Tussen kerk en keuken
1990-11-09
Vrouwencontactdag- Jaargang 34
- nummer 23
Met z'n vieren hebben wij de vrouwencontactdag bezocht.
Het begin van de dag was niet echt in overeenstemming met het doel, want mijn vriendin·Fieke en ik zagen vanuit de coupé waarin wij zaten, de twee andere zusters voorbij stuiven.
Ik riep nog vanuit het open raampje: "Oehoe ... Lyda ... mevrouw S..." Echt schreeuwen durfde ik niet over het perron waar de ochtendspits druk doende was. Je krtjgt dan een soort binnensmonds gebrul dat vreemd klinkt en niet het gewenste effect oplevert, want ze stapten, door de tijd gedreven, in het andere treinstel.
"Die zien we in Amsterdam wei," voorspelde Fieke en ze kreeg gelijk want vanaf Amsterdam konden we gevierlijk verder reizen.
In Amersfoort zagen we behoorlijk wat vrouwen lopen waarvan we de indruk hadden dat ze ook 'ter Putte' gingen. Het aardige was dat we gelijk kregen, maar het was een toevalstreffer. In de kerk werd me duidelijk dat er geen typisch Nederlands Gereformeerde vrouw bestaat.
Ze waren er in soorten en maten en er bestaat absoluut geen Ned. Geref. neus of mond.
Ik heb nog naar een grote gemene deler gezocht, maar die was alleen geestelijk aanwezig. Eigenlijk wel jammer, want het zou voor de herkenning in het dagelijks leven wel bijzonder gemakkelijk zijn. Ik pleit dan ook voor een leuk, beschaafd, artistiek speldje, dat iedere Nederlands Gereformeerde vrouw op haar jas kan dragen. We hebben genoeg talent binnen de kerkmuren en ik ben er zeker van dat er wel een gemeentelid te vinden is, die zoiets kan ontwerpen.
Niet-ingewijden kunnen denken dat het een soort ridderorde is.
Of iets als: behorend bij orde der Tempelieren. Ik noem maar een dwarsstraat, want de overeenkomst tussen deze militante religieuze orde uit de tijd van de kruistochten en Nederlands Gereformeerde vrouwen is niet direct treffend.
We zouden ook in deze tijd helemaal niet uit de toon vallen, want als een middelbare school al een speciale schooldas heeft en voetbalclubs hele uitrustingen, dan kunnen wij ons toch wel een simpel speldje veroorloven.
Het lijkt me erg nuttig. Om te beginnen heb je geen last van het 'Elia-syndroom' (denken dat je in je eentje gelooft). Vervolgens is het handig buiten de eigen woonplaats.
Je doet b.v. boodschappen tijdens de vakantie. Bij de kassa staat een mevrouw met een NGV-speldje. Kun je meteen vragen waar de kerk is en hoe laat de dienst begint. Praktisch toch?
Dit zijn overwegingen achteraf. U moet niet denken dat ik in de kerk niet heb geluisterd. Integendeel.
Het geheel was bijzonder afwisselend en dat maakte het gemakkelijk om te luisteren. Over het referaat van drs. Van Kampen hebt u eerder uitgebreid kunnen lezen. De vergelijking die hij maakte tussen spagetti en New Age sprak me nogal aan.
Een paar sliertjes zijn in mijn brein blijven hangen.
Verder vond ik de muziek die gemaakt werd door een panfluitist en een organist haast geraffineerd goed gekozen bij de lezing over New Age. De fluitist die het tweede gedeelte van de dag opluisterde speelde ook schitterend.
Het klapstuk van de dag vond ik het optreden van het jongenskoor van Groot Schuylenburg. Ik was wel even verrast toen ze binnen kwamen, want voor 'jongens' waren ze wel erg uit de kluiten gewassen.
Fieke gaf opheldering (die is altijd goed geïnformeerd). Toen ze begonnen te zingen waren we ademloos.
Om een koor van verstandelijk gehandicapten 'Vreugde, vreugde, louter vreugde' te horen zingen, is een ervaring die inslaat. Ik zat tenminste met dikke tranen in mijn ogen. In mijn gedachten kwam een opmerking die de moeder van een verstandelijk gehandicapt kind ooit tegen een arts maakte: "Wilt u de term 'geestelijk gehandicapt' niet gebruiken! Geest hebben ze zat!"
Inderdaad. Om jaloers op te zijn!