuilnisbak.
"Oh ... gelukkig mogen ze van jou naar vakantieoord 'De Vuilverbranding'.
Om op die kinderen terug te komen: ik herinner me een dag dat jij Bart met veel geweld naar school hebt gesleept", bracht ik haar fijntjes onder ogen.
"Dat is toch iets heel anders. Die school heeft het kind nodig voor zijn toekomst."
"De Kerk ook."
"Ja ... dat geloof jij, maar dat weet je ook niet zeker."
Daar werd ik een beetje treurig van.
Het is moeilijk te verteren, dat iemand die je graag mag, niet kan geloven. Hoewel ze altijd erg geïnteresseerd is in geloof en dingen die er mee samenhangen, blijft het iets irreëels voor haar.
"Het is voor mij net zo zeker als die grond waar die andijvie uit komt, meid."
"Met slakken?", vroeg ze oneerbiedig.
Ik dacht even aan het paradijs. "Met een slang zelfs," zei ik zuchtend.