De ketens verbreken
2010-11-12
In Nederland lijkt in bepaalde delen van de samenleving het gebruik van verslavende middelen inmiddels iets heel normaals te zijn geworden. Er zijn artiesten die beroemder zijn geworden om hun drugsgebruik dan om hun talent. Veel tieners vinden het stoer om zoveel mogelijk te drinken en zijn zich niet bewust van het gevaar dat ze lopen om verstrikt te raken in een verslaving.- Jaargang 54
- nummer 22
Heel sluipend kan een ‘leuke’ gewoonte een behoefte worden waar je aan toe móet geven. Een behoefte die jezelf en anderen om je heen kapot maakt
Wie wil er een slaaf zijn? Waarschijnlijk zal niemand ‘ik’ antwoorden op deze vraag. Toch zijn er in Nederland vele slaven. Slaven van drugs, van drank, van overmatig eten. De mensen om de verslaafden heen kijken er vaak met onbegrip naar. Waarom stopt hun kind, echtgenoot, broer of zus niet ‘gewoon’ met die slechte gewoonte?
Helaas ligt het niet zo eenvoudig.
De ketens die een verslaafde aan zijn of haar verslaving binden, worden steeds sterker: de behoefte aan het middel groeit en het drankof drugsgebruik neemt toe. De verslaafde wil stoppen, en ziet heus wel dat zijn of haar gebruik het leven kapot maakt van zichzelf en anderen in zijn omgeving, maar het lukt niet meer om op eigen kracht de ketens te verbreken. Gelukkig is er hulp!
Waardevol
Sinds 1975 is er De Hoop, een christelijke ggz-instelling in Dordrecht.
De Hoop biedt kinder-, jeugd- en volwassenenzorg op het gebied van psychosociale, psychiatrische en verslavingsproblematiek.
Bij De Hoop wordt niet alleen gewerkt aan het oplossen van deze problemen, maar krijgen mensen ook de kans om opnieuw te leren leven, te leren werken en – indien van toepassing – te leren opvoeden. De leidende Bijbeltekst voor De Hoop hierbij is Spreuken 24 vers 11 (Statenvertaling): ‘Red degenen die ter dood gegrepen zijn, want zij wankelen ter doding, zo gij u onthoudt’.
De medewerkers van De Hoop werken vanuit hun christelijke geloof. Ze zijn ervan overtuigd dat ieder mens waardevol is in Gods ogen en dat mensen niet zijn bedoeld om verslaafd te zijn of psychisch vast te lopen. Voor iedereen is genezing en herstel mogelijk.
Kinder- en jeugdzorg
Sinds 2009 heeft De Hoop ook klinieken die speciaal gericht zijn op kinderen. In Nederland is er bijna geen christelijke opvang voor kinderen met psychische problemen. Ook in de reguliere opvang zijn er lange wachttijden. Daarom is De Hoop begonnen met de Kiel, een kliniek voor kinderen en jongeren van vier tot achttien jaar. Een maand na de opening van de Kiel volgde kliniek de Kajuit, voor jeugdige verslaafden tussen twaalf en 22 jaar.
Gezin
De Hoop hecht een grote waarde aan het gezinsleven. Zodra een ouder, echtgeno(o)t(e) of kind een verslaving heeft, beginnen de gezinsrelaties daaronder te lijden. Bij De Hoop begrijpen ze hoe belangrijk is te werken aan herstel van die relaties.
Daarom is De Hoop één van de weinige klinieken waar ouders samen met hun kind(eren) opgenomen kunnen worden. Simpelweg samenzijn is niet voldoende: De Hoop helpt de ouders actief bij het goed leren omgaan met hun kinderen Daarom zijn er vader- en moedercursussen ontwikkeld, waarin de ouders leren hun kinderen op te voeden.
Door jaren van gebruik van verdovende middelen is dit talent vaak niet ontwikkeld of verloren gegaan.
Relatieherstel
Voor familieleden van degenen die bij De Hoop zijn opgenomen wordt maandelijks een bijeenkomst georganiseerd om hen informatie te geven over het gedrag van iemand die met een verslaving worstelt. Daarnaast heeft De Hoop de afdeling Ouder-/Partnerwerk in het leven geroepen.
Door het vele leed dat de echtgeno( o)te of de kinderen van een verslaafde vaak hebben meegemaakt, komen ook zij in een moeilijk parket.
In gesprekken met medewerkers van De Hoop kunnen zij hun verdriet uiten. Ook bestaat de mogelijkheid te proberen de band met hun verslaafde familielied te verbeteren.
In stilte geleden
Annie Koning (49) werkte jarenlang in het centrum van De Hoop waar cliënten afkicken en hun behandeling starten. Nu is ze alweer drie jaar actief als ouder-/partnerwerker en volgt ze de opleiding tot contextueel therapeut. Ze heeft gesprekken met familieleden en partners van (ex-)verslaafden, ook als die niet in behandeling zijn bij De Hoop.
Annie: ‘Vaak draait alles om de verslaafde.
Regelmatig krijg ik te horen: “Je bent de eerste die vraagt hoe het met mij gaat!” of “Is mijn probleem wel erg genoeg?” Eindelijk wordt hun kant gehoord en krijgen zij erkenning voor wat zij hebben gegeven en hebben meegemaakt. Ze hebben vaak in stilte geleden. Bovendien denken veel familieleden en partners dat ze hun
problemen zelf horen op te lossen. Het is een hele stap voor hen om hun verhaal te vertellen.’
Open armen
Annie kijkt met haar gesprekspartners in welke vernietigende patronen van verslaving zij zijn meegezogen en staat met hen stil op welke wijze ze hierin grenzen kunnen aangeven. Annie: ‘Soms mag iemand na verblijf in een behandelcentrum naar huis. Het lijkt zo vanzelfsprekend dat iedereen die persoon met open armen thuis ontvangt. Mijn vraag aan de partner is dan: Ben je er aan toe dat je man weer thuiskomt? Wat heb jij nodig om dit aan te kunnen?’ Annie voert ook relatiegesprekken en gezinsgesprekken.
‘Dit stuit vaak op moeite bij de (ex-)verslaafde, want het is niet eenvoudig om tegenover je dierbaren te erkennen dat je hen pijn hebt gedaan. Maar het brengt herstel als er erkenning is en vergeving wordt uitgesproken. Dat is geweldig
om mee te maken.’
Dankbaarheid
Annie: ‘Ik vind het een voorrecht om via deze diepgaande gesprekken te mogen meewerken aan wat God in Zijn hart heeft. God ziet om naar mensen waar bijna niemand naar omziet. Hij wil heil brengen, ook voor de familieleden en partners.’ Werken bij De Hoop is niet altijd even makkelijk, maar bij Annie overheerst de dankbaarheid: ‘Ik vind het prachtig dat ik al 26 jaar op de eerste rij mag zitten en telkens zie hoe God tot stand brengt wat menselijkerwijs niet mogelijk is.’