Boekbespreking
1988-12-02
Drs. O. Mooiweer, "Ziek zijn ... Mens zijn", Uitgeverij Van de Berg, Enschede 1988; prijs 112,50.- Jaargang 32
- nummer 45
In zijn boekje "Ziek zijn... Mens zijn" vertelt drs O. Mooiweer over een ingrijpende episode uit zijn leven. In november 1987 werd hij op de snelweg in de buurt van Rotterdam overvallen door een hevige astma cordiale (ernstige ademnood door verminderde werking van de hartpomp ). Hij kwam de dood zeer nabij. De ernst van de toestand duurde geruime tijd voort, ook na zijn opname in één van de Rotterdamse ziekenhuizen. Van dat gebeuren en van al zijn gevoelens en gewaarwordingen vertelt hij in zijn boekje. Over diverse gebeurlijkheden uit hij zich ook in wat bredere beschouwingen, die zijn eigen pastorale hart en inzet duidelijk aan het licht doen komen.
Hij heeft dit boekje geschreven om God te prijzen, om zijn dank te vertolken aan het adres van medici en verpleegkundigen, ook om zijn emoties al formulerende wat van zich af te schrijven, en tenslotte om ook anderen voor de eigen levensweg en levensnood een spoor van denken en verwerken te wijzen.
Het boekje van mijn goede vriend en collega laat bij mij een positieve indruk achter. In het kort wil ik zeggen waarom.
Allereerst om de mènselijkheid van het verhaal. Er staat geen supermens voor ons, maar iemand in de volle afwisseling van nood, vertrouwen, angst, gerustheid, eenzaamheid, geborgenheid.
Anderen te hulp komen kan ook alleen, als je naast hen staat in al de wisseling van gevoelens en gewaarwordingen en als je hen vanuit een "gedéélde diepte" de weg wilt wijzen. Vervolgens trof me de uitgesproken dànkbaarheid van het verhaal. Dankbaarheid jegens de Here en jegens al die mensen die hulp en medeleven gaven: de "engelen in witte uniformen", collega's, broeders en zusters van allerlei plaatsen, specialisten ... Het geheim van deze dankbaarheid ligt in de nederige bereidheid je te láten helpen, zoals de schrijver ons in een opmerkelijke verwijzing naar de gelijkenis van de barmhartige samaritaan duidelijk maakt. Inderdaad, in dit ziekzijn was het mens-zijn van de schrijver ten volle betrokken. Ook in die zin, dat de mèns - dé kleine mens èn de gelovige mens - juist in de diepte aan duidelijkheid en aan zichtbaarheid heeft mogen winnen.
Tenslotte trof me zeer het geloof in dit verhaal. Het is niet zo moeilijk talrijke Schriftgegevens te berde te brengen, die dan nogal hoog boven het verhaal van feiten en gewaarwordingen blijven staan. In dit boekje gebeurt iets anders, dat als iets kostbaars wordt doorgegeven: Het Woord van Psalm 116 en van Psalm 103 en van andere gedeelten komt als het ware heel geleidelijk de levensbaan van feiten en gevoelens oprijden, trilt mee in menselijke gevoelens en gewaarwordingen en neemt tenslotte de "besturing" over! De schrijver stijgt niet op naar het Woord, maar het Woord landt "liefelijk doch krachtig" in zijn leven. Ervaring van de mènselijkheid van het Woord des Heren!
Goed om te beleven. Goed om door te geven! Ja, ik denk dat anderen aan dit boekje iets kunnen hebben! Hulp in hun verwàrring. Goede raad om toch geholpen te willen worden. De boodschap dat het Woord zeer nabij is.
Toen ik het boekje las had ik al vernomen, dat drs O. Mooiweer om gezondheidsredenen emeritaat had aangevraagd.
Een enkele blik in zijn laatste en in alle vorige boeken doet ons verstaan hoe zwaar dit besluit hem moet zijn gevallen. Moge de Here de weg van vertroosting, die Hij zijn dienaar zo rijk heeft doen ondervinden in de tijd van nijpende nood, met kracht doortrekken in de emeritaatsperiode die komt.
H. Smit