Leeuwerikenpastei
1987-04-03
Er was eens een man .die een fabriek van leeuwerikenpastei begon. Toen iemand hem vroeg of het niet moeilijk was aan voldoende leeuweriken te komen was zijn antwoord: "Dat valt mee, want wij nemen steeds één leeuwerik en daar snipperen wij dan een paard doorheen". Bij mijn intrede in dit rubriekje wil ik de lezers vragen, dit in gedachtenis te houden wanneer er af en toe aanleiding is tot de vraag: zou dat echt gebeurd zijn? Er zit meestal wel iets in dat waar gebeurd is. Soms veel, soms maar een snufje, maar de juiste verhouding blijft keukengeheim.- Jaargang 31
- nummer 13
Denken aan Jona
Er kwam op een avond een broeder hui/end bij mij. Zijn vrouw was die dag niet thuis gekomen. Ze was er vandoor met zijn jongere broer. Hij had het zien aankomen, maar nu' het echt gebeurd was, was hij stuk. We achterhaalden hun adres. Ze waren wel bereid tot een gesprek. Bij mijn eerste bezoek ben ik begonnen met af te tasten of wij wel konden praten met het christelijk geloof als basis. Want ook de overspelige liefde is sterk als de dood en met moraal enzo versla je die niet. Ze stelden mij gerust. Ze beseften zelfs dat zij op een zondige weg waren. Of ze dan begrepen dat er maar één oplossing was: nog die zelfde avond uit elkaar gaan? Nee. dat zeg ik niet goed.
Zij zou zich laten scheiden van haar man en daarna zouden ze trouwen. Vervolgens zouden ze zich met berouw tot de kerk wenden. " God vergeeft immers, dominee?", vroeg zij. Toen ben ik grof geworden en heb gevraagd voor wie ze Here God eigenlijk wel aanzagen. In. veel sterkere woorden dan ik hier schrijf, maar gedrukt lijkt het zoveel erger.
Na een paar gesprekken zijn we elkaar kwijt geraakt. Maar die vraag: "God vergeeft immers, dominee?" bleef door mijn hoofd zeuren. Ik vond dat de Here God dat niet kon maken, maar dan moest ik aan Jona denken, vluchtend naar Tarsis. Jona had daaromtrent ook zijn twijfels.
Een poosje geleden hoorde ik toevallig hoe het hen verder was vergaan. Ze zijn getrouwd. Hebben ook kindertjes. Na ernstige gesprekken zijn ze tot de kerk toegelaten. Ze hebben vergeving , gevonden. Menens; ik heb geen reden daaraan te twijfelen.
Toen moest ik wéér aan Jona denken en aan zijn reactie toen de Here Nineve had gespaard. Hád hij het niet gedacht? "Ik wist dat Gij genadig en barmhartig God zijt lankmoedig en groot van goedertierenheid en berouw hebbende over het kwaad". Het duurde even voor ik blij kon zijn. De engelen in de Hemel waren mij in elk geval ruimschoots voor. Nu ben ik dat wel.
En toch! Wanneer mij nog eens vanuit zoveel berekening gevraagd zou worden: "God vergeeft immers, dominee?". dan zou ik weer zeggen dat dat zo niet gaat. Want wanneer de Here zo met zijn vergeving omgaat is dat vorstelijk maar als zijn knechten dat doen is het sjacheren. Het is tenslotte ZIJN vergeving en dat bedenkend mag je er wel een beetje zuinig mee omgaan.