Pastorale notitie
1990-10-26
Is God een knutselaar?- Jaargang 34
- nummer 22
Op de onlangs gehouden ambtsdragersconferentie van de Christelijke Gereformeerde Kerken hield de heer I.A. Kole (Geref. Gem. en lid van de centrale directie van 'De Driestar' in Gouda) een hartstochtelijk pleidooi voor Bijbelgetrouw basis-onderwijs en samenwerking daarin binnen de Gereformeerde Gezindte. Ik wou dat alle besturen, directies en leerkrachten van het PCBO er bij geweest waren. Terecht stelde de heer Kole dat het ongeloof nergens feller penetreert dan in het onderwijs. Directies en besturen moeten zich bij het benoemingsbeleid ervan overtuigen dat de candidaten gelovig buigen voor de Schriften. In concreto, dat ze de grote heilsfeiten ongecompliceerd aanvaarden, eruit leven, en doorgeven. En de ouders moeten daar boven op zitten.
Hoe nodig deze oproep is wordt me weer duidelijk uit een paperas van enkele jaren geleden, dat vandaag uit een ordner tevoorschijn kwam.
Het is een rondschrijven van de Stichting Protestants-Christelijk Basisonderwijs te Rotterdam (Alex.-Polder) van enkele jaren geleden (1988).
Het betreft de Paasviering op de scholen. De Stichting ziet problemen.
De verhalen van kruisiging, dood en opstanding zijn immers volstrekt ongeschikt voor 4, 5 en 6 jarigen. Op die en die datum - zo vervolgt de circulaire - "wanneer we het paasfeest vieren, zal dan ook niet het opstandingsverhaal worden verteld. We vertellen echter wel de boodschap van Pasen: "God wil met jou elke dag opnieuw beginnen".
"Deze boodschap maken we duidelijk aan de hand van het werken met waardeloos materiaal. De leerkracht maakt van dit waardeloos materiaal iets waardevols. Dan volgt de vergelijking: wij zijn het waardeloos materiaal en elke dag knutselt God ons tot iets waardevols. Wij maken brokken en God doet er iets mee". Na de vertelling maken de kinderen van waardeloos materiaal iets waardevols en geven dat aan een vriendje of vriendinnetje. En dat is dan pasen.
De circulaire sluit met de vraag om thuis in te spelen op het paasgebeuren op school.
De vraag is hoe dat met de Kerst zal gaan. Natuurlijk wordt niet de boodschap verteld dat Hij die God was en God blijft, vlees en bloed aannam uit de maagd Maria zonder de wil van de man. Dat is te moeilijk voor kinderen.
(Niet voor grote mensen?) Het wordt uiteraard de boodschap van de Heer die bij ons kwam, en bij ons is. Goede vrijdag (de verzoening van onze schuld) is al verdwenen en Pasen wordt Gods knutseluurtje.
Hemelvaart is natuurlijk een sprookje en de wederkomst van de Heiland een fabeltje. Met een diepzinnige boodschap.
Wat lshet nodig dat er Bijbelgetrouwe Pabo's zijn. Dat jongelui die bukken voor de Schriften en leven uit de heilsfeiten onderwijzer en onderwijzeres worden. En dat er ouders zijn die zitting nemen in ouderraden en besturen. En laten het alstublieft niet altijd dezelfden zijn die alles moeten doen! Het vraagt zeeën van tijd en energie.
Maar het gaat om kinderen die van God zijn.
Ten aanzien van wie wij plechtige beloften hebben afgelegd.
Het stellen van de eisen van Bijbelgetrouwheid aan candidaatleerkrachten kan voor grote problemen plaatsen. Maar op dit punt mogen geen compromissen worden aanvaard. Wij zijn geen kunstig verdichte fabeltjes nagevolgd toen we tot geloof kwamen, zegt Petrus in zijn 2e brief, hoofdstuk 1. En Pasen (OOkPasen vandaag) is bepaald niet Gods knutseluurtje.
Maar leven uit de doden.