Zorgenkind
1989-04-14
De jonge man kwam op bezoek in verband met een aantal financieel-economische vragen die wij hadden.- Jaargang 33
- nummer 8
Hij kende ons niet, wij kenden hem niet. Om goed advies te kunnen geven moest hij deze accountantsrapporten doorkijken. Dit deed hij snel en, naar ons idee, deskundig.
Het kopje thee erbij gaf hem de gelegenheid wat te vertellen: een triest verhaal.
In het voorjaar werd er bij hen een baby geboren, de tweede. Hij was ook juist benoemd in een nieuwe baan, maar de blijdschap over dit alles veranderde al gauw in verdriet: de baby bleek lichamelijk èn geestelijk gehandicapt. Een operatie was noodzakelijk omdat het hoofdje te snel groeide.
De baby vroeg alle aandacht van de moeder, hij was elke dag naar zijn werk en pas 's avonds thuis. Voor de oudste bleef weinig aandacht over; de buurvrouw bracht hem naar de crèche en haalde hem weer op want de moeder durfde het zorgenkind niet alleen te laten. Regelmatig moesten ze met het kindje naar het ziekenhuis. De baby was nu twee maanden thuis en vorige week waren ze weer voor controle in het ziekenhuis geweest. Daar hadden ze de trieste mededeling gekregen dat het met de baby niet goed ging.
Het hoofdje was weer te veel gegroeid.
Er waren twee mogelijkheden: een nieuwe operatie die geen èchte beterschap zou geven, wel verlenging van het lijden: het kindje zou er door de operatie geestelijk en lichamelijk op achteruit gaannog afzien van de operatie met mogelijk een wat eerder overlijden van de baby.
In elk geval zou toch over niet al te lange tijd het einde komen, onherroepelijkl De artsen in het academisch ziekenhuis zouden de ouders ook respecteren als ze zouden besluiten van een nieuwe operatie af te zien. Nu moest er een beslissing genomen worden die heel zwaar woog. Daar lag zijn probleem.
Hij had in mijn kasboekje gezien dat wij nogal wat giften gaven aan christelijke doeleinden en een vaste bijdrage aan de kerk. Ook hij had familie die erg 'zwaar' was, vertelde hij.
Die maakten het probleem nog groter door te zeggen dat hij een grote schuld op zich zou laden wanneer hij het kind niet zou laten opereren.
...Je moest altijd alles proberen.
Welke beslissing moest hij nemen?
Het woog voor hem en zijn vrouw loodzwaar.
We hebben er een hele tijd over gepraat.
Het is moeilijk mensen te begeleiden naar een beslissing toe. Voor mij was het allerbelangrijkste dat zij sámen, hij en zijn vrouw, een beslissing zouden nemen; en verantwoord besluit naar beste weten en kunnen. Wellicht geholpen door goede raadgevers, die uiteindelijk hun besluit respecteren, naast hen blijven en met hen meegaan, de droeve weg die nog voor hen lag.
Naasten, die zich geen oordeel over hun besluit aanmatigen, integendeel.
Want wie zonder zonde is, werpe de eerste steen ... U bent aan geen mens verantwoording schuldig, het is uw besluit.
Sta er voor en... heb er vrede mee. En zelfs al zou u achteraf nog gaan twijfelen, weet dan dat het een besluit was op dát moment, naar eer en geweten genomen met alles wat u op dat moment, wist."
Toen is hij gegaan. Ik heb hem bedankt voor zijn adviezen. Hij bedankte mij voor het gesprek. Misschien zien we elkaar nooit weer, het ging voorbij als een schip in de nacht. Maar toch: een scheepje onder Jezus' hoede.
De auteur was tot voor kort lid van het bestuur van de Stichting voor Jeugdzorg en Maatschappelijk Werk van de Nederlands Gereformeerde Kerken.