Pastorale notitie
1988-02-12
Kindertjes maken?- Jaargang 32
- nummer 6
Ditmaal een gespreksonderwerp. Het is bestemd voor de gespreks- en gebedskring voorjong-gehuwden, die in onze omgeving draait.
Doel van deze club is: opvoedings- en gezinsvormingsproblemen met elkaar te bespreken bij een open Bijbel.
Eerlijk gezegd zoek ik via mijn gespreksopdracht aanleiding om een beetje propaganda te maken voor een dergelijke kring. Veel ouders zitten met opvoedings- en gezinsvormingsvragen.
Ze komen daarmee bij officiële hulpverleners.
Wat zouden ze geholpen zijn met een vertrouwde kring van mede-christenen en intieme vrienden, met wie ze samen konden overleggen, bidden en lezen. Het blijkt dat zo 'n kring in een behoefte voorziet en zelfs aantrekkingskracht heeft op randkerkelijken.
Om die behoefte te illustreren vertel ik het verhaal van een jong echtpaar dat (het is lang geleden) bij me kwam met de volgende vraag: "Dominee, u weet dat wij voor ons trouwen bijzonder betrokken waren bij de verzorging van zwaar gehandicapten.
Uit die kring ontvingen we nu het dringende verzoek om twee dubbel gehandicapte kinderen in ons gezin op te nemen. Dat impliceert dat wij zelf voorlopig geen kindertjes meer kunnen krijgen (het echtpaar had er drie). De zorg voor deze twee kinderen zal ons dag en nacht opeisen. We hebben alles biddend overwogen en we zijn tot de slotsom gekomen dat we dit als onze roeping moeten zien. Onze vraag is niet onze verantwoordelijkheid over te nemen. Wel vragen we u - nu de Here ons deze zekerheid gafof u met ons wilt bidden".
De bedoeling van dit verhaal is niet uit te weiden over mijn reactie, maar veeleer te stellen dat deze mensen bijzonder geholpen zouden zijn geweest met jonge medegelovigen. die van het begin af naast hen hadden gestaan, met hen hadden gebeden en samen met hen hadden gezocht naar de goede weg. Dat is immers gemeenschap der heiligen? Ik zou me zelfs kunnen voorstellen (ik weet dat niet zeker!) dat uit zo 'n contact een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid was gegroeid en daaruit een ander 'plaatje' (zoals men dat tegenwoordig zo schoon aanduidt) met een andere probleemstelling en een andere oplossing. Om kort te gaan: een aanbeveling tot het vormen van een gespreks-en gebedskring voorjong-gehuwden, b.v. een keer per maand.
Onnodig te zeggen dat geheimen daar veilig moeten zijn.Maar nu mijn gespreksopdracht. Die is uit het leven gegrepen. Ik stel u voor: moeder Els, een eindje in de dertig, getrouwd met Piet. En moeder van drie kneuters: tweejongens van 10 en 5 en daartussen een meisje van 8. Om deze dame gaat het. Op een morgen komt ze woedend uit school, plant zich vierkant voor haar moeder en zegt: "Nou hoor, ik vind het gemeen.
Waarom maken wij geen kindje meer? De pappa en mamma van Jeannet doen het ook!"
Een ogenblik staat Els perplex. maar direct herstelt ze zich en zegt verontwaardigt en ongewoon streng tegen haar dochtertje: "Ga jij daar eens op die stoel zitten: Wie maakt hier kindertjes?"
De vraag is: wat zoudt u verder hebben gezegd?
Mijn veronderstelling is dat er een diepgaand gesprek ontstaat, waarbij Els zeker drie punten aan de orde stelt. Nog dit: het gaat om een pienter kind dat veel vriendinnetjes heeft op een algemeen christelijke school. Dat was mijn gespreksopdracht. Ik merk dat ik er eigenlijk twee gegeven heb, per ongeluk-expres.