Dominees in dienst
1990-12-07
Heimwee- Jaargang 34
- nummer 25
Voor deze column had ik een prachtige story in gedachten. Van een man met wie ik 's nachts had zitten praten, over kernwapens enzo.
Het was tijdens een oefening, en hij had de wagen ervoor aan de kant gezet.
Een jaar later belde hij me op met de vraag of ik de begrafenis van zijn vader wilde leiden.
Hij was een oud-luchtmachtmilitair.
Terugkomend uit Duitsland was hij van de kerk vervreemd. Na het leven in de kleine protestantse gemeenschap kon hij niet meer aarden in de Nederlandse situatie met al die kerken en ieder voor zich ...
Zijn kinderen, dertigers, waren buitenkerkelijk geworden.
Zoekend, gedreven door een soort heimwee. We hadden samen een goed gesprek.
Leerzaam, niet in het minst voor mezelf.
Het is een verhaal, dat je met zware kleuren kunt schilderen, in plaats van het weer te geven met deze potloodlijnen.
Maar iets in me verzet zich ertegen.
Misschien, omdat ik in mijn werk niet zo veel te maken heb met de klassieke vormen van pastoraat.
Bovendien zou dit verhaal ook de indruk kunnen wekken dat ik deze dingen dagelijks mee maak.
Misschien ook, omdat ik het gevoel heb dat ik 'beroepsmatig randkerkelijk' ben geworden.
Juist het leven temidden van beroepsmilitairen - er gewoon bij horend - maakt dat ik de pijn voel van het heimwee.
Daarom heb ik niet de behoefte om door dit verhaal de bevestiging te geven van het anders zijn van de kerk.
Soms denk ik dat de kerk anders 'anders' zou moeten zijn. Maar in mijn werk ben ik veel met andere dingen bezig.
Redaktiewerk bijvoorbeeld, voor de bladen, die we als protestantse en roomskatholieke geestelijke verzorging uitgeven.
Of de voorbereiding van seminars voor dienstplichtige academici, rond het thema 'management en ethiek'.
Maar ook tijdens die seminars kom ik mensen tegen, managers uit het bedrijfsleven bijvoorbeeld, die zich in de kou voelen staan, als het om de kerk gaat.
Omdat ze in de kerk geen thuis kunnen vinden, deze mensen met twee benen in de maatschappij.
Want dat valt me wel op in de gesprekken, dat we in de kerk het leven uit de waarheid te vaak vertaald hebben in het leven met waarheden.
Waarheden, die de neiging hebben tot clichés te worden.
Het leven is voor mij, als geestelijk verzorger, meer dan ooit tot een ontdekkingsreis geworden.
Met als grootste stimulans het heimwee van anderen en van mezelf.
(Ds. W.H. Louwerse, is als krijgsmachtspredikant verbonden aan Bureau Hoofdluchtmachtpredikant te Den Haag)