Voornamen (2)
1987-05-22
In de rubriek 'uit de gemeente' in een plaatselijk kerkblad zag ik de komst van een nieuwe dominee aangekondigd in ongeveer de volgende trant.- Jaargang 31
- nummer 20
"Met ingang van 1mei zal de pastorie weer bewoond zijn. Dan hopen onze nieuwe dominee en zijn vrouw, Karel en Dina, de intussen geheel opgeknapte woning te betrekken. Wij wensen namens de gehele gemeente Karel en Dina een gezegende tijd in ons midden toe".
Dat kan gezellig worden, met Karel en Dina in de pastorie, denk je dan. Maar verkijkt u Zich hierop vooral niet. Deze mededeling is vooreen deel nep. De catechisanten b. v. beseffen deksels goed dat het niet de bedoeling is dat zij op 'de eerste catechisatieavond binnen vallen met de kreet: "Ha, die, Karel, hoe gaat het, kerel?" zouden zij dat toch doen, met een beroep op de in de kerkbode namens de gehele gemeente uitgesproken begroeting dan zou Karel de eerste catechisatieavond nodig hebben om duidelijk te maken dat zij zich door een te fundamentalistische opvatting , omtrent de tekst van de kerkbode, op het verkeerde been hadden laten zetten. Gevolg: catechisanten voelen zich bedrogen of misschien zelfs wel gediscrimineerd en dat moet iets heel ergs zijn.
Ook de ouderen vinden de tekst van de begroeting nu niet bepaald uit hun hart gegrepen. Zij zitten ook met die voornaam want zij hebben niets om daar tegenover te stellen.
Mevrouw De Groot b.v. kan bij Karels eerste bezoek moeilijk zeggen: "Zeg maar Daatje" want ze is die dag net 78 geworden en ze heeft al jaren niemand meer die nog weet dat ze Daatje heet.
De middenmoot vindt het wel leuk al is het even wennen. Maar àls Karel een ziekenbezoek brengt bij Marie Jansen, die ongeveer even oud is als hij, en aan het einde van het bezoek zegt: "Zullen we bidden?", zegt Marie toch weer 'graag dominee', Maar dat merkt ze zelf niet eens. Op knelpunten van zijn leven heeft een mens toch weer behoefte aan steun van iemand om u tegen te zeggen.
Blijft over Karel zelf. Die heeft zich simpel door het prijsgeven van zijn voornaam langs de kortste weg de roep verworven dat hij zo'n gewone jongen is, maar al na hei bezoek bij Marie dacht hij: ik had misschien toch beter de langere weg kunnen kiezen.