India, mij een zorg (3)
1989-11-10
- Jaargang 33
- nummer 23
Belangrijk
Over een paar dagen vinden in India de landelijke verkiezingen plaats.
Niet alleen voor, de politici wier zetel op het spel staat is dit een belangrijke datum; hetzelfde geldt voor álle 800 miljoen inwoners van dit immense lánd. En, bij implicatie, is dat ook het geval met de Christenen in India, met elkaar zo'n 14 miljoen sterk, oftewel zo'n drie procent van alle Indiërs. Juist vanwege dat laatste gegeven wil ik graag bij zo'n 'interne aangelegenheid' van India stilstaan; erkennend dat er iets hachelijks kan zitten in een weergave van het 'spel en de knikkers', als je zélf op zijn best een redelijk geïnformeerde outsider mag heten ...
Toch, naast heel andere dingen, zoals bijvoorbeeld de toekomst van de vele armen in India, gaat het 66k om de toekomst van de godsdienstige groeperingen in India. Misschien zijn het In dezen wel de belangrijkste verkiezingen in de veertigjarige historie van India.
Op een rijtje
Even een paar opmerkingen vooraf.
India is, zoals al eerder gemeld, een land met een gigantische bevolking.
Iemand heeft berekend dat er in India méér mensen wonen dan in heel Afrika en in Latijns-Amerika bij elkáár! Ik heb 't niet nagerekend, maar het geeft in elk geval een indruk van de grootte van dit reusachtige volk, na dat van China het tweede is in termen van aantallen inwoners.
In dat land heeft men ongeveer 83% Hindoes, zo'n 11 procent Moslims en zo'n 3 procent Christenen; dan hebben we het over ongeveer veertien miljoen mensen, zoveel als in ons land wonen. Roomskatholiek, Protestant (oecumenisch of evangelisch), behorend tot de oude traditionele kerken, zoals de Thomaschristenen, ze zijn samen dus goed voor drie procent van de bevolking; In het grote land (van Noord naar Zuid zover als van Noorwegen naar Italië) treft men heel uiteenlopende deelstaten aan, en wel vijftig talen, die door grotere of kleinere groeperingen worden gesproken. De taalsituatie geeft, net als in andere landen het geval is (geweest) al aanleiding tot spanningen. Voeg daarbij nog de etnische verschillen (in het Zuiden heeft men Tamils, in het Noorden Ariërs, in het Noord-Oosten mensen, met Burmese trekken, enz.). En het verschil in geschiedenis en cultuur.
En ook nog het feit dat India, met, name, het Hindoeïstische bevolkingsdeel, maar niet alléén zij, een groot aantal 'kasten' sociale/econ. groepen kennen. Het gevolg: er zijn legio tegenstellingen, die naarmate de tijd voortschrijdt, niet kleiner maar veeleer groter lijken te worden.
Pluralistisch
De hoogste kaste binnen het Hindoeïsme, de groep van de Brahmanen, is feitelijk al sinds de onafhankelijkheid in 1947/1948 aan de macht geweest, in de 'Congrespartij'; slechts een paar jaar in de afgelopen decennia heeft ze niet de macht gehad. Natuurlijk zijn er diverse andere partijen, die elk stukken kleiner zijn, en zeer van signatuur verschillen.
Je treft er marxisten aan, ook geografische belangenpartijen en groepen die naar een zeer traditionele vorm van Hindoeïsme terugwillen.
AI is de Congrespartij 'Brahmaans' beïnvloed, toch heeft ze termen als 'democratie' en 'pluralisme' in haar vaandel geschreven. Er is - officieel althans - vrijheid van godsdienst, een soort 'scheiding tussen tempel en staat'. De Vader des Vaderlands, Pandit Nehroe, was zelf een 'agnost', die van zijn land allerminst een fundamentalistische Hindoe-staat wilde maken.
Het gevolg is dat een groot deel van de nlet-Hindoes altijd op de Congrespartij stemde. De ongeveer honderd miljoen moslims, die wellicht liever in de aangrenzende staat Pakistan zouden wonen (dat stuk 'Brits-Indië' verklaarde zich bij de onafhankelijkheid van '47 tot een onafhankelijke staat, bewoond door voornamelijk islamieten) steunden ook het Congres. Nu lijkt, zeggen waarnemers, die traditionele steun minder te worden en, nog steeds volgens diezelfde, waarnemers, moet de Congrespartij, wil zij niet snel het loodje leggen, meer steun zoeken bij de (uiteraard) reusachtige Hindoe-meerderheid. En dat zou dan een heilloze tweespalt kunnen creëren.
Schandalen
De regering van premier Rajiv Gandhi (kleinzoon van Pandit Nehroe en opvolger van zijn vermoorde moeder Indiara Gandhi) heeft het al een paar jaar erg moeilijk. In allerhande deelstaten werden 'hun' kandidaten weggestemd.
