Evangelisch in Visp – internationaal in Raron
2007-11-09
Plaatsing van ingezonden stukken betekent geen instemming van de redactie. Anonieme brieven worden niet opgenomen en ingezonden stukken mogen in het algemeen niet langer zijn dan 250 woorden. De redactie behoudt zich het recht voor brieven in te korten.- Jaargang 51
- nummer 22
Onze vrienden Koos en Anneke zaten twee weekjes in een chalet in Wallis en nodigden ons voor een weekje uit. Dat sloegen we niet af. Voor de zondagen waren bandjes meegenomen. Alles is Rooms in Wallis.
Alles? Opbouw weet beter. In het vakantiekerkenverhaal van enkele weken geleden stond een enthousiast stukje over een evangelische gemeente in Visp. Dat is drie kwartier rijden, zei Koos. Dus zondagochtend op tijd uit de veren.
Om kwart over negen, een kwartier voor kerktijd is het akelig stil op het parkeerterrein van de Freie Evangelische Gemeinde. Het bord bij de kerk geeft uitsluitsel: Gemeindewochenende, geen dienst.
Dan maar eerst een bakje koffie uit de thermoskan. Er komt nog een auto aangereden. Een echtpaar uit Bern. Nee, geen dienst, helaas. Maar zij weten nog een Reformierte Kirche een paar minuten rijden verderop.
We rijden achter ze aan. Maar ook hier nul op het rekest. Om 19 uur kunnen we terecht. Er komen drie Nederlanders aangewandeld. Vol overtuiging lopen ze naar de deur, vol verbazing keren ze terug. ‘Ik kom hier al dertig jaar en elke zondag ben ik hier nog om tien uur naar de kerk geweest.’ Vandaag dus niet. Dat merkt ook een Zwitsers echtpaar dat zich bij het ontredderde troepje voegt. Maar niet lang ontredderd. De eerste Zwitsers stellen voor er dan maar met elkaar wat van te maken. Een paar dorpjes verderop is een mooie grotkerk. Op zichzelf al een bezoek waard, en als er gelegenheid voor is kunnen we daar toch met elkaar ook wel een samenkomst houden? Natuurlijk kan dat. Vier auto’s reizen af richting Raron. Een grote katholieke kerk, uitgehouwen uit de rots. Stemmige achtergrondmuziek, die niet uit kan. Verlichting die wel uit gaat (maar daarover straks). Boven die muziek komen we met gemak uit. De liedboeken van onze roomse broeders en zusters bevatten inmiddels ruim voldoende protestants liturgisch erfgoed om liederen te vinden die gereformeerde Hollanders en Zwitsers beiden kennen. Dankt, dankt nu allen God wordt in het Duits aangeheven. Na vier regels is de tijdschakelaar van de verlichting door zijn tijd heen. In het duister zingt ieder in eigen taal door (‘Die ons van kindsbeen aan…’), tot het licht weer aanfloept, en we weer eenstemmig verder kunnen.
De verdere liturgie ontrolt zich in hartelijk overleg. Schriftlezingen in Nederlands en Duits, de Geneefse Psalm 42 door de Nederlanders, gebeden in beide talen, een slotlied. Zo zijn we een uur internationaal oecumenisch evangelisch gereformeerd te gast in een katholieke kerk. En dat dan toch maar dankzij Opbouw.
Dingeman van Wijnen