Christelijke toekomstverwachting (1)
1986-07-18
- Jaargang 30
- nummer 28
Inleiding
Vorig jaar mei was er een l'Abri conferentie in Australië in Sydney. Op de zondagavond ervoor preekte ik in een jeugddienst van de Anglicaanse Kerk over 1 Tim. 4 : 4, want alles wat God heeft geschapen is goed en niets daarvan is verwerpelijk, als het met dankzegging aanvaard wordt.
In het vuur van mijn toespraak 'Over de goedheid van Gods schepping liet ik .mij toen de uitspraak ontvallen: "heaven is not our future" .: (De hemel is niet onze toekornst.) Onze toekomst irigt op een vernieuwde aarde, Over die uitspraak "Heaven is not our future" heb ik daarna het zwaar te verduren gehad. Want in groten .getale dromden de jongeren na de dienst bij het koffiedrinken om mij heen - en zij zeiden tegen mij: dat gaat lijnrecht in tegen wat ons 'hier altijd geleerd is, nl. "accept Jesus Christ as your Saviour and you will go to heaven", Wie Jezus Christus als Verlosser heeft aanvaard heeft juist het uitzicht op de hemel: een hemelse toekomst bij God - met alle heiligen voor Zijn troon...
Is de hemel onze toekomst?
Ik heb toen geprobeerd uit te leggen dat de bijbel hier anders over spreekt. Het zijn onderons vooral A. Janse en ds B. Telder geweest die 'al vele jaren geleden vraagtekens hebben gezet bij die overspannen nadruk op "naar de hemel gaan" . De bijbel zegt ons juist dat de toekomst van een christen op aarde is, ook na de jongste dag als de doden zullen zijn opgewekt. De hemel is alleen maar een tijdelijke wachtkamer.
Toch blijken er ook onder ons steeds vragen 'op te rijzen als wij ons- die toekomst konkreet indenken. Leert de bijbel ons dan niet de ondergang van deze wereld? Dat vroegen velen van de zojuist genoemde jongeren uit Sydney. Ook uit reacties op mijn middagpauzedienst voor de NCRV vorig jaar (over 2 Petrus 3) bleek dat die vraag niet alleen in Australië leeft, Als ik antwoord dat ik inderdaad niet geloof in de ondergang van de wereld dan fronsen zich de wenkbrauwen.
Zal de wereld ondergaan?
De vraag die hier oprijst 'heeft ook actuele politieke betekenis. In "Newsweek" stond een jaar geleden een artikel over de invloed die er van een fundamentalistische bijbeluitleg in de stijl van Hall Lindsey uitgaat naar president Reagan. Wie meent dat het volgens het profetisch woord vaststaat dat de wereld vergaat in een nucleaire holocaust, zal in de verleiding komen om dan maar minder fel tegen deze monsterachtige wapenen te protesteren en ze zelfs te gaan accepteren als onderdeel van een Godsplan. Zo ver is het met president Reagan nog niet, maar veel bijbeluitleggers in zijn omgeving hebben die mening wel. Tot hen richt zich de vraag: is het nu wel waar dat de. bijbel leert dat de geschiedenis eindigt in de ondergang van onze wereld?
Velen antwoorden op deze vraag bevestigend. Lees maar in Matth. 24 waar Jezus zelf gezegd heeft dat hemel en aarde zullen voorbijgaan en in 2 Petrus 3 waar staat dat de elementen zullen wegsmelten én in Hebr. 12: nog eenmaal zal Ik niet alleen de aarde maar ook de hemel doen beven.
Al deze woorden spreken toch duidelijk over de 'ondergang van deze wereld. Pas daarna zal God met een nieuw machtswoord een nieuwe hemel. en een nieuwe aarde tot aanzijn roepen. Eerst moet echter de oude wereld vergaan. U zult begrijpen dat ik in deze uiteenzetting een geheel ander accent leg. Dat rust op een andere uitleg van de genoemde bijbelplaatsen in het N.T. (Matth. 24:' 35, 2 Petrus 3: 13, Hebr. 12: 27) maar ook op een hernieuwd lezen van de O.T.-ische profetieën, die zo hoopvol spreken over onze aarde (Jes. 11, 35, Jer. 20: 11).
Metamorfose
Waar komt nu mijn eigen visie in het kort op neer?
