Pastorale notitie
1990-09-28
Gebruiksvoorwerpen- Jaargang 34
- nummer 20
Vorige week zondag mocht ik ons jongste kleinkind dopen. Eerlijk gezegd doe ik zulke dingen niet graag.
Ik laat het liever aan een collega over. U raadt het al: "Hij is bang voor emoties!" Ja, nu kunt u me een heel verhaal ophangen over Oosterlingen die zich niet schamen voor hun emoties. En over kouwe kikkers uit het Noorden. Maar vindt u het leuk, zo'n huilende dominee? De gemeente staat dopdsangsten uit en niemand hoort meer iets.
Goed, ik was bang voor emoties. Als je al die lieve gezichten voor je ziet, hou je dan maar goed! En dan stond er nog zo 'n klein lief dondersteentje bij dat een paar dagen na de geboorte van haar broertje bijna was verdronken. Ook dat nog! De ouders dachten: "Nu krijgen we een kind en tegelijk moeten we er één afstaan ".
Maar daar stond ze weer. Helemaal vooraan natuurlijk. Stel u voor: meer dan veertig van die kleintjes rond het doopvont. En tien van 'ons' er bij. Mocht ik etstubtiett last hebben van ontroering?
Maar het ging goed. Ik had een grote kom water, waar ik flink in roeren kon. Ik liet het water door mijn hand lopen en vroeg: "Jongens wat doe je met water?" .Dopent!" riep het dondersteentje, alsof ze zeggen wou: "Man, schiet op!" Toen vertelde ik het verhaal van kinderen die kampeerden aan een meer in Frankrijk.
Ze waren blank, "laar ze smeerden zich eerst in met modder. Als ze helemaal zwart waren, sprongen ze in het water. Wat deed het water?
Het maakte hen helemaal wit!" Intussen werden blikken van verstandhouding gewisseld: "Hij heeft het over ons!! Hoe weet hij dat??" Maar het voorbeeld greep ze: "Zo wast onze Here God onze zonden af, want wij zijn zwart. Opa 's en Oma 's ook!
Hoe goed is de Here.
Ze begrepen.
Ze geloofden.
We zongen: Er is gedoopt!
Wij allen zijn verbonden!
Het voorgeslacht, de ouders, die hier stonden, de ganse kerk in één geloof!
Eerlijk gezegd heb ik me wat afstandelijk opgesteld. Ik heb die doop pas gebruikt, toen ik op mijn fietsje zat.
Een heerlijke plaats om te mediteren, zo'n fiets! Ik legde mijn gebed voor de troon: "Here, laat dat kleine JOChopgroeien in de wijde ruimten van Woord en Geest! U hebt het beloofd! Houdt het vast in deze tijd van God-verlating!"
Zo gaat het me ook vaak als ik avondmaal bedien. Ik ontvang het sacrament in de kerk en ik gebruik het op de fiets. Geloof, belofte, doop, avondmaal zijn gebruiksartikelen.
Net zoals stofzuigers, fietsen, auto's.
Het merkwaardige is dat je sommige van die voorwerpen tegelijk kunt gebruiken. Wist u dat je het avondmaal kunt gebruiken achter de stofzuiger?
En als ik eens kleingelovig ben, vraagt de Here (een beetje verwijtend): "Waar was je sacrament?".
Net zoals de Here Jezus vroeg aan de äiscipeten: "Waar was jullie geloof?" Luc. 8:25. Ze hadden het toch? Waarom gebruikten ze het dan niet?
Wat heb je nou aan een stofzuiger die je altijd in de kast laat staan? Is het niet zo?