Tussen kerk en keuken
1989-07-21
- Jaargang 33
- nummer 15
Kwalen
"Zo ... je ziet er best uit", zei mijn buurvrouw terwijl ze zich in mijn meest haveloos uitziende tuinstoel liet zakken. Dat die stoel er slecht uitziet is beslist niet mijn schuld, want op de plastic verpakking stond 'All Weather'. Je zou dus mogen verwachten dat je zo'n stoel met een gerust hart in de regen kunt laten staan. Maar dat is een droevige vergissing. Het kunststof laagje van de stoelpoten laat los en af en toe vind ik op het gazon vreemde krullen, die wel wat weg hebben van een paddestoel. "Neem een andere stoel. .. dat staat beter" bood ik aan, maar ze bleef genoeglijk zitten onder het prevelen van zoiets als: "Roest Rust Relaxed".
Nadat ik haar voorzien had van koffie, trok ik een iets gavere stoel bij en zei opgewekt: "Zo ... vind jij dat ik er goed uitzie. Ik heb anders net een aanval van nierstenen achter de rug." Het klonk lichtelijk pralend, maar zij heeft al een hoeveelheid interessante kwalen achter de rug, die wij samen uitgebreid hebben doorgenomen en op een gegeven moment; wil je daar toch wel eens iets tegenover stellen.
Ze reageerde precies goed. "Weet je zeker dat het je nieren waren? Het zou ook best een galaanval kunnen zijn". "Ik ben bij de dokter geweest", zei ik. Nu is haar vertrouwen in de reguliere geneeskunde minimaal, dus ze schokschouderde wat en vroeg toen: "Wat doe je er aan?"
"Niets", zei ik.
"Toen ik last had van nierstenen nam ik geen tomaten, geen rabarber, geen spinazie" somde ze op.
"Dat is niet iets dóén. Dat is alleen maar láten", troefde ik. Ze lachte en beloofde me een lijst van wel en niet niersteen bevorderende levensmiddelen.
Het is altijd gemakkelijk om mensen in je omgeving te hebben die je in ervaring wat vóór zijn. Mijn buurvrouw weet op een heleboel kwalen een plantaardige remedie. en anders heeft ze wel een homeopatisch middel.
Het aardige is, dat ik er vaak baat bij heb. Ze is ook eens naar een iriscopist geweest, maar dat vond ze zelf achteraf gezien flauwe kul.
Ze vertelde: "Ik zit bij die man ... Hij kijkt me diep in mijn ogen en zegt ...
U heeft in het verleden een zware schok gehad. Ik pieker me suf en zeg: "Het kan best, maar ik zou een twee drie niet weten wat. Heb ik daar dat eczeem van ... Ik dacht dat het kwam van de aardappelschilIen." Hij schudt zijn hoofd en schrijft me een enorme hoeveelheid kruidenthee voor. Ik naar huis en drinken ... Na een maand ben ik naar hem terug gegaan en heb tegen hem gezegd: "Dokter je bent een aardige vent ... Maar die kruiden helpen geen cent!
Ik ben niet meer terug geweest ook, want hij rekende een lief bedragje voor een bezoek."
Ik schaterde om haar nuchtere verhaal, me tegelijk realiserend dat er, veel minder onschuldige, gevallen zijn van mensen die teneinde raad naar allerlei alternatieve genezers toegaan, om van hun kwalen verlost te worden.
Eén van mijn tantes, die in Canada woonde en verschrikkelijk last had van reumatiek, zelfs zo dat ze in een rolstoel zat, ging eens naar een gebedsgenezer. Ze had een heleboel goeds over hem gehoord en al was het haar niet helemaal duidelijk waarom de Here niet naar haar eigen gebed zou luisteren en wel naar het gebed van iemand, die er zijn beroep van maakte, toch ging ze naar die man toe met een hoopvol hart. Zo van 'Stel je toch eens voor'.
Vermaakt en tegelijk wat bitter vertelde ze ons de afloop.
"Ik kom bij die man ... In mijn rolstoel zit ik daar ... vlak bij hem. Hij zegt: "Geloof je?" Ik knik ... Zegt die man met een donderende stem "In Jezus naam.:. sta op" en tegelijk geeft hij me een enorme slag in mijn nek.
Nou ... dan wil je wel lopen. Maar na een paar stappen zat ik weer op de grond." Lachend veegde ze met haar hand een paar tranen weg.
Die tante is inmiddels overleden. Ze is gestorven met de overtuiging, dat ze hoe dan ook, weer zou lopen. Dat heeft de Here God namelijk zelf beloofd.