Gratie
1987-03-20
Ik had vannacht zo'n nare droom, zei de vrouw. Want ik droomde over mijn man, die al tien jaar geleden gestorven is. Hij zat in een hoekje van de hemel, schuchter en bedeesd.- Jaargang 31
- nummer 11
Op datzelfde moment kwam mijn zwager op ons -af parmantig, breeduit, autoritair, zoals hij z'n leven lang is geweest. Zo, ben jij hier ook, vroeg hij minachtend.
En zonder antwoord af te wachten, ging hij verder: Dan ben je zeker door de achterdeur naar binnen gekomen?
M'n man kromp in elkaar, hij verweerde zich kleintjes: ik wist niet eens, dat er een achterdeur was...
Een onthullende droom. Want zo hooghartig, zo vernederend, kunnen gelovigen zich blijkbaar gedragen.
Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, dat zij zelf op de eerste rij gaan zitten.
Terwijl zij er tegelijk over willen beschikken, wie er nog meer in de hemel mogen komen. Maar wat zijn we dan ver verwijderd van het evangelie, dat ons vertelt dat wij uit genade worden gered.
De hemel kent geen achterdeur, want wat zei de Goede Herder ook alweer?
‘Ik ben de enige deur van de schaapskooi: als iemand door Mij binnenkomt, zal hij behouden worden.’ Per gratie.
Hij zei nog meer: mijn schapen horen naar mijn stem, Ik ken ze en zij volgen Mij, en Ik geef hun eeuwig leven. Zij zullen niet verloren gaan in eeuwigheid.
Geen nachtmerrie, maar toekomstmuziek.
Dit is een "hoofdstukje" uit een boek van ds. W. de Vries:Momentopname. uigegeven door Filippus, Bloemstraat 6-1. Arnhem. Prijs: f8.65. Goede pastorale schetsen en overdenkingen die ik kan aanbevelen.