Marijke mocht niet mee
2011-01-21
Voor de zending hadden sommige mensen veel over. Maar soms waren de offers die ze brachten groter dan ze konden dragen. Dat blijkt uit het verhaal van Hillie Algra-Emmens. Zij was van 1954-1957 op Borneo met haar man, zendeling ds. Arend Algra.- Jaargang 55
- nummer 2
Toen Marijke nog geboren moest worden, kregen we eindelijk een visum voor Borneo. Dat was maar tijdelijk geldig. Marijke werd in december geboren, en in januari moesten we vertrekken. Ik had zo gehoopt op een dochtertje. We hadden al twee zoons. Maar Marijke mocht zo jong niet reizen van de dokter. We moesten haar achterlaten in Nederland.
Marijke zou na een half jaar naar ons toe worden gebracht. Ik herinner me nog goed hoe we de laatste wandeling met haar maakten. We liepen met de kinderwagen naar mijn zus in Leeuwarden. Afschuwelijk. Ik heb heel veel gehuild. Misschien had ik toen moeten zeggen: dit wil ik niet. Maar dan had ik het werk van mijn man getorpedeerd. Je deed wat op je weg lag. Je was ook zo druk, de planning moest doorgaan. Die mallemolen hield je op de been. En bij mijn zus had Marijke het beste kostadres dat er bestond.
Op de boot had ik vreselijke heimwee naar dat kleine hummeltje, haar gemis had meer impact dan ik toen doorhad. We gingen in de kampong Tubang Raeng wonen in een huis dat nooit af kwam. De muren waren van kaal betonplaat. Het wilde er niet gezellig geworden. Ik probeerde het wel, ik had een kastje, een rond tafeltje en een tafelkleedje.
We zaten letterlijk in de rimboe. Mooi, maar het gaf ook een gevoel van heimwee en eenzaamheid. Na een half jaar werd Marijke naar Borneo gebracht. Mijn man zou de dagreis naar de haven maken om haar op te halen, en de Nederlandse onderwijzer die ook in de kampong werkte, wilde met hem mee. Maar toen greep zijn vrouw in. Die zei: het is het kind van Hillie. Dus mocht ik toch mee.
Het kind werd mij in een reiswieg over de toonbank toegeschoven. Ze was zo klein toen we haar achterlieten, en nu een baby van een half jaar. Ik herkende haar niet meer. Ik viel flauw.
In de kampong waren de mensen weg van Marijke, dat blonde meisje. Mijn man maakte lange dagreizen naar verre kampongs. Ik had heimwee maar was het me niet bewust. Het was zo eenzaam daar. Je zat in je eentje te tobben, alleen met je gezinnetje in een huis dat nooit afkwam. Ik at weinig. Ik hield niet van rijst. Uiteindelijk maakte mijn man op mijn aandringen niet meer zulke lange reizen. Dat was mijn protest.
De mooiste herinnering is de zegen over het werk. Elke zondag luidde mijn man een gong, en van heinde en verre kwamen mensen naar hem luisteren. Er werden mensen gedoopt, Batang en Sita, en ook het dorpshoofd Batu. Ik had het niet willen missen.
Na drie jaar kreeg mijn man toestemming om mij mee te nemen op een vakantie naar Java. Daar werden we gekeurd door een arts. Mij keurde hij af. ‘Dit is niks, u bent niet geschikt voor de tropen’, zei hij. Ik had het niet door, maar ik was vel over been. Ik woog nog maar 42 kilo. Ik trilde helemaal. Ik was op.
Een collega zendeling probeerde mijn man over te halen te blijven en alleen mij en de kinderen terug te sturen. Maar zo werkt het niet, zei mijn man. Ik ben met Hillie getrouwd, we gaan samen terug. Hij heeft er nooit meer een woord over gerept. Maar ik vond het heel moeilijk dat we om mij terug moesten. Mijn man was in de zending op z’n best, hij genoot van de vrijheid en ging er goed mee om. Hij kon in Nederland slecht tegen de ruzies in de kerk.
Het moet haast wel dat er van zijn werk nog nazaten zijn. Mijn zoon Ameling is er twee jaar geleden nog geweest. Hij zei: ‘mam, het is kerk, moskee, tempel, kerk, moskee’. Daar moeten ook kerkleden bij zijn die voortkomen uit Arends werk. De vrouw van het dorpshoofd leefde nog toen Ameling er was. Toen ze hem zag zei ze: ‘Marijke’.
Dit artikel is met toestemming overgenomen uit het maandblad Naast/. Naast/ brengt informatie en achtergronden over zending en ontwikkelingswerk, georganiseerd vanuit de GKV.
| Na hun tijd in Borneo was ds. Arend Algra predikant van de gemeenten in Gorinchem, Wormer, Sliedrecht en Maassluis. Hillie Algra is nu lid van de NGK Maassluis. |