'k Zal Zijn lof zelfs in de nacht...
1987-06-19
Veel is er gebeurd in Filippi, de Romeinse kolonie, waar Paulus.en Silas op hun tweede zendingsreis het Evangelie brachten: Lydia kwam tot geloof, en werd met haar hele huis gedoopt; een meisje met een waarzeggende geest werd in de naam van Jezus Christus van de in haar wonende demon bevrijd, zeer tot ongenoegen van haar eigenaars, die zich in hun zakelijke belangen zagen aangetast.- Jaargang 31
- nummer 24
Vanwege dit ongenoegen, werden Paulus en Silas in staat van beschuldiging gesteld en willekeurig, zonder een echt proces gegeseld en gevangen gezet en zo opgesloten, dat ze zich niet konden bewegen. Toen hebben ze misschien wel gedacht, dat dit het einde van alles zou zijn. Dat zouden velen vermoedelijk wel gedacht hebben: Waar we er eenmaal uitgegooid zijn heeft het geen zin te proberen daar opnieuw te beginnen. Maar over wat Paulus en Silas gedacht hebben, wordt in Hand. 16:25 niets verteld, wel over wat ze gedaan hebben.
Zij baden
Zijn Paulus en Silas hier nu het levende bewijs van de juistheid van de stelling, dat nood leert bidden? Bij de juistheid van dat gezegde zijn wel wat vraagtekens te zetten. Het kan natuurlijk gebeuren, dat door moeite en nood een wending, een omkeer, een bekering tot God in het leven van een mens komt. Het kàn, maar in het algemeen is het niet zo. Veel meer zien we, dat God in de nood door mensen wordt aangeroepen als eerste (of liever: laatste) hulp bij ongelukken. Als de nood voorbij is; kan God wel weer vertrekken. En eigenlijk is dat niet anders dan misbruik maken van God. En velen maken zich daaraan schuldig. Misschien wij allemaal wel!
Als het waar zou zijn, dat nood bidden leert, dan zou het er in een Europa, dat in deze eeuw door twee wereldoorlogen zwaar geteisterd werd, toch wel wat anders uitzien! En in uwen mijn leven waarschijnlijk ook wel. Paulus en Silas baden in de gevangenis, niet om in paniek God te vinden, maar om als kinderen en dienaren, gezondenen, levende leden van de gemeente van Christus, aan God te zeggen alles wat er aan zorg, verdriet en benauwdheid in hun hart leefde en als een blok op hun hart lag. Ze hebben zich' aan de Here overgegeven, om Hem te laten doen wat Hij wilde, dat er zou gebeuren. "Uw wil geschiede en niet de onze" kan heel goed de inhoud van hun gebed geweest zijn. En door hun gebed zijn ze in de ruimte gezet. Dat betekent, qat ze, ook al zaten ze daar met door de geseling opengereten ruggen en met hun voeten in een blok, toch wisten van het kindschap van God, en wisten in Wiens hoede en voor Wie en waarvoor zij leefden en desnoods konden sterven. Wie zeker is van de Zin van zijn leven en van zijn Bestemming, kan desnoods alles missen moeten en in moeite en tranen en pijn haast niet meer voor- of achteruit kunnen en toch leven in de glans van de Openbaring, zeker als hij is van zijn God.
Zij zongen
Omdat zij in de "verborgen omgang" met God hun moeite en nood konden dragen achter Christus aan, die het Kruis droeg voor hen, konden Paulus en Silas in de nacht iets anders uitbrengen dan klachten en/of vloeken. Daar zit iets dubbelzinnigs in, iets tegenstrijdigs.
Maar zij ondervinden iets van de vervulling van wat Jezus, hun Heer zelf eens gezegd heeft: "Zalig zijt gij, wanneer men u smaadt en vervolgt en liegende allerlei kwaad van u spreekt om mijn entwil" (Matth. 5: 11). Jezus Christus zelf is ook gesmaad, en uiteindelijk zó gesmaad, dat Hij aan het kruis genageld werd en de dood in ging. Wie bij Christus horen ondervinden ook .smaad, vervolging en leugens. Maar zij worden zalig gesproken; immers: Jezus Christus is niet in de dood gebleven; Hij is de Opgestane, die alle macht heeft en door Wiens macht een bezeten meisje in Filippi werd genezen. Wie bij die Opgestane Heer behoort, zich nauw met Hem verbonden weet, kan na het bidden ook nog zingen, tot lof van God, zingen in de nacht. Wat een voorrecht, dat zij als geestelijke bagage ook liederen meekrijgen, liederen van verwachting en vertroosting, liederen tot- verheerlijking van God Dat zijn in momenten van nood zaken van onschatbare waarde, als men ze niet alleen met het hoofd, maar vooral ook met het hart geleerd heeft! Hoeveel kinderen groeien er vandaag de dag niet op, die deze schat niet meekrijgen. Zij kunnen alles krijgen wat hun hartje begeert, maar wat zou het fijn zijn als dat hartje ook mocht dienen als een bewaarplaats van kostbare dingen, die voor geen geld te koop zijn, zoals liederen van troost en bemoediging en lof voor God, om als het ooit nodig mag zijn, die liederen te kunnen zingen ook als alles om ons heen nacht geworden is en we met onze voeten in een blok als het ware vastgebonden zitten. Dan toch te kunnen zingen is alleen mogelijk in het besef, dat niet onze vrijheid of gebondenheid, ons succesvol arbeiden of onze tegenslagen de loop van de wereld bepalen, ook niet bepalend. zijn voor de zin, gang en bestemming van ons eigen leven, maar dat alles afhangt van de Here God, Die trouw blijft en niet laat varen de werken van Zijn hand.
De gevangenen luisterden
Onopzettelijk waren Paulus en Silas nog tot zegen voor hun medegevangenen: Ze hadden zelf geen initiatief kunnen nemen, gevangen als ze zaten met de voeten in een blok, in het donker, eenzaam, onrechtvaardig behandeld en tot bloedens toe gewond. Ze brachten alleen maar hun geloof in praktijk door het te verwoorden en te beleven! Zou niet onze wereld kunnen veranderen, als dat meer gedaan werd, ook door onszelf!? Zou de wereld niet gaan luisteren en gaan zoeken naar de grond van die wonderlijke geloofskracht; die volgelingen van Jezus Christus tentoonspreiden ook in hun' lijden, als ze van harte zouden instemmen met Paulus' en Silas' liederen in de nacht?