Pastorale Notities
1988-03-25
Onze identiteit- Jaargang 32
- nummer 12
Van een collega ontving ik een brief. De ervaring die hij daarin weergeeft, plus de daaruit opkomende vraag zijn regelmatig de mijne.
Vandaar dat ik dit schrijven (met toestemming van de auteur) hier doorgeef.
Amice,
Al een paar keer had ik hem zien zitten in de kerk. Een jonge man van wie iemand vertelde dat hij pas in de stad was komen wonen.
Op een gegeven moment sprak hij mij aan na de dienst: "Ik wou me graag opgeven als lid".
"Zal ik daar eens met je over komen praten?" bood ik aan.
Dat was goed.
Om het gesprek, dat we bij hem thuis hadden, wat te openen, vroeg ik: " Weet je wat nederlands gereformeerd precies is?". Zzjn antwoord was ontwapenend; "Nee, dominee, ik heb geen flauw idee, maar ik ben nu al heel wat keren geweest en ik geloof dat het best een goeie clubis."
Die lof was wel aangenaam maar loste de vraag naar onze identiteit niet op.
Voorzichtig polste ik verder. " Weet je dan misschien wat vrijgemaakt is?" Ja, dat wist hij wel: "Dat is een extreme pinkstergroepering".
Geduldig legde ik hem uit dat de vrijgemaakten zich in die beschrijving waarschijnlijk niet zouden herkennen.
Toen vroeg ik maar datgene, waarmee ik had moeten beginnen, nl. wat hij geloofde. Nou, toen hoefde ik hem niet meer te helpen, want dat ging vanzelf. Hij legde een helder en klaar getuigenis af van de hoop die in hem was en ik kon niet anders dan zeggen dat ik op gelijke wijze behouden hoopte te worden als hij. Wat anders kon ik doen dan hem met vreugde omarmen en hem uitnodigen mèt ons te gaan en te doen als wij.
Dat deed ik dus maar, en met ontroering.
Ik ben er van overtuigd dat je me dat niet kwalijk zult nemen.
Begonnen hebbende bij Hendrik de Cock marcheerde ik door de kerkgeschiedenis en hij knikte instemmend en geduldig, hoewel zijn blik allengs vager werd. Of-ie nou echt nederlands gereformeerd geworden is - ik vraag het me af. Ik denk trouwens wel eens dat je dat niet kunt worden maar dat je zo moet worden geboren.
Maar ja, nou zit ik met een vraag. Stel dat dit nu veel vaker gebeurt. Dan zit je met een aantal mensen, die mede de gemeente vormen die eigenlijk niet nederlands gereformeerd zijn.
Nu geef ik toe dat het gevaar niet zo groot is dat veel mensen zich tot ons aangetrokken zullen voelen, maar toch ... 1 Zo langzamerhand zijn er wel een aantal mensen bij onze gemeente aangesloten, die niet voor het nederlands gereformeerde hebben gekozen maar dat voor lief hebben genomen.
Wat moet ik doen?
Proberen hen nederlands gereformeerd te maken of blijven volharden in mijn mening dat nederlands gereformeerd niet meer moet zijn dan christelijk.
Schaf mij eens wijze raad.