Terloops
1989-10-13
- Jaargang 33
- nummer 21
Ik zie je zitten (II)
Ik ga nog even door met wat te vertellen over het boekje 'Ik zie je zitten'.
Het zal wel duidelijk zijn, dat ik het boekje over het algemeen met plezier heb gelezen. Het is vlot geschreven, geeft herkenbare situaties en doet een dringend beroep op ieder om binnen Gods gemeente oog te hebben voor een ander. Dat echter niet alleen. Even belangrijk is het om buitenkerkelijken te laten zien, dat er in de kerk echt een plaats is voor hen, een plaats waar ze gezien worden.
De schrijvers komen met een verhaal, dat ik wat verkort weergeef.
Een dominee liet tijdens de catechisatie eens een pakje zien, dat hij liet doorgeven. Iedereen wou wel weten wat er in zat. Toen na heel wat heen en weer gepraat het pakje uiteindelijk open was, bleek onder de laag van watten niets te liggen. Een flauwe mop, vond iedereen. Maar toen kwam de dominee met de 'toepassing'.
Het is inderdaad flauw zo'n leeg pakje. "Maar met het geloof is het soms net zo. Wat krijg je mee?
Je leert bidden in de kinderstoel: 'Here zegen deze spijze, amen'.
Later leer je meezingen. Je hoort verhalen uit de bijbel. Maar het blijft soms allemaal verpakking voor je.
En allerlei mensen roepen: voorzichting met dat geloof. Neem het maar aan als een kind. Niet zulke lastige vragen stellen. Vooral 'niet openmaken'. En het wordt doorgegeven als een kostbaar pakje. Maar dan blijft het verpakking: formules, die je leert toepassen. Maar wat heb je daaraan? Geloven in Jezus Christus is niet het leren opzeggen van gebeden op vaste tijden, niet het doen van een aantal godsdienstige plichten, maar zoiets als een relatie.
Markus 2 In Markus 2 wordt verteld, dat Jezus in Kapernaüm was. Daar was Hij thuis. En dan komen er veel mensen naar Hem toe, ook vier mannen met een verlamde. Het verhaal is bekend.
Er wordt een gat in het dak gemaakt en de verlamde wordt neergelaten.
Jezus geneest de man en tussen de bedrijven door vertelt Hij de joodse schriftgeleerden, wat vergeving van zonden inhoudt. In dit verhaal komen verschillende mensen voor. Ik citeer weer even uit het boekje:
de verlamde
Heeft vaak tegen benen en ruggen opgezien. Wordt meestal met de nek aangekeken. Ze laten hem, links liggen. Een mens in de marge. Is stukgelopen op onbegrip en op ongeloof. Kan gewoon niet meer verder. Wordt in dit verhaal meegesleept in een laatste poging nog wat van zijn leven te maken.
Herkent u hier iemand in?
de mensen in de deur
Daar zijn er veel van. Vrome mensen zijn het vaak. Geïnteresseerden in woorden over God. Horen graag een goede preek. Staan daarin schouder aan schouder.
Hebben soms geen oog voor anderen: de verlamde zien ze. Merken niet eens dat ze hem het zicht op Jezus ontnemen. Barricaderen de weg naar het heil.
Merken ook niet dat ze in Jezus' gezichtsveld staan. Omarmen Jezus.
Of omklemmen ze hem?
Herkent u er iemand in?
de vier vrienden
Laten het - of liever: hem - er niet bij zitten. Kunnen zich niet neerleggen bij zoiets als ‘het heeft zo moeten wezen en het zal wel een bedoeling hebben'. Geven niet het vrijblijvend advies: 'je moet er eens een weekje uit'. Hebben begrepen wat geloof, hoop en liefde is. Lopen zich de benen uit het lijf voor de verlamde. De verlamde loopt op hun benen: En vooral op hun geloof.
Ze dragen een ander.
Laten zich niet ontmoedigen door tegenslagen. Weten dat de druppel op de gloeiende plaat óok de hardste steen holt. Zoeken nieuwe wegen, op zoek naar heil voor een ander.
Herkent u er iemand in?
Hebt u zo'n vriend?
Bent u zo 'n vriend?
Boeken van vrienden lees je met meer belangstelling dan andere boeken. Voorat als het goede vrienden zijn. Ik heb er zo maar wat van doorgegeven. Er staat meer in. Aan het slot worden een' aantal praktische wenken voor evangelisatie gegeven. Het boekje 'Ik zie je zitten' is uitgegeven door Kok in Kampen en in de boekhandel te koop.
Ik zie je zitten.
Zien we mensen in de kerk,
hoe verschillend ze ook zijn, echt zitten?
Ontmoeting betekent zien.
En in de kerk ontmoeten we God en mensen.