Laat ik vanmorgen nu eens met de conclusies beginnen en u dan laten zien hoe ik tot deze conclusies gekomen ben. Mijn eigen visie op de toekomst van de aarde is niet aan te geven met het woord ondergang of einde maar met het woord gedaanteverandering of metamorfose. Ik geloof dat de bijbel ons niet leert dat deze wereld zal ondergaan maar dat ze een gedaanteverandering zal ondergaan. Daarom heb ik vanmorgen deze tekening meegenomen van een rups die in een vlinder overgaat - zo'n rups ondergaat een gedaanteverandering - maar de vlinder die eruit komt dankt geheel haar uiterlijk aan de processen die al plaatsvonden. in de rups die haar vóórgaande gestalte was. Er zit een continuïteit tussen het eerste en het tweede schepsel. - Ook al is de 2e oneindig veel heerlijker dan de eerste.
Verheerlijking
De 2e schepping is een voortgang van de eerste, maar dan verheerlijkt. Dat .Is het bijbelse begrip dat wij in 'feite in deze lezing willen verduidelijken. Misschien herinnert u zich nog uit de tijd van uw catechisatie; dat de verlossing die door Christus geschonken is volgens de Schrift drie facetten heeft - ze bestaat uit de rechtvaardiging, de heiliging en de verheerlijking. Die verheerlijking nu is volkomen ten onrechte door velen in de christelijke kerk opgevat als iets wat alleen de mens betreft alle mensen die in Christus rechtvaardiging en heiliging ontvangen die delen ook in de verheerlijking. De gedachte dat een christen zelf als persoon niet ondergaat op de dag van de wederkomst maar vernieuwd wordt, verheerlijkt wordt een metamorfose ondergaat, die belofte is ons welbekend, maar dat de Schrift deze belofte ook uitbreidt tot heeft Gods geschapen wereld dat lijkt wel weggezakt te zijn: ondergesneeuwd onder al die verkeerd uitgelegde bijbelwoorden uit Matth. 24, Hebr. 12 en 2 Petrus 3. Laat mij daarom mogen beginnen met deze belofte u nog eens duidelijk voor ogen te houden met de woorden uit 1 Corinthe 15 en Romeinen 8.
De oceanen stierven...
In deze twee kernhoofdstukken uit Paulus brieven leert hij met grote nadruk dat heel de Schepping deelt in de verlossing in Christus. In Rom.8:19: "want met reikhalzend verlangen wacht de schepping op het openbaar worden van de zonen Gods. Want nu is ze nog aan de vruchteloosheid onderworpen, maar straks zal ze bevrijd worden van die dienstbaarheid aan de vergankelijkheid tot de vrijheid van de heerlijkheid van de kinderen Gods. Ds. Kranenburg heeft hier in Opbouw van 7-2-'86 een heel verhelderend stuk over geschreven.
Hij begint met een citaat uit een gedicht op een monument dat aan de rand van de Stille Oceaan in Californië is opgericht:
De oceanen stierven in 1979,
de mens heeft genomen.
de naam des mensen zij vervloekt:
Oceanen die stierven - dat is de actualiteit van vandaag waar Greenpeace zich voor inzet - maar, zegt Kranenburg, wie het evangelie gelooft moet zeggen: de oceanen zijn allang gestorven - ze zijn allang aan de vergankelijkheid en vruchteloosheid onderworpen op het moment waarop de mens zondigde, Dat geldt voor héél de natuur - voor, de mensen en de bomen, voor vogels en olifanten - daar is hun doodvonnis getekend - in het paradijs bij de vloek door God uitgesproken na de val van de mens. Die samenhang echter tussen de dood van de mens in zonde en overtredingen en de dood van de natuur in vergankelijkheid, die samenhang treedt precies zo op als de tweede Adam Jezus Christus verschijnt.
Hij verwijdert net doodvonnis van de mens - en nagelt het bewijsstuk van onze overtredingen aan het -kruis - maar daarmee redt Hij ook tegelijk heel de aarde die aan de mens geschonken is van het juk van de vergankelijkheid en vruchteloosheid. Daarom, zegt de apostel Paulus in Romeinen 8 dan ook, na de verlossing van de mens beschreven te hebben: nu komt ook de aarde weer verheerlijkt terug!
(worot vervolgd)