Pastorale Notities
1988-04-29
Geloven uit gewoonte?- Jaargang 32
- nummer 17
Twee theologen, Ron Benjamins en Piet van der Ploeg, hebben in twintig gereformeerde gezinnen in Drenthe gesprekken gevoerd over de beleving van het christelijk geloof Zij deden dat in opdracht van de Provinciale Synode Drenthe van de Gereformeerde Kerken.
Van hun rapport heb ik nog geen kennis kunnen nemen. Wel van de aankondiging daarvan.in het dagblad Trouw. En over die aankondiging wil ik iets kwijt.
Op een en dezelfde dag vestigde Trouw twee keer de aandacht op dit rapport. Op de voorpagina, waar men toch doorgaans zuinig is op de ruimte, gebeurde dat onder de kop: " veel gereformeerden geloven uit gewoonte" en op de pagina "kerk" werd dat nog eens grootletterig herhaald: "Geloven uit gewoonte".
Met een foto ernaast van een kerkzaal vol mensen.
De uitdrukking "geloven uit gewoonte" is niet erg zorgvuldig, maar ik wil het hebben over die sterke aandacht voor het rapport.
Moet dat nu zo opvallend?
Zo grootletterig? Zouden ze daarover bij Trouw nu niet een beetje in zorg zitten? De gereformeerde wereld is toch het nest waaruit de krant is voortgekomen en als je daarover een beetje verdriet hebt, schreeuw je dat toch niet zo over straat?
Of speculeren ze bij Trouw ook al op de vreemde trek in ons dat wij de duisternis liever hebben dan het licht?
Ik hoorde eens een dichter, wiens naam ik kwijt ben, een gedichtje voorlezen over een man, die alle negatieve en sombere berichten in de kranten zo zat was dat hij een eigen krant maakte met alleen maar positieve en vrolijke tijdingen. Op de voorpagina een artikel over een gelukkig mens Met een grote kop: "Man leeft gelukkig". Hij ging de straat op om zijn krant zelf aan de man te brengen, maar in zijn gedichtje is het refrein: Hier sta ik met mijn eigen krant, maar niemand leest die krant.
Ik zou wel een aantal gezinnen weten waar het christelijk leven niet uit gewoonten bestaat. Waar het meeleven heel bewust is. Waar een diepe en intense belangstelling bestaat voor geloofsvragen en waar hartelijk gebeden wordt, ook met de kinderen.
Wanneer ik daarover nu eens iets schreef, zou Trouw dan bereid zijn dat op de voorpagina met een wat forse kop wil/en aankondigen: "Christenen in Drenthe geloven bewust"?
Of zouden ze dan ook denken: Niemand leest die krant?
Over gewoonten zou ik ook nog wel eens iets wil/en zeggen, maar dat moet maar een volgend keer.