Tussen-kerk- en keuken
1989-06-09
De avondvierdaagse - Jaargang 33
- nummer 12
De tijd breekt weer aan, dat in elke zichzelf respecterende plaats, wandeltochten en avondvierdaagsen worden gehouden. Het huis waarin wij tot een paar jaar geleden woonden, lag in een rustige wijk. Als je daar 's avonds meer dan tien mensen tegelijk over straat zag lopen, was er ergens een feest of brand en ik bleef dan even voor het raam staan kijken, ingespannen luisterend, of ik een sirene hoorde, want een brand was niet iets wat ik graag miste. Een feest ook niet trouwens, maar een brand is wat toegankelijker voor vreemden dan een feest.
Die rustige wijk, veranderde helemaal van sfeer; als de avondvierdaagse werd gehouden. Georganiseerd door een wandelvereniging die de naam droeg van 'de Jeep', wandelden in een stevig tempo, vier dagen achter elkaar, zo'n duizend mensen door de straten. Waar de naam 'Jeep' vandaan kwam is me tot op de dag van vandaag een raadsel, want ik verbind die naam . meer aan vier wielen dan aan twee benen.
Nu vond ik het hele verschijnsel van 'avondvierdaagsen' verbazingwekkend, dus zo'n kleinigheidje als een tegenstrijdige naam kon er ook nog wel bij.
Het is toch een beetje merkwaardig dat mensen, die gewoonlijk hun auto niet uit te branden zijn, zich naar een buurthuis reppen als er een wandeltocht wordt uitgestippeld, vervolgens een kaartje kopen, zich verplichten om vijf, tien, of vijftien kilometer te lopen door straten, die ze normaal alleen per auto of, in gunstige omstandigheden, per fiets passeren, om tenslotte voor de geleverde inspanning een medaille te ontvangen.
Mijn mening over deze evenementen veranderde toen de kinderen de lagere school bezochten en aangestoken door enthousiaste klasgenoten ook mee wilden lopen. Dat moest wel onder begeleiding van een volwassene gebeuren. Wie kwam er in aanmerking? Drie keer raden ... Moeder dus!
Op een stralende avond fietsten de drie oudsten en een paar vriendjes en vriendinnetjes, die zich voor de gezelligheid maar bij ons aansloten, met me mee naar het buurthuis waar de inschrijving voor de avondvierdaagse plaatsvond. Het was alsof ik tegelijk met de kaartjes een klein stralenkransje ontving, want toen ik even later, met de kinderen in de stoet meeliep, had ik het deugdzame gevoel van: 'Hier loopt een goede moeder'. En ik verzeker u, dat loopt lekker licht hoor.
Het vereist een hele speciale techniek om met zovelen tegelijk over straat te lopen. Als je het een beetje ongelukkig treft, heb je voor je iemand die de gelegenheid aangrijpt om geveltjes te bekijken, en achter je iemand die net de militaire dienst (infanterie) heeft verlaten. Daartussen loop jij dan ... Klem tussen droom en doordouwen! Met blauwe hielen en rode tenen. Opgewekt roepen: "Kom Jongens ... Doorlopen"
.
Maar die laatste avond ... Dat is werkelijk enig. Aan het begin en aan het eind van .de stoet loopt een muziekkorps.
Als het voorste muziekkorps in een driekwartsmaat speelt en het achterste in een vierkwarts, weet je niet in welk tempo je je voeten moet neerzetten. Nu is dat geen ramp. Je laaf je gewoon meevoeren door je kinderen en andere omstanders ... en als vanzelf kom je aan de finish.
Opgewacht door man en de jongste kinderen, worden er bossen bloemen overhandigd. (Als huisvrouw leg je per dag in huis wel meer dan twintig kilometer af, heb ik eens gelezen en dan zegt niemand tegen je: "Schat, wat flink ... hier is een bloemetje. Hooguit: "Wat eten we vanavond".) Dan wordt er nog op ijs getrakteerd. Daarna vertrek je stralend naar huis.
Lieve zusters, als u last hebt van negatieve 'gevoelens tegenover uzelf? Een avondvierdaagse meelopen en bidden. Vooral het laatste helpt!