Pastorale notities
1987-09-11
D. Martyn Lloyd-Jones(3) - Jaargang 31
- nummer 34
Ik noemde twee motieven waarom ik MLU aanbeveel. Hier volgen er nog drie.
Ten derde: Het is goed voor een preker om preken van anderen- te lezen. Ik denk dan aan de vele banden met preken van Lloyd-Jones over de Romeinenbrief en de Efezersbrief. Altijd weer treft de diepe eerbied voor de Schrift, de knappe analyse, de glasheldere uiteenzettingen. Ook als men een andere exegese zou kiezen blijft de conclusie: zo moet het! Zo sterk en krachtig, zodat ieder erkent: dit is geen mensen woord; het is waarlijk Gods Woord! Het wil toch wat zeggen dat Westminster Chapel met meer dan 2000 zitplaatsen altijd stampvol zat als "de doctor" preekte. En dat gedurende. 25 jaar!
En in een tijd van afval! Hij preekte, al maar bladerend in de Schrift en voorlezend wat er stond, soms vier of vijf teksten na elkaar. Zo greep hij de luisteraars. De Here zelf deed het!
Ten vierde: in zijn methode was hij sterk analytisch. Ik zou bijna zeggen: chirurgisch. Eerst zette hij de scalpel diep in de tekst. Hij sneed er de kern uit los en legde het hart ervan bloot. Daarna legde hij (als bij de 2e helft van een operatie) elk onderdeeltje weer netjes op zijn plaats. De tekst was nu voor gebruik gereed. De tekst werd nu zelf scalpel.
Hij dreef die diep in het menselijke en kerkelijke hart. En legde de zonde of zwakheid bloot die met de tekst correspondeerde. De aan zijn kwaal ontdekte zondaar wist zich "doorsneden in het hart" en werd vanuit zijn verlorenheid en schuld geleid tot Jezus Christus. En tot wederom-geboorte. In dit verband merk ik nog op dat kennisname van het preekwerk van "de doctor" mij bijzonder vruchtbaar lijkt voor de discussie met de Christelijke Gereformeerde broeders én zusters.
Ten vijfde: Dr John Stott geeft in een noot op blz. 10 van zijn laatste boek (The Cross of Christ) een uiterst belangrijk detail, dat niet, voorkomt in de genoemde biografie. Toen Lloyd-Jones gepreekt had in een buurgemeente, zei de oude plaatselijke dominee: "Martyn, het was heerlijk, maar het kruis van Christus staat nog niet centraal in je preken". Hij beval de jonge dokter twee boeken ter lezing aan. Die sloot zich daarmee op in zijn studeerkamer. Hij liet een paar maaltijden voorbijgaan. Tot zijn vrouw, dodelijk ongerust, opbelde om een dokter. Toen Lloyd-Jones eindelijk de studeerkamer verliet zei hij: "nu heb ik de kern van de boodschap gevonden". Is het niet opmerkelijk: ik kan een gedrevene zijn, een gereformeerde geweldenaar, een hartstochtelijk reformator, terwijl ik toch het kruis van de Here Jezus, Hemzelf als de gekruisigde Heiland, niet gevonden heb als centrum van mijn boodschap!
Ontmaskerend, maar heilzaam!
P.S. Helaas zijn de werken van Lloyd-Jones alleen toegankelijk voor wie het Engels beheerst.