Lijdensweken
1987-04-17
Wanneer u dit leest zijn de lijdensweken weer voorbij. Het Liedboek voor de Kerken gebruikt de uitdrukking 'Tijd voor Pasen', dat heeft het voordeel dat dood en opstanding van de Heer meer bijéén blijven en dat is, dunkt mij, een bijbelse gedachte.- Jaargang 31
- nummer 15
Merkwaardig, dat onze aandacht voor het kerkelijk jaar meer buitenkerkelijk gericht is.: Wij zouden de niet graag de Mattaeus Pass ion en het Weihnachtsoratorium missen, maar als de dominee de advents- en lijdenstijd overslaat valt ons dat niet eens zo sterk op.
Ik ken de argumenten die doorgaans tegen het kerkelijk jaar worden aangevoerd. Calvijn preekte rond kerst gewoon verder uit Deuteronomium en aandacht voor de Goede Vnjdag komt uit de, vrijzinnige hoek. Ik ben daar niet zo van ondersteboven.
Tegen één argument wil ik mij zelfs verzetten. Men benadrukt wel heel sterk dat het lijden en de dood van de Here Jezus éénmalig is en dat wij met te brede aandacht gevaarlijk dicht bij Rome komen met zijn herhaling van het offer van Christus in de mis. Het lijden van onze Heer is iets dat wij achter ons hebben, zegt men. Is dat waar? Als iemand daarmee wilzeggen dat alleen het lijden van de Heiland plaatsvervangend is en verzoenende kracht heeft kan ik dat natuurlijk ' hartelijk beamen. Het is volbracht! Toch weeft de Bijbel daar nog een andere draad doorheen.
De Heer zelf sprak tot zijn leerlingen over zijn lijden nooit als over een gebeuren waar ze even doorheen moesten en dat ze dan voorgoed achter zich hadden. Hij heeft hen integendeel telkens bij zijn lijden betrokken door te zeggen dat de leerling niet meer is dan de Meester en dat zij daarom ook zelf op vervolging en haat moesten rekenen.
De apostelen gaan nog een stapje verder en zeggen herhaaldelijk dat WIJ delen in het lijden van Christus en het verst gaat misschien Petrus nog als hij schrijft dat onze Here Jezus lijdend voetstappen heeft nagelaten opdat wij daarin zouden wandelen:
Ik schrijf dit met het oog op de tijd waarin wij leven. Niet tragisch doen. Wat wij in dit goede land beleven mag nog geen lijden heten, maar we merken toch wel dat Hij nu opnieuw de stad wordt uitgevoerd en dat Hij er niet bij mag zijn in de politiek en in de wetenschap. Overal wordt Hij weggeleid, al gaat dat soms nog heel beleefd..Moeten we er dan niet op, rekenen dat de discipel niet méér is dan de Meester en dat wij opnieuw zullen delen in zijn lijden?
Daarom zou wat meer aandacht voor de lijdenstijd met het oog op de tijd waarin wij leven goed zijn, opdat wij tijdig leren in Zijn voetstappen te gaan.