Adopteer een straat of huizenblok
2011-04-01
RAPID CITY – Hoe zijn we een missionaire gemeente? Hoe laten we als gemeente aan de mensen in onze wijk merken dat Jezus om hen geeft? Die vragen komen regelmatig langs, als gemeenten gaan beseffen dat missionair zijn geen keuzemogelijkheid is, maar de identiteit van de kerk. Maar hoe doe je dat: kerk zijn voor de buurt? - Jaargang 55
- nummer 7
In de Christian Reformed Church in Amerika – zusterkerk van de NGK – kiezen gemeenten er steeds vaker voor om een paar straten of een heel huizenblok in de directe omgeving van het kerkgebouw te ‘adopteren’. In het besef dat je als vaak kleine gemeente niet een hele stadswijk met tienduizenden inwoners op je nek kunt nemen, richt men zich vooral op wat de gemeenteleden aan kunnen.
Maar voor de bewoners van die paar straten gaat men dan ook ‘all out’. Dat gebeurt bijvoorbeeld bij Hope Christian Reformed Church in Rapid City (South Dakota, USA).
Deze kleine gemeente van nog geen honderd leden richt zich op de inwoners van een achttal straten in de arme buurt rond het kerkgebouw. Gemeenteleden, die zelf vaak in een ander deel van Rapid City wonen, zoeken contact met de buurtbewoners, bieden hulp bij het opknappen van huizen, assisteren hen om hun financiën op orde te krijgen, passen op kinderen, geven huiswerkbegeleiding, gaan mee naar het ziekenhuis etc.
Ze bidden ook thuis en in de kerk voor de buurtbewoners.
In de weekbrief die zondags in de kerk wordt uitgedeeld, staat, voor welke noden in het leven van de mensen van Milwaukee Street, Herman Street en de rest van de buurt gebed nodig is: voor Eric, Leanne, Lowell, Nick, Cassandra en al die anderen. Ds. John Keizer van Hope CRC gaat regelmatig bij alle bewoners van de geadopteerde straten langs om te vragen, waar ze gebrek aan hebben of welke problemen er zijn. ‘Ik ben overal welkom’, vertelt hij. ‘Al was het maar omdat de mensen dan, als de Jehova’s getuigen langs komen, kunnen zeggen dat de ‘pastor’ net is geweest’. Of de buurtbewoners ook in de kerk komen, is niet zijn eerste zorg.
‘Ik verlang er met heel mijn hart naar dat mensen Jezus leren kennen. Maar dat kunnen wij uiteindelijk niet bewerken.
Wij willen er voor deze mensen met hun vaak gebroken levens zijn, week in week uit, vanuit de liefde van Christus’. (adb)