Pastorale Notities
1988-02-05
De Pastor-professor- Jaargang 32
- nummer 5
Met professor Jager is de laatste van "ons' professoren-team heengegaan.
Met die "ons" bedoel ik dan de generatie studenten, die opgeleid is door Schilder, Deddens, Holwerda, Veenhof en Jager.
Dikwijls heb ik me later, in de pastorie, gerealiseerd hoeveel ik aan elk van deze mannen te danken had. Om het beter te zeggen: dikwijls heb ik er de Here voor gedankt, dat mijn vrienden en ik het onderwijs van deze mannen hebben mogen volgen. Onder hen nam professor Jager een heel aparte plaats in. Hij was de professor van de eenvoud-als-kenmerk-van-het-ware. Vaak gaf hij ons advies om slechts één kommentaar te gebruiken bij het maken van een preek. Hij wilde dat we de grondtekst goed lazen en verder Schrift met Schrift vergeleken. En dat we dan biddend nadachten en zo de preek maakten.
Hoe dikwijls heb ik later dit advies in de wind geslagen! Nu ik - vooral de laatste jareneindelijk werk volgens deze aanwijzingen, denk ik met schaamte terug aan de boeken-torens die ik dikwijls gesloopt heb om een preek" vol" te krijgen. Professor Jager heeft ons de Schrift leren lezen, cursorisch: tekst voor tekst. Een collega vertelde bij zijn begrafenis van een tentamenvraag van professor Jager: " Wat bedoelt de Here Jezus als Hij zegt in de Bergrede: "Laat uw linkerhand niet weten wat uw rechter doet?" Je geneert je bijna, als aankomend theoloog om op zo'n simpele vraag te antwoorden.
Mijn vriend zei: "dat we onze milddadigheid niet moeten uitbazuinen ", Toen bromde de professor: "Ja, en dat we het zelf ook zo gauw mogelijk vergeten", Dat leek een simpel kommentaar, maar daarmee haalde de professor wel de eerste en meest directe uitleg onder het stof van een traditionele uitleg vandaan. Zoals zovaak.
Het best heb ik professor Jager leren kennen toen, ongeveer halverwege mijn Kamper tijd, mijn vader plotseling stierf. Zijn ziekte had een dramatisch verloop: hij was spraakleraar aan Effatha en kreeg een tumor in het spraakcentrum van de hersenen. Tot de dag waarop hij in coma raakte heeft hij deze diagnose als enige volgehouden tegenover de doktoren, die dachten dat hij overspannen was. In drie maanden tijds voltrok zich deze ramp over ons gezin, waarvan ik de oudste was. Vader werd "maar" 56 jaar.
Na zijn heengaan was ik totaal van de kaart en had drie maanden verlof nodig om weer bij te komen. Toen ik weer op de collegezaal verscheen schoot professor Jager me aan: "Ik heb je lange tijd gemist. Kom eens praten op mijn studeerkamer".
Toen ik bij hem zat, vroeg hij: " Vertel nu eens wat er gebeurd is?" Na mijn verhaal vroeg hij belangstellend naar moeder en hij wilde weten hoe mijn jongste zusje dit heengaan van haar vader verwerkte. En of het gezin nu verder kon zonder mijn aanwezigheid. Tenslotte hoe ik het nu maakte.
Toen heeft hij met me gebeden. En daarmee was hij voor mij de pastor-professor geworden.
In deze volgorde.
Niet de professor-pastor, maar de pastor-professor.
Zoals de Here Jezus was, de grote Herder der schapen, juist ook als Hij optrad als Leraar Israëls. Als professor Jager dit stukje nog eens had kunnen lezen, zou hij daarop denk ik, maar één kommentaar gehad hebben: "Dat verhaal hoeft toch niet in de krant!
Zoiets spreekt toch vanzelfl"