Tussen kerk en keuken
1990-12-21
Kerst- Jaargang 34
- nummer 26
"Heb je nog een geschikt verhaal voor me. Ik moet met Kerst vertellen,"
vroeg een kennisje een tijdje geleden.
Nu is dit een vraag die ieder jaar wel een keer gesteld wordt en ik kijk ieder jaar weer trouwhartig de boekenkast door, want we hebben op dat gebied wel het een en ander staan.
Een paar jaar geleden was ik ook zo aan het zoeken en nadat ik enkele verhalenbundels had doorgebladerd, begon ik aan een paar oude jaargangen van Moeder, het lijfblad voor de protestantse vrouw uit de vijftiger jaren.
Ik bekeek de ene na de andere aflevering terwijl Reinier zoet met zijn autootjes zat te spelen. Mijn man vroeg: "Wat zit je toch te rommelen, wat zoek je."
"Ik zoek een kerstverhaal. .. maar ik heb alle oude Moeders al doorgewerkt en ik heb nog niets," zei ik verhit.
Reinier keek op en zei, terwijl hij met een vrachtwagentje over mijn tenen reed. "Waarom kijk je dan niet bij de oude vaders?" Tja ... Logisch gedacht.
Nu hebben kinderen dat toch.
Vorig jaar kreeg ik een rondzendbrief in handen van een van oorsprong Amsterdamse familie. Het is een fikse familie, waarvan de leden her en der de aardbol bewonen.
Om toch een beetje met elkaars wel en wee op de hoogte te blijven, schrijven ze de belevenissen van de gezinnen op en sturen ze, gebundeld in een 'Briefmail' rond.
De volgende passage uit de brief vond ik erg grappig: Rebekka heeft begrepen dat Kerstfeest een speciale stijl vraagt, ook in taalgebruik.
Aan Annesta, haar viool-docente, vertelt ze in de week voor Kerst dat haar zusje ziek is en hoge koorts heeft.
"Ach wat vervelend" vindt Annesta, "kan ze nu ook niet meedoen aan het Kerstspel?"
"Nou ... misschien wel" meent Rebekka, "als m'n moeder haar in doeken wikkelt!"
Over Kerstspelen gesproken.
Het allermooist vind ik de spelen, waarin jonge kinderen meedoen.
Eerbied en amusement gaan daarbij hand in hand.
Toen Reinier voor het eerst (al weer vier jaar geleden) een Kerstfeest op school mee maakte, waren we, omdat hij in leeftijd nogal scheelt met de oudste kinderen, al weer vergeten hoe het bij kleuters toegaat.
Ja, dat krijg je.
Een beetje verbaasd maar plichtsgetrouw zaten we tussen de andere ouders in, op krakende stoelen want dat was in die jaren niet veranderd.
Janneke vergezelde ons, want die houdt wel van een feest zo hier en daar.
De kleuters, in hun mooiste kleren, zaten vooraan.
Opgewonden ... sommigen met een duim in de mond.
Op het toneel stond een poppewieg alvast klaar.
Nadat het onvermijdelijke 'Stille Nacht' was gezongen, klommen de eerste kinderen het podium op. Maria was klein, donker en niet verlegen.
Ze wuifde het publiek hartelijk toe en riep nog even 'Dag Mam', voor dat Gabriël de gelegenheid kreeg haar de Hemelse Boodschap toe te voegen.
Jozef keek beteuterd en had een afzakkend streepje onder de neus, wat Maria niet zinde. Nadat ze, goed op toon, haar antwoord
voor Gabriël had uitgesproken: "Mij geschiede naar Uw Woord ..." ging ze zonder pauze vermanend verder, "je snor!"
Daarna kwam er een dansje van engelen. Het waren vier meisjes en een stevig jongetje, dat Jacob heette en dat ook erg graag engel wilde zijn. Hij had een ondeugende ronde snoet en kort blond stekeltjes haar.
De witte engeltjesjurk zat zo krap om zijn bolle buikje dat het aan alle kanten rimpelde en trok en de mouwen kon je bijna zién kraken.
De muziek begon: 'Engelkens door het luchtruim zweefden' en de meisjes maakten bevallige pasjes en zweefden van de ene naar de andere kant van het podium.
Jacob probeerde ook wel iets, maar toen dat niet zo lukte, pakte hij de zoom van zijn lange engel rok vast, zodat zijn kloeke schoenen zéér zichtbaar werden en stampte, zijn knieën hoog optrekkend, de meisjes achterna. .
Janneke zat naast ons geluidloos te huilen van het lachen.
De avond kon niet meer stuk.
"Mooi was het hé," zei Reinier na afloop dromerig.
Wij beaamden het van harte.