Laten we een boot kopen!
2010-10-15
Het is woensdagmiddag. Op de kade staan fietsen. Vrijdag voor mijn gesprek met Marnix Witteveen is DeBoot officieel geopend. Sharon - finalist van Idols en ook Drontense – heeft de opening opgeluisterd met een optreden. - Jaargang 54
- nummer 20
Vijftien jaar na de droom voor een jongerencentrum legt De Boot zijn loopplank uit. We nemen plaats op het bovenste dek. Een ruimte met een pooltafel, loungehoek en twee voetbaltafels. Er volgt een gesprek met een bevlogen man, jeugdwerker in dienst van de Navigators. Afgelopen september haalde hij aan de Wittenberg zijn diploma als jongerenwerker.
‘Vijftien jaar geleden is er iets ontstaan. Vertel eens…’ ‘Binnen onze kerk (NGK Dronten) bedachten we dat het leuk zou zijn om iets voor jongeren te doen. Maar alles wat we daar konden doen, moest gebeuren in een ruimte die multifunctioneel moest blijven. Er moest ook vergaderd kunnen worden. Daardoor ontstond het idee om extern een ruimte te vinden. Even waren er nog plannen om aan de kerk iets vast te bouwen, maar dan zou het nog teveel “kerk” en te weinig “jongeren” zijn. Dat plan verwaterde wat. Totdat iemand mij vroeg: “ben je er nog mee bezig? Ik ken nog wel mensen die je droom delen.” Gaandeweg kreeg het jongerencentrum meer vorm. We wilden iets wat structureel geopend was, waarbij gasten niet in hun agenda hoefden te kijken of het ook echt open zou zijn.’
‘Ok… dat verhaal lijk me helder, maar hoe kom je dan uit bij een boot?’ ‘We dachten eerst aan iets in het centrum. Toen dat opnieuw werd opgebouwd en werd duidelijk dat er geen ruimte was voor een jongerencentrum. Toen riep iemand: “Laten we een boot kopen!” Dat bleek niet simpel. Ook toen kakte het een beetje in. Totdat ik in contact gebracht werd met iemand die voor ons aan een boot kon komen.
Inmiddels was het 2004. Toen hebben we veel schepen bekeken en langzaam (2007) kwam ons huidige schip in beeld. We hebben er nog lang over gedaan om dit schip te kopen. Er waren veel kapers op de kust. Uiteindelijk konden wij in het begin van 2008 tot de koop overgaan.’
‘Maar nu heb je een jongerencentrum en ga je niks organiseren?!’ ‘Heel veel mensen vinden het raar dat we geen activiteiten doen. Ja, we organiseren de inloop. Ik wil graag dat jongeren zichzelf verantwoordelijk voelen. Als ik iets organiseer sms’en ze af, als ze zelf organiseren sms’en ze hun vrienden dat ze moeten komen. We werken met een jongerenadviesraad.
Zij komen met ideeën en wij denken dan mee: “Okay, leuk, maar hoe ga je dat organiseren?”’
Ondertussen lurk ik aan een bak koffie gezet door bestuurslid Christine Vis. Ik vraag haar wat haar motiveert om hierbij betrokken te zijn. ‘Ik hoorde van de droom die vijftien jaar geleden ontstond. Als je het verhaal wat beter bekijkt, dan zie je dat dit niet alleen door mensenhanden tot stand is gekomen. Dat inspireert!’
‘Ja Marnix, dat proefde ik ook in jouw verhaal. Benoem eens wat van die bijzondere momenten…’
‘In dat hele proces waren dat vooral de momenten waarop je zelf wil opgeven, maar God niet los laat. Bijvoorbeeld hoe je onafhankelijk van elkaar met de mensen die betrokken zijn bij dit project toch dezelfde beslissingen neemt.
Het is duidelijk Gods plan, ik moet kijken waar hij wil dat ik mijn voetstappen neer kan zetten.’
Eén van de jongeren wil mij graag nog even het geluid uit de dynamische boxen laten horen. Als ik even later vertrek ben ik onder de indruk van het verhaal van Marnix, De-Boot en de akoestiek benedendeks…
Meer info
www.free-xs.org
Bekijk: omroepflevoland.nl zoekterm: DeBoot