De armoede van een crematie
1987-05-08
Twee keer heb ik in de afgelopen jaren een dienst geleid bij de crematie van vrienden die wel de kerk, maar niet het christelijk geloof kwijt waren geraakt.- Jaargang 31
- nummer 18
Een van hen koos zelf de bijbelwoorden die op de kennisgeving van zijn overlijden stonden afgedrukt: "Ik heb de goede strijd gestreden, ik heb mijn loop ten eindt; gebracht, ik heb het geloof , behouden". De kerk hier en nu kan niet alles. Zij wil vaak wel zo ruim van hart zijn als haar Heer, maai zij stuit soms op mensen, die geestelijk de normale proporties te buiten gaan en , waarvoor zij geen plaatsje heeft. De kerk kan niet overal een mouw aan passen,' dat hadden ook deze beide mannen gemerkt. In de kerk van nu pasten zij niet. Ook Liebje Hoekendijk zou niet kunnen zeggen in welke dwars laag van de christenheid zij thuis hoorden. Bij hun leven was dat ook eigenlijk hun charme.
Met deze twee diensten heb ik het toch op een bepaalde manier moeilijk gehad. Mijn vrienden hadden al bij hun leven nadrukkelijk bepaald dat zij gecremeerd zouden worden.
Werkelijk steekhoudende en altijd geldende bezwaren tegen crematie ken ik niet. Mij heeft het meest aangesproken wat ds De Jong ooit in dit blad schreef Het kwam er op neer dat het zo goed is wanneer wij aan iemand die ons lief is het allerergste en allerlaatste, de vernietiging, het tot stof wederkeren niet zelf behoeven te 'voltrekken maar mogen overlaten aan de Here God.
BÜ die crematies voelde ik mij zo ellendig onthand. Kent u de uitdrukking? Een werkman heeft een stuk gereedschap waar hij zo graag en zo goed mee werkt en op een dag is hij het kwijt. Dan voelt hij zich onthand. Ik zal niet vaak een begrafenis hebben geleid zonder gebruik te maken, van de geweldig troostvolle beelden die Paulus ons aanreikt in het opstandingshoofdstuk 1 Cor. 15.
Begraven is zaaien, het graf is een akker en na de begrafenis gaan we naar huis in afwachting van de grote dag van de oogst. Achter de katheder in de aula van hei crematorium, naast het koude marmeren plateau waarop de kist stond vielen die beelden mij uit handen.
Daarom voelde ik mij op een , vreselijke manier onthand. Ik vraag mij af: toen de Heilige Geest aan de kerk deze beelden meegaf, zou Hij er toen niet op gerekend hebben dat wij onze doden, zolang dat mogelijk is zouden begraven?