In vele staten was er veel onrust, om niet te zeggen, geweld, bij regionale verkiezingen. In Assam in het Noord-Oosten is het onrustig.
In het zuidelijke Tamil Nadu willen velen feitelijk los van het Noorden.
In Punjab gist het inmiddels al weer jaren tussen Hindoes en Sikhs. Deze lijst is verre van volledig. Daar is - zeer tot verdriet van de premier - nog een zaak bijgekomen, die zich maar niet uit de media laat verdrijven, de (inmiddels toch wel zeeraannemelijk gemaakte) betrokkenheid van politici van het allerhoogste niveau bij een omkoopschandaal.
De Zweedse wapengigant Bofors heeft, om een miljardenorder aan tanks, etc. te kunnen krijgen, smeergeld betaald van een orde die zelfs in zéér corrupte landen ongewoon is! De zaak kwam uit en het kan het 'Congres' deze keer de meerderheid kosten. De media staan nog steeds bol van nieuwe onthullingen; het is feitelijk de inzet van de verkiezingen, als het aan de oppositie ligt, tenminste.
Regionalisme
Ook het 'regionalisme', het streven naar regionale zelfstandigheid, is een kwestie die ook al weer jarenlang (zo niet decennia lang) meespeelt. Het grote rijk wordt taalkundig bijeengehouden door het algemeen gebruik van ,Engels als gemeenschappelijke taal. Daarnaast heeft de overheid in New Delhi (in het Noorden) de Noord-Indiase taal, het Hindi, willen invoeren als tweede algemene taal. Vooral in het Zuiden, de Tamil Nadu bijvoorbeeld, broeide hierover zo ongeveer opstand, en de zaak is hier en daar geruisloos gedropt door de federale overheid.
Toch, de Tamils van het Zuiden zouden - in overgrote meerderheid wel los(ser) van het Noorden willen.
Hetzelfde geldt voor de hierboven al genoemde regio's, die allemaal reden menen te hebben om 'de federatie' te wantrouwen. De staten in het Noord-Oosten, die voor een groot deel christelijke bevolkingen hebben (die in Nagaland zou zelfs voor 98% christen zijn), hebben noch op taalkundige noch op etnische noch op culturele noch op religieuze gronden veel band aan 'India'.
En waar het spreken over 'onafhankelijkheid' niet wordt vernomen, vrezen toch veel Hindoes dat noch moslims 'noch christenen - uiteindelijk - trouw zullen blijken aan India.
In de staat Mizoram is het Indiase leger jarenlang betrokken (geweest?) in wat je toch een soort 'guerrilla-oorlog' moet noemen, (In een aantal gebieden mag je als buitenlander ook niet komen, zonder een visum, dat je nièt krijgt …)
Commanalisme
Het tweede punt. dat er wel mee verwant is; in een aantal gevallen is dat van het zgn. 'Communalisme', een wat ingewikkeld Indiaas begrip.
Om het verhaal hier eenvoudig te houden. er zijn 'heel wat mensen die vinden dat de indeling in gemeenschappen en kasten zoals die nu is moet blijven. terwijl anderen juist een aantal van de traditioneel gegroeide structuren zouden willen opblazen. Wie Indiase kranten leest komt heel wat tegen dat ondergrondse of volstrekt bovengrondse moeiten suggereert. Linksgeoriënteerde groepen. in uiteenlopende mate van radicaliteit overigens.
spreken onverbloemd over 'fascistische' of 'nazistische' trekken bij andere partijen
Hoe nu verder?
Zulke spanningen zouden India. dat nu. ondanks vele interne spanningen nog een 'eenheidsstaat' te noemen is. een lappendeken van losse staten en staatjes kunnen gaan maken.
En dat zou voor iedereen grote gevolgen hebben.
Laten we de christenen in dit grote land nemen. Een losse federatie van staten (of nog een los-vaster verband) zou inhouden dat er Hindoegedomineerde streken zouden zijn.
en hetzelfde zou gaan gelden voor moslims en ook christenen (in het Noord-Oosten dus). Waar nu echter officieel overal 'vrijheid van religie' bestaat (behalve dacht ik in Orissa.
Madhya Pradesh en Arunachal Pra-· desh) zou dat drastisch veranderen.
Enclaves van diverse religieuze groepen. maar géén algemeen voorkomend 'recht' om het geloof aan te hangen dat je wil. Bestaat er dus nu - zij het met de nodige kanttekeningen - mogelijkheid om overal ook van de Here Jezus te spreken. zoiets zou dramatisch veranderen, als India zou scheuren. In de rust en de (relatieve) stabiliteit van het huidige India zou ook wel eens de rust en de kansen van de christelijke kerk gelegen kunnen zijn. Waarbij de kanttekening dat lang niet álle Indiase christenen zo'n visie lijken te hebben op 'heel India'. Het voornoemde regionalisme speelt ook bij hen vaak sterk mee.
