Kind en Paasfeest
1989-03-17
En wanneer uw zonen aan u vragen: "Wat betekent deze dienst?" dan zult u antwoorden: "Het is een paasoffer voor de Here, die in het land Egypte aan de huizen van de Israëlieten voorbijging, toen Hij de Egyptenaren sloeg, maar onze huizen spaarde". Exodus 12: 26 en 27.- Jaargang 33
- nummer 6
In het kinderboek 'Het lam van Kaleb' wordt een gefantaseerd verhaal verteld over een Israëlitische jongen, die met zijn ouders in het land Gosen leefde in de tijd, waarin het volk van God daar verdrukt werd: In het jaar voor de uittocht redt de jongen een pasgeboren lammetje uit een afgrond waarna hij het van zijn vader als eigendom mag houden.
Naarmate het dier groter wordt, raakt hij er steeds meer aan gehecht.
Als hij het dier een jaar heeft verzorgd, komt voor hem de dag, dat hij plotseling moet kiezen tussen zijn eigen leven als oudste zoon en het leven van zijn lam, waar hij zoveel van houdt. Dan gebeurt het onvermijdelijke; het dier wordt geslacht en het bloed wordt aan de deurpost gestreken. De doodsengel gaat die nacht aan hun huisje voorbij.
Met de uittocht begint er een nieuw leven voor de jongen, een leven, dat hij te danken heeft aan de dood van zijn lieve en leuke speelkameraad, zijn lam.
Als het volk ruim veertig jaar later na de doortocht door de Jordaan zijn legerkamp opslaat in het beloofde land bij Gilgal, gebiedt Jozua voor de eerste keer het pascha te vieren.
We kunnen ons voorstellen hoe de kinderen toen hun ouders bestormd hebben met vragen: "Wat doet u nu?", "Waarom slacht u ons lam?"
"Waarom moeten we zulk hard brood eten zonder gist?" En evenals wanneer wij vertellen van gebeurtenissen uit de oorlog, die we zelf meegemaakt hebben, de kinderen aan onze lippen hangen, zo zullen ook daar in de vlakte van Gilgal de oudere vaders verteld hebben van die wonderlijke, laatste nacht in Egypte, toen hun leven gered werd door de dood van een éénjarig lam. Aan de hand van de zichtbare. tekenen van het geslachte lam, het vergoten bloed en de ongezuurde broden,werd er naar aanleiding van de vragen van de kinderen verteld over de verlossing uit de slavernij van Egypte.
God de Here
bood in de instelling van het pascha met zijn symbolen van het lam, het bloed en de ongerezen broden en zijn rituelen van het slachten, de bereiding en het gezamenlijk eten de ouders jaarlijks een prachtig opvoedkundig middel voor de geloofsopvoeding van hun kinderen.
Nu wij over enkele weken het paasfeest vieren, is het goed ons eens te bezinnen op de vraag of wij bij de inrichting van dit feest wel genoeg aandacht hebben besteed aan zichtbare zaken en handelingen, naar aanleiding waarvan wij aan kinderen de vraag naar de betekenis ervan ontlokken. Welke paassymbolen en rituelen hebben wij in onze gezinnen en in onze erediensten? De lijdensweken, die door de ongelovige wereld en de rooms-katholieken luidruchtig met het karnaval worden ingeluid, gaan in onze kring vaak ongemerkt voorbij, terwijl ze een goede gelegenheid zouden kunnen geven om met de kinderen naar Goede Vrijdag en Pasen toe te leven' en hun de betekenis ervan uit te leggen. En wat het paasfeest zelf betreft, daaraan wordt over het algemeen door ons veel minder aandacht besteed dan aan advent en kerst. Sfeervolle versiering in onze huizen en kerkzalen tijdens het paasfeest zouden het feestelijk karakter van de herdenking van Jezus' opstanding sterk kunnen vergroten.
Zichtbare symbolen, zoals afbeeldingen van een lam, het kruis, het open graf, een bazuin en paasklokken zouden voor kinderen aanleiding kunnen zijn om naar de betekenis te vragen, zoals de kinderen in Jozua's dagen: "Wat betekent deze dienst?" Als broeders en zusters zouden we ons.samen moeten bezinnen op nieuwe vormen, waarin we ons geloof in de opgestane Heer gestalte kunnen geven in de gezinnen en in de gemeente en waardoor het gesprek met onze kinderen erover wordt bevorderd.
Een veel gegeven antwoord van jonge kerkverlaters op de vraag waarom zij zo handelen, luidt: "God en kerk? Het zegt me niets en het doet me niets";' Ze geven daarmee aan, dat zij de betekenis van Gods grote liefdedaden in wezen niet kennen en dat zij emotioneel niet betrokken zijn (geweest) bij onze verering van en dienst aan onze Heer. Is het daarom geen zaak om zoveel mogelijk te proberen dit te voorkomen bij de kinderen, die nu nog aan onze hoede zijn toevertrouwd?
Elke vraag naar aanleiding van een ritueel of symbool geeft aan dat de Interesse van het kind gewekt is en biedt 'ons 'ouderen de gelegenheid weer iets te vertellen en te laten zien van Gods grote liefde voor ons. Als het kind door onze uitleg in de gaten krijgt, dat Hij om ons leven te redden niet een lam offerde, maar Zijn eigen Zoon, dan krijgt God betekenis voor het kind, dan gaat het hem iets zeggen.
Alles wat het feestelijk en gewijde karakter van onze christelijke feesten en erediensten verhoogt, zal het gevoel van het kind aanspreken en de emotionele verbondenheid van hem met God en Zijn dienst vergroten.
Het kan bewerken, dat God en Zijn gemeente het kind wel iets gaan doen.
Wat zou het heerlijk zijn als deze kinderen bij het volwassen worden zullen zeggen: "God en kerk? Het zegt me veel en het doet me veel".
Opmerking: Het genoemde boekje 'Het lam van Kaleb' van Helen Santos, uitgegeven door Medema, Vaassen in 1984 behoort tot de betere christelijke kinderlektuur en zou eigenlijk door elk kind vanaf ongeveer 9 jaar gelezen moeten worden. Het is spannend, leerzaam en ontroerend.