M'n Opa, m'n Opa (2)
1987-02-20
Onlangs heb ik een brief van mijn opa Pieter Prins gebruikt als gangmaker voor een catechisatiegesprek: " Vinden jullie dat je aan je ouders toestemming moet vragen om verkering te hebben? Hoort er op de trouwkaart iets in de geest van: Met medeweten en goedvinden van wederzijdse ouders? Hier volgt de letterlijke tekst van bovenbedoelde brief met schrijffouten en al, geschreven door opal alm opall: - Jaargang 31
- nummer 7
Hellevoetsluis, 3 dec. 1917
Aan de Heer G. v.d.Brink te Alblasserdam
Geachte Heer van den Brink,
Zaterdagavond hebben wij een bezoek gehad van uw Zoon, welke om de hand van onze dochter Annie kwam vragen.
Zooals U kunt vermoeden, waren wij op dit bezoek en die vraag voorbereid, en hadden wij deze zaak ernstig met elkander als ouders overwogen. Wij hebben u zoon medegedeeld, dat wij daarover eerst aan u wenschen te schrijven als vorens ons antwoord te geven.
Wij komen dan tot U met de vraag of er uwerzijds geen bezwaar is, dat deze twee jonge mensen, welker harten elkander blijken gevonden te hebben, een zoon nauwe verbintenis met elkander aangaan. Het is onze overtuiging dat indien zoon verbintenis door wederzijdsche ouders wordt goedgekeurd, wij daarover des Heeren zegen kunnen afsmeken. Uw antwoord tegemoet ziende, en de hoop uitsprekende dat een lateren kennismaking hiervan het gevolg mag zijn, teeken wij met hartelijke groeten,
Uw TG.
P. Prins en familie.
Tot zover de brief. Toen ik die gelezen had was het wel even stil. Kennelijk werd deze gang van zaken als vreemd ervaren. Maar "mijn" jongelui waren het er over eens dat de christelijke vormen en manieren van onze voorouders toch wel bijzonder stijlvol, hoogstaand en godvruchtig waren.
Het nieuwe huwelijk werd ervaren als een uiterst gewichtige gebeurtenis in de reeks der geslachten.
De voorbede wordt zelfs afhankelijk gemaakt van de voorvaderlijke zegen van beide kanten. Denk aan de zegen die de oudsten en al het volk van Bethlehem meegaven aan Boaz: "De Here make de vrouw die in uw huis komt, als Rachel en Lea, die beiden het huis van Israël gebouwd hebben". De brief van m'n opa maakte de tongen wel los. "Zal die man ook nooit gedacht hebben, dat wij vandaag over die brief zou wen zitten praten!" En verder: was dit niet uit de tijd? Hadden je ouders ermee te maken, met wie je ging trouwen? Hoewel: de idee dat je ouders het wel eens niet eens konden zijn met je keus, joeg één van de aanwezigen de rillingen op het lijf. Zoiets is ook erg! Het gesprek verliep intussen heel positief. Een meisje vatte de algemene mening als volg samen:' "Ik vind dat je ouders er best alles mee te maken hebben wie het is en dat het best heel belangrijk is dat ze hun toestemming geven." Waarvan acte.