Post uit Rwanda
1989-06-09
Als het zeer doet - Jaargang 33
- nummer 12
Ons kleine buurjongetje Kassius steekt z'n vrolijke snuitje om de hoek van de deur. Hij is de enige van de buurkinderen die onbekommerd tegen ons praat in het Kinyarwanda, langzaam en met nadruk. Ik versta het meestal niet en dan zeg ik z'n woorden maar na en hij verbetert de klanken op een ernstige en geduldige manier. Vanmiddag zit zijn vingertje verpakt in een lapje wit katoen. Hij steekt weer een verhaal af, maar ik kijk naar de versierde vinger. Weer een heel verhaal, dan rent hij weg. Binnen een minuut is hij er weer, het lapje is verdwenen.O ja, nu versta ik je, mannetje, bloed onder je nagel, ik zie het. Het vingertje blijft vlak voor mijn gezicht zweven. Wat doe je met kleine zere vingertjes? Juist, een kusje. Kassius trekt verbaasd de vinger terug en schudt het hoofd zoals hij doet wanneer ik woorden verkeerd zeg. Dan blaast hij op zijn vinger en houdt hem mij weer voor. Ik blaas er ook op en krijg een tevreden hoofdknikje als dank. Weer wat geleerd: niet kussen maar blazen als het zeer doet.