Tussen kerk en keuken
1990-10-12
Lappendag- Jaargang 34
- nummer 21
Alkmaar heeft als streekcentrum nogal wat tradities.
Eén ervan is een jaarlijks gehouden Landbouwdag. Iedere laatste woensdag van september, staat in het teken van de landbouw.
Boeren en boerinnen uit de wijde omtrek komen die dag naar de stad om te handelen. Leveranciers van landbouwwerktuigen laten zich ook niet onbetuigd en stallen de machines en tractoren uit.
De straten van Alkmaars binnenstad staan vol met paarden, pony's, koeien, varkens, konijnen, geiten, pluimvee en het hele Waagplein staat vol met schapen.
Nu vind ik een schaap leuk en naar tien schapen kan ik met vertederde blikken staan kijken ... Maar duizend schapen vind ik voornamelijk stinken.
Evengoed leuk hoor, daar niet van!
In de Waag zelf kun je geroosterd lamsvlees en schapenbout jes proeven, maar dat ving ik niet kies. Achter je staan de beesten geduldig en knus bij elkaar in hokken en kijken je aan met een blik van 'hier sta ik en zo smaak ik'. Ik zou niet meer naar ze durven kijken als ik net een boutje had weggewerkt! Het is dan echt 'lekkere zuster heb je'.
Toen de kinderen kleinwaren bracht ik de helemorgen door tussen de beesten en ik was altijd zielsblij als het me lukte om zonder konijnen (zo schattig Mam ... hé Mam tóe, we hebben niet eens een kát) thuis te komen.
Het dierengedoe was over zodra Reinier naar school moest en ik kon me overgeven aan het andere genoegen dat de dag biedt. N.L. lappen!
In een andere winkelstraat wordt als tegemoetkoming aan het vrouwelijke gedeelte van de bevolking een gigantische lappenmarkt gehouden.
Honderden kramen met allerlei stoffen, garen en band, enfin alles wat de naam textiel mag voeren, staat daar op elkaar gepropt. Een kraam met bloemen staat tactisch helemaal aan het eind van de markt en een pannenkraam staat bescheiden achteraf naast de voering en de gordijnstofjes.
Nog net toegelaten!
Geen vrouw in Alkmaar die niet bezwijkt voor de lappenmarkt. Horden vrouwen op fietsen spoeden zich naar de Laat met maar één doel: Stof kopen ... of een trui of een kantje of schoenveters ... Kopen! Het geeft niet wat.
Ook mijn vroegere buurvrouw, die geen steek kan naaien en een knoop aanzetten een klus vindt, kwam ik tegen.
"Ha, die buurvrouw", zei ze vergenoegd.
En ik zei, "Ha ... Ook op jacht?"
Ze klopte tevreden op haar tas. "Een prachtige zeemleren lap en een spons". "Niet gek", prees ik. Normaal koopt ze zoiets gelijk met de hagelslag en zou ze er niet over piekeren de aanschaf te vermelden, maar op zo'n dag is alles geluk.
"Wat wordt daar aangeboden" , wees ik in de richting van een stand waar het bijzonder druk was.
"Jacks ... Ga maar vlug kijken, misschien is er iets bij voor Reinier" , raadde ze me.
Ik drentelde er naar toe. Twee dames leverden samen slag. Keurig netjes, maar vastbesloten, trokken ze ieder aan de mouw van een jack.
"Dames ... Dames ...", bezwoer de verkoopster.
Als Salomo aanwezig was geweest had hij er een klus aan gehad.
Eén kraam verder lag wit satijn voor een prikje. Ik aarzelde. Een mevrouw naast me pakte vakkundig een punt van de lap beet en frommelde wat. De kwaliteit voldeed kennelijk, want ze zei, "drie meter ... maar dan in het zwart".
"Heb ik niet dame", zei de koopman.
"Nou, dat is ook wat. Ik kan alleen zwart satijn gebruiken. Heeft u echt geen zwart". Ze keek alsof hij stiekem een rolletje verstopt had, maar hij schudde spijtig zijn hoofd.
Nog een paar keer vroeg ze dringend of hij het stofje echt niet in het zwart had en nade laatste keer gaf hij uitgeput ten antwoord: "Mevrouw ... veel dragen en niet wassen. Dan krijgt u zwart. Gegarandeerd".
Het was inmiddels gaan regenen. Er werd wat met zeildoek gegoocheld en een verkoper riep, terwijl hij drie meter stof voor me afknipte, treurig: "Waar blijft de koperen ploert!"
Hij zal het grapje vast wel vaker gebruikt hebben, maar ik vond het nogal geslaagd en moest lachen.
Dat vrolijkte hem weer op en toen ik hem goede zaken toewenste zei hij nonchalant: "Bedankt schat".
Thuisgekomen stalde ik mijn aankopen uit en haalde mijn overbuurvrouw, die me tegelijk de spijkerbroeken liet zien die zij op de kop had getikt.
We dronken samen thee. Toen zij ze nadenkend: "Zeg ... Kopen is niets ...maar je moet het allemaal wél maken".
Ik knikte bedremmeld, want dat realiseer je je toch pas achteraf.