Zout
2008-02-01
De wekker naast het bed begint te piepen. Het is het signaal dat het weekend voorbij is. De zondag heeft plaatsgemaakt voor de maandag. Ik stel het moment waarop ik uit bed stap zo lang mogelijk uit. Wanneer ik onder de douche sta, gaan er nog flarden Songs of Praise van de vorige avond door mijn hoofd, maar al snel concentreren mijn gedachten zich op het werk dat vandaag op me ligt te wachten. De sfeer van de dag waarop we naar de kerk gaan en als gezin van rust kunnen genieten, glijdt langzaam weg in de hectiek die zo kenmerkend is voor doordeweekse dagen.- Jaargang 52
- nummer 3
Routinematig werk ik een schaaltje muesli met magere yoghurt naar binnen, trek m'n jas aan en vertrek naar kantoor.
Ik loop naar het metrostation en neem mijn plek in op het perron.
Het aantal wachtenden neemt snel toe en wanneer ik even later in de metro stap, blijkt dat ik deze ochtend genoegen zal moeten nemen met een staanplaats. Zo voeg ik mij, net als op elke andere ochtend, onopvallend in de menigte mensen die vandaag ergens in de stad hun dagelijks werk zullen oppakken. Is dat nou zoutend zout zijn? Of is het opgaan in de massa? Ik weet wel, er zijn genoeg dingen die je kunt doen vanuit je geloof, maar soms lijkt het zo weinig. Je kunt je zitplaats aanbieden aan een oudere dame, maar vandaag héb ik niet eens een zitplaats.
Om mij heen zie ik verschillende Spitsen en Metro's. De gratis krantenkoppen schreeuwen om aandacht. Ik doe mijn tas open en haal het Nederlands Dagblad tevoorschijn. Wat zouden de mensen om mij heen ervan vinden dat ik hier sta te lezen in een krant die ‘christelijk betrokken’ zegt te zijn? Zet het ze aan het denken over het geloof? Onzinnige vraag.
Een christelijke krant brengt gewoon nieuws en is geen evangelisatiemiddel.
Een paar haltes verder ben ik door de berichten heen die voorop de krant staan en begint de bijna onmogelijke opgave van het omslaan van de pagina. Met wat duw-, trek- en ellebogenwerk in de mensenmenigte lukt het me om het kerknieuws op pagina twee te bereiken. Het is hoog tijd dat het ND op tabloid formaat wordt uitgebracht.
Of ben ik de enige die het ND in de metro leest? De paginatwee-berichten brengen weer even de sfeer van de zondag terug, maar dat is van korte duur. Ik moet overstappen op een andere lijn. Terwijl ik me in de ondergrondse mensenmassa via de OV-chipkaartpoortjes een weg baan naar het andere perron, verdwijnt het laatste restje zondagsgevoel.
Wanneer ik op de plaats van bestemming kom en met de roltrap het daglicht tegemoet ga, is het volledig maandag geworden. De kerkdienst van gisteren en de warmte van de gemeente lijken ver weg. Nu is het: christen zijn in de wereld! Jullie zijn het zout van de aarde, zegt Jezus.
Een 'mission impossible'? Ja, als ik op eigen kracht vertrouw wel. Maar niet als ik Jezus toelaat in mijn leven.
Jan Smit
Drs. Jan Smit is lid van de NGK in Rotterdam-Overschie.