Daar komt bij dat (zeker een minderheid van de) Christenen het huidige kastensysteem een groot kwaad acht dat moet worden bestreden. (Vele anderen lijken echter op zijn minst dit systeem te gedogen). Voor hen is strijd om landhervormingen; een eerlijker verdeling van geld en macht ook in de plaatselijke gemeenschap, een zaak van hoge prioriteit. In die strijd heeft een aantal zich aan de kant van de oppositie geschaard. Die voeren dus wél oppositie tegen de Conqrespartij, die, ondanks aanzienlijke bedenkingen.
bij de meeste christenen toch weer op electorale steun kan rekenen voor zover ik kan nagaan.
Fundamentalisme
Dat brengt me tenslotte bij het zgn. 'Neo-Hindoeïsme'. Niet alleen binnen de Islam ook in het Hindoeïsme is een sterke opleving van 'fundamentalisme' te bespeuren. Groeperingen met honderdduizenden leden.
zeggen steeds dringender dat alléén Hindoes 'ware Indiërs' (kunnen) zijn.
Binnen het Hindoeïsme vindt men hier en daar de verering van 'ons Moederland India'.
Wie een andere (uitheemse) religie aanhangt is in diezelfde maté dus niet echt trouw aan het Hindoe-
Moederland. Scherp worden de Moslims in het oog gehouden (de aloude kwestie Pakistan staat er borg voor; driemaal is er sinds '48 oorlog tegen gevoerd). Maar ook christenen blijven niet buiten beschouwing. In hét Westen meent men veelal dat het Hindoeïsme alleen maar tolerant is en strikt niet-missionair. (Ik heb dat in mijn lessen over het Hindoeïsme ook vele jaren met kracht betoogd ...). maar het blijkt niet (meer) wáár! 'Afgedwaalde Hindoes' (bedoeld worden lndiërs die christen of moslim zijn geworden), vroegere animisten, die nooit Hindoe zijn geweest, maar nu in elk geval tot Islam of Christelijk geloof zijn overgegaan, zij moeten worden 'gewonnen'.
In het werk van diverse bewegingen gaat het er vreedzaam genoeg aan toe, zoals bij ons. Er zijn echter inmiddels vele, soms huiveringwekkende verhalen bekend van agressiever, gewelddadiger benaderingen.
Mensen worden niet altijd na vreedzame beïnvloeding gebracht tot het ritueel van 'shuddbt', waarin men met water vari de rivier de Ganges wordt 'gedoopt', ten teken van weder-inlijving bij het Hindoeïsme.
Militante Neo-Hindoes spreken over gelovigen als 'vijanden', 'agressors', 'verraders', 'een vijfde colonne' enz. Vooral in een snel gegroeide en naar ik meen in wijde kring gevreesde beweging als de RSS (afkorting voor een lange naam in het oorspronkelijk)" komen we veel uitingen tegen dat men zich als Hindoe-meerderheid bedreigd voelt en dus de anderen gaat bedreigen.
Binnen de heersende ideologie zou het geen onvergeeflijke zonde zijn tegenstanders van het 'Hindu' Dharma' zelfs te doden; veeleer is het een verdienstelijk werk. (Staat er ook niet zoiets in de Bijbel?) Zo kan een beweging als de RSS met tenminste 700.000 toegewijde aanhangers veel aktiviteiten ontplooien.
Brandstichting van kerkgebouwen, intimidatie en mishandeling van gelovigen, zelfs moord op priesters en evangelisten zou op hun rekening moeten worden gezet. meende men allerwegen. En een Parel, een lid van een minderheidsgroep, die ik in de trein sprak (beiden hangend tegen de latrine-deur) vond het, ondanks kennelijk héél sterke opvattingen in dezen, niet raadzaam er openbaar over te praten...
En dus…
Het lijkt er op dat we als christenen in dit land ons bewust moeten zijn wat er in India de komende dagen op het spel staat. En er een punt van aandringend gebed van maken dat de Here God, wiens ogen over de ganse aarde gaan. onze broeders en zusters en het hele Indiase volk wil genadig zijn. Immers, geweldpleging, onrust, bloedvergieten, maar ook beknotting van het getuigenis van het Evangelie kunnen (op korte of lange termijn) in het verlengde van deze komende verkiezingen komen te liggen. Heel wat christenen die ik sprak. spraken uit te verwachten dat vervolging hun lot zal gaan zijn. Studenten die ik sprak rekenden erop dat ze er niet zonder kleerscheuren vanaf zouden komen als ze Christus trouw wilden blijven.
Wat we kunnen doen? In elk geval dit ene: strijd voeren, geestelijke strijd in de hemelse gewesten. Misschien kUnnen we niet méér doen; in elk geval mag het niet minder zijn ...
Bidden voor een klein miljard 'zielen' is trouwens niet zo erg weinig…